انقضای اختیار معامله چیست؟

انقضای اختیار معامله تاریخ و زمان مشخصی است که قرارداد اختیار معامله نامعتبر می‌شود. تاریخ انقضا برای خریدار و فروشنده اختیار معامله اهمیت حیاتی دارد.

قراردادهای اختیار معامله ابزارهای قدرتمندی هستند که به سرمایه‌گذاران حق خرید یا فروش یک دارایی پایه با قیمت از پیش تعیین‌شده در یک بازه زمانی مشخص را می‌دهند. یکی از مهم‌ترین عناصر قرارداد اختیار معامله، انقضاست. این تاریخ به‌طور قابل‌توجهی بر ارزش اختیار و حقوق دارنده آن تأثیر می‌گذارد و در نتیجه بر استراتژی، مدیریت ریسک و سودهای بالقوه اثر می‌گذارد.

برای اختیارهای آمریکایی، خریدار می‌تواند اختیار را در هر زمان تا تاریخ انقضا، از جمله در آن روز، اجرا کند. برای اختیارهای اروپایی، دارنده تنها می‌تواند اختیار را در تاریخ انقضا اجرا کند. اختیارها می‌توانند دوره‌های انقضای مختلفی داشته باشند، از یک روز (اختیارهای با صفر روز تا انقضا) تا چندین ماه یا حتی سال‌ها.

این مقاله به بررسی اصول تاریخ‌های انقضای اختیار معامله، اهمیت آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های معاملاتی و تأثیر آن‌ها بر بازار اختیارها می‌پردازد.

نکات کلیدی

• اختیارهایی با تاریخ انقضای طولانی‌تر معمولاً به دلیل ارزش زمانی بالاتر گران‌تر هستند، در حالی که اختیارهای نزدیک به انقضا ممکن است به دلیل کاهش زمانی (time decay) به سرعت ارزش خود را از دست بدهند.
• قراردادهای اختیار معامله دارای جدول زمانی انقضای متفاوتی هستند، از جمله روزانه، هفتگی، ماهانه و حتی اختیارهای بلندمدت به نام LEAPS.
• دارندگان اختیار می‌توانند اختیار را اجرا کرده و سود یا زیان را محقق کنند یا اجازه دهند بی‌ارزش منقضی شود.
• درک چگونگی تعامل نوسانات (volatility) با زمان تا انقضا به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند و ریسک را به‌طور مؤثری مدیریت کنند.

انواع اختیارها بر اساس تاریخ انقضا

تاریخ‌های انقضای اختیارها به دو شکل اصلی هستند. اختیارهای سبک اروپایی تنها در تاریخ انقضای خود قابل اجرا هستند، در حالی که اختیارهای سبک آمریکایی می‌توانند در هر زمان قبل از تاریخ انقضا اجرا شوند. در ادامه برخی از طول‌های زمانی مختلف آورده شده است:

• انقضای قرارداد ماهانه: این‌ها سنتی‌ترین و رایج‌ترین اختیارهای معامله‌شده هستند و معمولاً در سومین جمعه ماه قرارداد در آمریکا منقضی می‌شوند. این‌ها برای معامله‌گرانی که به دنبال تعهدات کوتاه‌مدت یا بلندمدت شدید نیستند، رویکرد متعادلی ارائه می‌دهند.
• انقضای قرارداد هفتگی: این‌ها به‌عنوان «هفتگی‌ها» شناخته می‌شوند و در پایان هفته معاملاتی منقضی می‌شوند. هفتگی‌ها برای معامله‌گرانی مناسب هستند که می‌خواهند از حرکات کوتاه‌مدت بازار بدون تعهد به قرارداد ماهانه سود ببرند.
• انقضای قرارداد روزانه: این اختیارها در پایان روز معاملاتی که خریداری شده‌اند منقضی می‌شوند. این تاریخ انقضا برای معامله‌گرانی که بر رویدادهای درون‌روز بازار تمرکز دارند ایده‌آل است و حق بیمه‌های اختیار به شدت به نوسانات روزانه بازار حساس هستند.
• اوراق پیش‌بینی بلندمدت سهام (LEAPS): این‌ها برای استراتژی‌های سرمایه‌گذاری بلندمدت طراحی شده‌اند و دوره‌های انقضای آن‌ها تا دو سال ادامه دارد. LEAPS برای طیف گسترده‌ای از سهام و شاخص‌ها در دسترس هستند و برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال فرصت‌های پوشش ریسک یا سفته‌بازی بلندمدت هستند مناسب است.

