دارایی سخت یا فیزیکی چیست؟

دارایی سخت به یک دارایی یا منبع ملموس و فیزیکی اشاره دارد که ارزش بنیادی دارد. نمونه‌هایی از دارایی‌های سخت شامل ناوگان کامیون‌ها برای حمل و نقل کالاهای مصرفی، زمین، املاک و مستغلات، و کالاهای اساسی (commodities) است. شرکت‌ها دارایی‌های سخت را خریداری می‌کنند تا تولید خود را افزایش دهند، درآمد را بالا ببرند و به عنوان سپری در برابر زیان‌های دارایی‌های نرم (soft assets) عمل کنند. با این حال، گاهی ارزش دارایی‌های سخت هم‌زمان با کاهش ارزش دارایی‌های نرم کاهش می‌یابد.

نکات کلیدی

• دارایی سخت یک مورد ملموس یا فیزیکی است که یک فرد یا شرکت مالک آن است.
• ارزش دارایی‌های سخت اغلب در جهت مخالف ارزش دارایی‌های نرم حرکت می‌کند و می‌تواند به عنوان سپر در برابر زیان‌ها عمل کند.
• دارایی‌های سخت می‌توانند بلندمدت مانند ماشین‌آلات یا کوتاه‌مدت مانند مواد خام یا موجودی کالا باشند.

درک دارایی‌های سخت

دارایی‌های سخت معمولاً دارایی‌های ثابت (fixed assets) هستند، یعنی دارایی‌های بلندمدتی که در تولید کالاها و خدمات شرکت نقش دارند. دارایی‌های ثابت بیش از یک سال عمر مفید دارند و معمولاً در ترازنامه شرکت به عنوان «املاک، ماشین‌آلات و تجهیزات» طبقه‌بندی می‌شوند.

نمونه‌هایی از دارایی‌های سخت شامل:

• ساختمان‌ها
• وسایل نقلیه مانند کامیون‌ها یا خودروها
• ماشین‌آلات و تجهیزات
• مبلمان اداری

همچنین، دارایی‌های سخت می‌توانند دارایی‌های جاری (current assets) باشند که معمولاً در کمتر از یک سال مصرف می‌شوند. به عنوان مثال، موجودی کالا می‌تواند دارایی سخت برای یک شرکت باشد. اگر یک شرکت ماشین‌آلات تولید کند، مواد خام یا قطعات موجودی آن، دارایی‌های سخت به شمار می‌آیند.

تأمین مالی دارایی‌های سخت

دارایی‌های سخت که دارایی‌های ثابت هستند، معمولاً شامل تصمیمات سرمایه‌گذاری برای تیم مدیریت اجرایی شرکت می‌شوند. این دارایی‌ها معمولاً نیازمند هزینه نقدی یا سرمایه زیادی هستند و بنابراین به عنوان تصمیمات تأمین مالی بلندمدت در نظر گرفته می‌شوند. تأمین مالی دارایی‌های بزرگ می‌تواند از بانک‌ها، شرکت‌های سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز (venture capital)، انتشار اوراق قرضه یا بدهی شرکتی، و همچنین صدور سهام جدید باشد. سرمایه‌گذاری در دارایی‌های سخت مانند یک کارخانه تولیدی جدید به این معنا است که شرکت قصد دارد برای سال‌های طولانی از این تأسیسات برای تولید درآمد استفاده کند.

ارزش دارایی‌های سخت

دارایی‌های سخت به دلیل قابلیت استفاده برای تولید یا خرید سایر کالاها و خدمات، بسیار ارزشمند در نظر گرفته می‌شوند. همچنین می‌توان آن‌ها را فروخت تا در صورت مشکلات مالی شرکت، نقدینگی ایجاد شود. وقتی تحلیلگران ارزش ذاتی شرکت را محاسبه می‌کنند، بخشی از این ارزش بنیادی از ارزش دارایی‌های سخت آن مشتق می‌شود.

ارزش ذاتی یک شرکت ، محاسبه ارزش شرکت با استفاده از مدل‌های مختلف است که شامل تحلیل جریان نقدی، دارایی‌ها، جریان‌های درآمدی آینده و ساختار هزینه‌ای شرکت می‌شود. دارایی‌های سخت در ارزش‌گذاری شرکت اهمیت دارند زیرا می‌توان آن‌ها را فروخت تا بدهی‌ها، طلبکاران اوراق قرضه و سهامداران در صورت ورشکستگی یا انحلال پرداخت شوند.

دارایی‌های سخت در مقابل دارایی‌های ناملموس

دارایی‌های سخت برخلاف دارایی‌های ناملموس (intangible assets) هستند که دارایی‌های غیر فیزیکی محسوب می‌شوند و در بلندمدت استفاده می‌شوند. نمونه‌هایی از دارایی‌های ناملموس شامل:

• برند شرکت
• سرمایه‌گذاری‌ها در اوراق بهادار
• علامت‌های تجاری (Trademarks)
• اختراعات (Patents)
• حقوق نشر (Copyrights)
• حق امتیاز (Franchises)

شرکت‌های فناوری معمولاً دارایی‌های ناملموس زیادی دارند، زیرا اختراعات محصولاتشان و سرمایه‌گذاری قابل توجهی در تحقیق و توسعه دارند. در مقابل، شرکت‌های تولیدکننده نفت دارایی‌های سخت زیادی دارند، مانند دکل‌های نفتی و ماشین‌آلات حفاری.

مثال از دارایی‌های سخت

شرکت Ford Motor Company (NYSE: F) یک شرکت خودروسازی آمریکایی است که خودروها و کامیون‌های مختلف تولید می‌کند. تیم مدیریت اجرایی شرکت قصد دارد ماشین‌آلات جدیدی برای خط مونتاژ خود خریداری کند. همچنین شرکت فولاد و آلومینیوم برای پرچ‌ها (rivets) خریداری خواهد کرد. همه این دارایی‌ها—ماشین‌آلات، فولاد و آلومینیوم—دارایی‌های سخت محسوب می‌شوند.

ماشین‌آلات خط مونتاژ یک دارایی سخت بلندمدت است. در حالی که فولاد و آلومینیوم، مواد خام موجودی هستند و دارایی‌های جاری محسوب می‌شوند زیرا احتمالاً طی یک سال استفاده می‌شوند. همچنین هرگونه اختراع مرتبط با تجهیزات، دارایی ناملموس محسوب می‌شود.