هر نوع انقضا به استراتژی‌های معاملاتی و تحمل ریسک‌های مختلف پاسخ می‌دهد، بنابراین درک ویژگی‌های آن‌ها ضروری است.

نکته:

برخی کارگزاران ممکن است اختیارهای در پول (in-the-money) را در زمان انقضا به‌صورت خودکار اجرا کنند، حتی بدون دستور دارنده.

انقضای قرارداد ماهانه

یکی از رایج‌ترین انواع اختیارهای معامله‌شده، انقضای ماهانه است. این قراردادها در سومین جمعه هر ماه منقضی می‌شوند و برای بسیاری از سرمایه‌گذاران و معامله‌گران فردی به‌عنوان استاندارد در نظر گرفته می‌شوند. ویژگی‌های کلیدی قرارداد ماهانه عبارت‌اند از:

• قابلیت پیش‌بینی: اختیارهای ماهانه یک چرخه معاملاتی منظم و قابل پیش‌بینی ارائه می‌دهند که بسیاری از سرمایه‌گذاران برای برنامه‌ریزی استراتژی‌های بلندمدت جذاب می‌یابند.
• نقدینگی: از آنجا که اختیارهای ماهانه مدت طولانی‌تری نسبت به همتایان هفتگی خود وجود داشته‌اند، اغلب نقدینگی بالاتری دارند، که ورود یا خروج از موقعیت‌ها را آسان‌تر می‌کند.
• تنوع: اختیارهای ماهانه برای طیف گسترده‌ای از دارایی‌های پایه، از سهام و صندوق‌های قابل معامله در بورس گرفته تا شاخص‌ها و کالاها در دسترس هستند.
• کاهش زمانی کمتر: کاهش زمانی برای اختیارهای ماهانه معمولاً کمتر از اختیارهای هفتگی است، که نرخ فرسایش حق بیمه کندتری را ارائه می‌دهد.
• برنامه‌ریزی استراتژیک: طول عمر طولانی‌تر این اختیارها انعطاف‌پذیری بیشتری در ایجاد استراتژی‌های مختلف فراهم می‌کند.

انقضای قرارداد هفتگی

هفتگی‌ها سرعت سریع‌تری در معاملات ارائه می‌دهند. برخلاف اختیارهای استاندارد ماهانه که در سومین جمعه هر ماه منقضی می‌شوند، هفتگی‌ها معمولاً هر جمعه منقضی می‌شوند و چهار یا پنج فرصت معاملاتی در یک ماه فراهم می‌کنند. ویژگی‌های کلیدی هفتگی‌ها عبارت‌اند از:

• انعطاف‌پذیری: هفتگی‌ها به معامله‌گران اجازه می‌دهند استراتژی‌های خود را برای رویدادهای خاص، مانند اعلامیه‌های درآمدی، انتشار داده‌های اقتصادی و رویدادهای ژئوپلیتیکی تنظیم کنند.
• حق بیمه‌های پایین‌تر: از آنجا که طول عمر کوتاه‌تری دارند، هفتگی‌ها معمولاً حق بیمه‌های پایین‌تری نسبت به همتایان ماهانه خود دارند، که آن‌ها را مقرون‌به‌صرفه‌تر می‌کند.
• کاهش زمانی بالاتر: کاهش زمانی در اختیارهای هفتگی سریع‌تر است. تتا (theta)، یکی از گریک‌های مورد بحث در زیر، معمولاً بالاتر است، به این معنا که ارزش اختیار با نزدیک شدن به انقضا سریع‌تر فرسایش می‌یابد.
• چرخش سریع‌تر: طول عمر کوتاه هفتگی‌ها به معامله‌گران اجازه می‌دهد تا به سرعت به تغییرات بازار واکنش نشان دهند، اگرچه این با نوسانات و ریسک بالاتری همراه است.

اختیارهای با انقضای روزانه

اختیارهای با انقضای روزانه، که به‌عنوان اختیارهای صفر روز تا انقضا (0DTE) نیز شناخته می‌شوند، فرصت‌های معاملاتی کوتاه‌مدت نهایی را ارائه می‌دهند و معمولاً در پایان هر روز معاملاتی منقضی می‌شوند. این‌ها برای معامله‌گرانی که به دنبال سود از حرکات درون‌روز و شبانه بازار هستند، گزینه‌ای مناسب هستند. ویژگی‌های کلیدی آن‌ها عبارت‌اند از:

• نقدینگی بالا: اختیارهای روزانه معمولاً حجم معاملات بالایی دارند، به‌ویژه در دارایی‌های پایه با معامله فعال، که منجر به اسپردهای پیشنهادی-درخواستی (bid-ask spreads) محدودتر می‌شود.
• طول عمر بسیار کوتاه: این اختیارها در پایان هر روز معاملاتی منقضی می‌شوند، که آن‌ها را برای معامله‌گران روزانه یا کسانی که به دنبال پوشش موقعیت‌های کوتاه‌مدت هستند ایده‌آل می‌کند.
• کاهش زمانی سریع: کاهش زمانی در اوج خود است، با از دست رفتن سریع ارزش اختیار در طول روز معاملاتی.
• نوسانات شدید: اختیارهای روزانه می‌توانند به شدت به اخبار و نوسانات بازار حساس باشند، که آن‌ها را به‌طور بالقوه پرریسک‌تر و پربازده‌تر می‌کند.

ارزش‌گذاری اختیارها در زمان انقضا

تاریخ انقضا بر قیمت یا حق بیمه اختیار تأثیر می‌گذارد. به طور کلی، اختیارهایی با تاریخ انقضای دیرتر به دلیل ارزش زمانی بالاتر گران‌تر هستند. این به دارنده دوره طولانی‌تری برای بهره‌مندی از حرکات قیمتی مطلوب در دارایی پایه می‌دهد.

ارزش یک اختیار معمولاً از ارزش ذاتی و ارزش زمانی آن به دست می‌آید. ارزش ذاتی اختیار، ارزش فعلی مشتق است که تفاوت بین قیمت اعمال (strike price) اختیار و قیمت بازار دارایی پایه است.

ارزش ذاتی برای اختیارهای خرید (call) با گرفتن قیمت دارایی پایه و کسر قیمت اعمال محاسبه می‌شود. ارزش ذاتی یک اختیار فروش (put) قیمت اعمال منهای قیمت دارایی پایه است. اگر نتیجه منفی باشد، ارزش ذاتی اختیار صفر است.

جنبه دیگر ارزش یک اختیار، ارزش زمانی است. این نشان‌دهنده حق بیمه اضافی است که معامله‌گران و سرمایه‌گذاران مایل به پرداخت برای اختیار بر اساس پتانسیل سودآوری آن قبل از انقضا هستند.

با نزدیک شدن به تاریخ انقضا، ارزش زمانی معمولاً کاهش می‌یابد، پدیده‌ای که به‌عنوان کاهش زمانی (time decay) شناخته می‌شود. ارزش زمانی ریسک یا عدم اطمینان نگهداری اختیار را در نظر می‌گیرد.

نکته مهم:

زمان انقضای یک قرارداد اختیار، تاریخ و ساعتی است که قرارداد باطل می‌شود. این دقیق‌تر از تاریخ انقضاست و نباید با آخرین زمان معامله آن اختیار اشتباه گرفته شود.

ارزش یک اختیار در زمان انقضا از نظر موقعیت پولی (moneyness) مورد بحث قرار می‌گیرد، که رابطه بین قیمت بازار دارایی پایه و قیمت اعمال اختیار است.

سه اصطلاح رایج برای موقعیت پولی اختیارها در زمان انقضا عبارت‌اند از در پول (in-the-money - ITM)، در قیمت اعمال (at-the-money - ATM) و خارج از پول (out-of-the-money - OTM). اصطلاحات دیگری که برای ارزش اختیارها در زمان انقضا استفاده می‌شوند شامل «نزدیک به پول» (کمی ITM یا OTM)، «عمیقاً در پول» (بسیار سودآور) و «عمیقاً خارج از پول» (که تنها با زیان قابل‌توجه قابل اجرا است) هستند.

چه اتفاقی برای یک اختیار ITM در زمان انقضا می‌افتد؟

وقتی یک اختیار ITM منقضی می‌شود، نتیجه به نوع اختیار و ترجیحات دارنده بستگی دارد. برای اختیارهای خرید و فروش، اکثر اتاق‌های تسویه به‌طور خودکار اختیارهای ITM منقضی‌شده را اجرا می‌کنند، زیرا دارنده تقریباً همیشه سهام پایه را با قیمت اعمال اختیار خریداری می‌کند. برخی معامله‌گران ترجیح می‌دهند اختیارهای خود را قبل از انقضا به‌صورت دستی اجرا کنند، یا برای کسب سود زودهنگام یا به دلایل استراتژیک دیگر.

چه اتفاقی برای یک اختیار ATM در زمان انقضا می‌افتد؟

وقتی یک اختیار ATM منقضی می‌شود، معمولاً ارزش ذاتی ندارد و به‌طور خودکار اجرا نمی‌شود، زیرا قیمت اعمال اختیار برابر با ارزش دارایی پایه است. اغلب، معامله‌گرانی که اختیارهای ATM دارند، آن‌ها را قبل از انقضا می‌فروشند تا ارزش خارجی یا حق بیمه زمانی باقی‌مانده را به دست آورند. با این حال، از آنجا که ارزش زمانی با نزدیک شدن به تاریخ انقضا کاهش می‌یابد، فرصت برای انجام این کار بسیار کوتاه است.

چه اتفاقی برای یک اختیار OTM در زمان انقضا می‌افتد؟

اختیارهای OTM دارای قیمت اعمالی هستند که با توجه به قیمت بازار دارایی پایه مطلوب نیست. بنابراین، معمولاً بی‌ارزش منقضی می‌شوند. برخلاف اختیارهای ITM، اختیارهای OTM به‌طور خودکار اجرا نمی‌شوند.

دارندگان این اختیارها اغلب اجازه می‌دهند که منقضی شوند، اگرچه ممکن است سعی کنند آن‌ها را بفروشند تا بخشی از حق بیمه اولیه پرداخت‌شده را بازپس گیرند، که با نزدیک شدن به تاریخ انقضا احتمالاً حداقل است.

چگونه بهترین تاریخ انقضای اختیار را انتخاب کنیم؟

بهترین تاریخ انقضای اختیار به استراتژی معاملاتی و سرمایه‌گذاری، شرایط بازار و تحمل ریسک شما بستگی دارد. در اینجا مواردی که اغلب هنگام انتخاب تاریخ انقضا در نظر گرفته می‌شوند آورده شده‌اند:

• تطبیق با استراتژی معاملاتی: انتخاب تاریخ انقضا باید با استراتژی کلی شما هم‌راستا باشد. اگر به دنبال سود بردن از اعلامیه‌های درآمدی کوتاه‌مدت هستید، یک اختیار هفتگی احتمالاً بهترین گزینه است. در مقابل، LEAPS برای پوشش سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت مناسب‌تر است.
• شرایط بازار: درک حال و هوای بازار می‌تواند به تعیین تاریخ انقضای مناسب کمک کند. در بازار پرنوسان، اختیارهای کوتاه‌مدت ممکن است حق بیمه‌ها و ریسک‌های بالاتری داشته باشند. در مقابل، در بازار پایدار، اختیارهای بلندمدت احتمالاً حق بیمه‌ها و ریسک کمتری دارند.
• تحمل ریسک: اختیارهای کوتاه‌مدت معمولاً پرریسک‌تر هستند و بازده‌های بالقوه بالاتری ارائه می‌دهند. اگر تحمل ریسک کمتری دارید، اختیارهایی با تاریخ انقضای دورتر زمان بیشتری برای حرکت بازار در جهت مورد نیاز شما فراهم می‌کنند.
• ملاحظات نقدینگی: اختیارهای با تاریخ انقضای نزدیک‌تر معمولاً نقدینگی بیشتری دارند. این می‌تواند ورود و خروج از موقعیت‌ها را آسان‌تر و ارزان‌تر کند.
• هزینه و حق بیمه: اختیارهای کوتاه‌مدت معمولاً ارزان‌تر هستند اما در معرض کاهش زمانی سریع قرار دارند، در حالی که اختیارهای بلندمدت در ابتدا گران‌تر هستند اما زمان بیشتری برای اجرای استراتژی شما ارائه می‌دهند.
• ارزیابی نوسانات: نوسانات ضمنی (implied volatility) می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی بر قیمت یک اختیار تأثیر بگذارد. اگر انتظار می‌رود نوسانات افزایش یابد، یک اختیار با انقضای دورتر احتمالاً برای سود بردن از حق بیمه‌های بالاتر در آینده انتخاب می‌شود. در مقابل، اگر انتظار کاهش نوسانات وجود دارد، انقضای نزدیک‌تر می‌تواند سودمند باشد.
• گریک‌های اختیار: درک گریک‌ها می‌تواند به شما کمک کند تا چگونگی تغییر قیمت یک اختیار در طول زمان را تحلیل کنید، بنابراین می‌توانید تاریخ انقضایی را انتخاب کنید که پتانسیل استراتژی شما را به حداکثر برساند.

با در نظر گرفتن دقیق این عوامل، می‌توانید تاریخ انقضایی را انتخاب کنید که با اهداف، مشخصات ریسک و چشم‌انداز بازار شما مناسب‌تر است.

تاریخ‌های انقضا و نوسانات

تاریخ انقضای یک اختیار و نوسانات آن ارتباط نزدیکی دارند و هر یک بر دیگری تأثیر می‌گذارند، که به‌طور قابل‌توجهی بر حق بیمه اختیار اثر می‌گذارد. بنابراین، درک رابطه پیچیده بین تاریخ انقضای اختیار و نوسانات آن برای مدیریت ریسک مؤثر و استراتژی سرمایه‌گذاری در اختیارها حیاتی است.

هنگامی که یک اختیار خریداری می‌کنید، عوامل قابل‌شناسی که بر قیمت آن تأثیر می‌گذارند عبارت‌اند از: قیمت دارایی پایه، قیمت اعمال، نرخ بهره در صورت استقراض، نوع اختیار (خرید یا فروش)، زمان تا انقضای اختیار و سودهای تقسیمی روی دارایی پایه. نوسانات اصلی‌ترین عامل ناشناخته است.

به‌طور کلی، نوسانات میزان تغییرات قیمت دارایی پایه را در یک دوره خاص اندازه‌گیری می‌کند. دو نوع نوسانات هنگام در نظر گرفتن اختیارها و انقضای قرارداد آن‌ها ضروری هستند:

• نوسانات تاریخی (Historical Volatility): این سوابق نوسانات قیمت دارایی پایه است که به شما زمینه‌ای برای ارزیابی نوسانات آینده می‌دهد. فرض کنید به سهام شرکت A نگاه می‌کنید و محاسبه می‌کنید که در 30 روز گذشته، سهام بین 40 تا 50 دلار بوده است. پس از محاسبات بیشتر، تعیین می‌کنید که نوسانات تاریخی برای این دوره 20٪ است. با بررسی بیشتر، متوجه می‌شوید که نوسانات هفته گذشته 30٪ بوده است، به این معنا که بالاتر از معمول است. این می‌تواند قیمت‌های آینده را نشان دهد، اما از آنجا که بر اساس رفتار گذشته است، ممکن است تنها به شما بگوید که سهام کجا بوده است، نه اینکه نوسانات سهام به کجا می‌رود.
• نوسانات ضمنی (Implied Volatility): این یک برآورد آینده‌نگر از میزان حرکتی است که بازار فکر می‌کند قیمت دارایی پایه خواهد داشت. اختیارهایی با نوسانات ضمنی بالا حق بیمه‌های بالاتری دارند؛ نوسانات ضمنی پایین با حق بیمه‌های پایین‌تر همراه است.

البته، قیمت یک اختیار تضمین‌شده نیست که از الگوی پیش‌بینی‌شده پیروی کند. با این حال، ارزیابی آنچه دیگر سرمایه‌گذاران با اختیار انجام می‌دهند مفید است، زیرا نوسانات ضمنی مستقیماً با دیدگاه بازار ارتباط دارد و بر قیمت اختیار تأثیر می‌گذارد.

هرچه نوسانات بالاتر باشد، نوسانات قیمتی دارایی بیشتر است و قیمت اختیارهای مرتبط بالاتر می‌رود. وقتی دارایی پایه یک اختیار قیمت پرنوسانی دارد، پتانسیل بازده از داشتن اختیار افزایش می‌یابد: ریسک بیشتر، پاداش بیشتر.

بنابراین، خریداران اختیار اغلب مایل به پرداخت حق بیمه بالاتری برای اختیارهای روی دارایی‌های پرنوسان هستند. اختیارهای کوتاه‌مدت معمولاً به رویدادهای فوری بازار حساس‌تر هستند و باعث نوسانات و حق بیمه‌های بالاتر می‌شوند. در مقابل، اختیارهای بلندمدت مانند LEAPS کمتر به نوسانات کوتاه‌مدت بازار حساس هستند اما نوسانات بلندمدت بیشتری دارند.

استراتژی‌هایی مانند خرید اختیارها قبل از اعلامیه‌های درآمدی یا در زمان عدم اطمینان بازار سعی در سود بردن از نوسانات دارند. در مقابل، فروش اختیارها در محیطی با نوسانات پایین باید ریسک کمتری ارائه دهد، اگرچه احتمالاً با بازده کمتری نیز همراه است.

مثال:

فرض کنید شرکت A قرار است گزارش درآمدی سه‌ماهه خود را هفته آینده منتشر کند. از آنجا که این احتمالاً بر قیمت سهام تأثیر می‌گذارد، بازار انتظار نوسانات بیشتری دارد که در اختیارهایی که می‌توانید روی سهام آن تهیه کنید منعکس می‌شود.

با بررسی یک اختیار خرید برای شرکت A، قیمت اعمالی 50 دلار و انقضای یک ماه آینده را مشاهده می‌کنید که حق بیمه اختیار نسبتاً بالا است. با استفاده از یک مدل قیمت‌گذاری اختیار، نوسانات ضمنی را 40٪ محاسبه می‌کنید، که بسیار بالاتر از نوسانات تاریخی 20٪ و حتی بالاتر از افزایش نوسانات هفته گذشته است.

افزایش نوسانات ضمنی، انتظار بازار برای نوسانات قیمتی سهام در اطراف گزارش درآمدی را منعکس می‌کند. به همین دلیل، دیگر سرمایه‌گذاران مایل به پرداخت حق بیمه برای این اختیار هستند، با توجه به احتمال بالاتر اینکه قیمت سهام شرکت A به‌طور قابل‌توجهی در هر دو جهت حرکت کند و در نتیجه پتانسیل بازده بیشتری ارائه دهد.

سرمایه‌گذاران اغلب از اختیارها با تاریخ‌های انقضای مختلف برای پوشش استراتژیک در برابر نوسانات استفاده می‌کنند. درک اینکه چگونه این بر قیمت‌های اختیار تأثیر می‌گذارد می‌تواند به شما کمک کند تا ریسک‌ها را بهتر مدیریت کرده و استراتژی اختیار خود را بهبود ببخشید.

تاریخ انقضا و گریک‌های اختیار

گریک‌های اختیار، یا به سادگی «گریک‌ها»، ابزارهایی هستند که هر کدام با یک حرف یونانی شناخته می‌شوند و به محاسبه چگونگی تغییر قیمت یک اختیار در پاسخ به متغیرهای مالی مختلف کمک می‌کنند. آن‌ها بخشی از یک روش شناخته‌شده (مدل بلک-شولز) برای محاسبه ارزش یک اختیار هستند و هر گریک بر عامل متفاوتی که بر ارزش تأثیر می‌گذارد تمرکز دارد.

• دلتا (Delta): این معیار نشان می‌دهد که قیمت یک اختیار با تغییر دارایی پایه چقدر تغییر می‌کند و به پیش‌بینی اینکه آیا اختیار در زمان انقضا سودآور خواهد بود کمک می‌کند. دلتا همچنین به ارزیابی ریسک جهت‌دار کمک می‌کند. دلتاهای مثبت، منفی و خنثی به ترتیب فرض‌های بازار خرید (long)، فروش (short) و خنثی دارند.
• گاما (Gamma): این میزان تغییر دلتا را اندازه‌گیری می‌کند. گاما برای اختیارهای در قیمت اعمال (ATM) بالاترین و برای اختیارهایی که انتظار می‌رود عمیقاً خارج از پول (OTM) یا در پول (ITM) باشند پایین‌تر است. این نشان می‌دهد که دلتا با حرکت بازار چگونه تغییر خواهد کرد و معیاری ضروری برای معامله‌گرانی است که موقعیت‌های خود را با دلتا پوشش می‌دهند.
• تتا (Theta): این گریک کاهش زمانی را اندازه‌گیری می‌کند—سرعتی که قیمت یک اختیار با نزدیک شدن به تاریخ انقضا کاهش می‌یابد. شانس اینکه یک اختیار در پول باشد با زمان کاهش می‌یابد، بنابراین تتا معمولاً برای اختیارهای طولانی‌تر منفی است. این باعث می‌شود تتا هنگام انتخاب تاریخ انقضا مهم باشد.
• وگا (Vega): حرف "V" در وگا نشان‌دهنده نوسانات است. وگا تغییر تخمینی در قیمت اختیار در پاسخ به تغییرات در نوسانات ضمنی را نشان می‌دهد؛ وگای بالا نشان می‌دهد که ارزش اختیار احتمالاً متغیرتر است. وقتی نوسانات ضمنی کاهش می‌یابد، فروشندگان اختیار معمولاً سود می‌برند، در حالی که خریداران اختیار اثر معکوس را می‌بینند. نوسانات ضمنی تحت تأثیر فعالیت معاملاتی در بازار اختیارها قرار می‌گیرد و هجوم خریداران قیمت‌های اختیار را بالا برده و نوسانات ضمنی را افزایش می‌دهد.
• رو (Rho): این معیار حساسیت قیمت یک اختیار را به تغییرات نرخ‌های بهره اندازه‌گیری می‌کند و برای در نظر گرفتن اختیارهای بلندمدت مانند LEAPS مفید است.

درک گریک‌ها به معامله‌گران و سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهد تا تصمیمات دقیق‌تری بگیرند، از انتخاب تاریخ انقضای مناسب تا مدیریت ریسک و بهینه‌سازی بازده‌های بالقوه.

مثال گریک‌های اختیار

فرض کنید یک معامله‌گر می‌خواهد یک اختیار خرید روی سهام شرکت A بخرد، با این انتظار که در ماه آینده افزایش یابد. قیمت سهام 50 دلار، قیمت اعمالی اختیار 55 دلار و اختیار در 30 روز منقضی می‌شود.

معامله‌گر از دلتا برای سنجش احتمال انقضای اختیار در پول استفاده می‌کند. اختیار دارای دلتای 0.4 است، که نشان می‌دهد به ازای هر 1 دلار افزایش در قیمت سهام، اختیار 0.40 دلار افزایش می‌یابد. دلتای 0.4 همچنین به این معناست که شانس 40٪ برای انقضای اختیار در پول وجود دارد. معامله‌گر به گاما توجه می‌کند تا تغییرات دلتا را پیش‌بینی کند. گامای اختیار 0.1 است، که نشان می‌دهد دلتا به ازای هر 1 دلار تغییر در قیمت سهام چقدر تغییر خواهد کرد. اگر سهام 1 دلار افزایش یابد، دلتای جدید 0.5 خواهد بود.

تتا به‌عنوان -0.05 محاسبه می‌شود، به این معنا که اختیار هر روز 0.05 دلار از ارزش خود را به دلیل کاهش زمانی از دست می‌دهد. معامله‌گران می‌دانند که نگهداری طولانی‌مدت اختیار ارزش آن را فرسایش می‌دهد، بنابراین باید قبل از انقضای اختیار موقعیت را بازنگری کنند. وگا 0.2 است: به ازای هر 1٪ افزایش در نوسانات ضمنی، قیمت اختیار 0.20 دلار افزایش می‌یابد. اگر معامله‌گر انتظار افزایش نوسانات را داشته باشد، این می‌تواند به ارزش اختیار اضافه کند. از آنجا که نرخ‌های بهره نسبتاً پایدار هستند، معامله‌گر ممکن است برای چنین اختیاری کوتاه‌مدت به رو توجه نکند.

با توجه به این گریک‌ها، معامله‌گر تصمیم به خرید اختیار خرید می‌گیرد. معامله‌گر دلتا و گاما را برای تغییرات قیمتی و تتا را برای بازنگری کاهش زمانی به دقت رصد خواهد کرد. وگا در صورت تغییرات در نوسانات مشاهده خواهد شد.

تاریخ انقضا و تأثیر آن بر گریک‌ها

تاریخ انقضای یک اختیار تأثیر قابل‌توجهی بر گریک‌ها دارد، که به نوبه خود بر رفتار قیمت اختیار تأثیر می‌گذارد.

• دلتا: با نزدیک شدن به تاریخ انقضا، دلتای اختیارهای ITM به 1 نزدیک می‌شود، در حالی که اختیارهای OTM به 0 نزدیک می‌شوند. این به این دلیل است که احتمال انقضای اختیار در پول یا خارج از پول واضح‌تر می‌شود. برای اختیارهایی با زمان بیشتری تا انقضا، دلتا معمولاً معتدل‌تر است و عدم اطمینان بیشتری درباره اینکه سهام کجا خواهد بود را منعکس می‌کند.
• گاما: گاما با نزدیک شدن به انقضا افزایش می‌یابد، به‌ویژه برای اختیارهای ATM. این به این معناست که دلتا سریع‌تر تغییر می‌کند و اختیار را نسبت به تغییرات قیمتی دارایی پایه حساس‌تر می‌کند. گاما معمولاً برای اختیارهایی با زمان بیشتری تا انقضا پایین‌تر است، که نشان‌دهنده حساسیت کمتر به تغییرات قیمتی دارایی است.
• تتا: با نزدیک شدن یک اختیار به تاریخ انقضای خود، نرخ کاهش زمانی، که توسط تتا نشان داده می‌شود، شتاب می‌گیرد. این برای خریداران اختیار مهم است که در نظر بگیرند زیرا ارزش اختیار سریع‌تر فرسایش می‌یابد. برای اختیارهایی که زمان بیشتری تا انقضا دارند، تتا معمولاً پایین‌تر است، که نشان‌دهنده نرخ کاهش زمانی کندتر است.
• وگا: اختیارهای نزدیک‌تر به انقضا معمولاً وگای پایین‌تری دارند و کمتر به تغییرات در نوسانات حساس هستند. در مقابل، اختیارهایی که زمان بیشتری تا انقضا دارند معمولاً وگای بالاتری دارند و نسبت به تغییرات در نوسانات حساس‌تر هستند.
• رو: برای اختیارهای با تاریخ انقضای کوتاه‌تر، تأثیر تغییرات نرخ بهره معمولاً کمتر قابل‌توجه است. با این حال، برای اختیارهای بلندمدت مانند LEAPS، رو مرتبط‌تر است زیرا نوسانات در نرخ‌های بهره می‌توانند در دوره‌های طولانی تأثیر برجسته‌تری داشته باشند.

آیا تاریخ انقضای یک اختیار می‌تواند تمدید شود؟

خیر، هنگامی که یک اختیار به تاریخ انقضای خود می‌رسد، یا اگر در پول باشد اجرا می‌شود یا اگر در قیمت اعمال یا خارج از پول باشد بی‌ارزش منقضی می‌شود. هیچ راهی برای تمدید تاریخ انقضا برای این نوع مشتقات وجود ندارد.

قیمت‌های اختیار و تاریخ انقضای آن‌ها را کجا می‌توان یافت؟

قیمت‌های اختیار و انقضاهای مربوطه را می‌توان از طریق پلتفرم‌های کارگزاری، وب‌سایت‌های مالی و برنامه‌های معاملاتی دسترسی پیدا کرد. آن‌ها اغلب نقل‌قول‌های دقیقی برای اختیارها روی سهام و سایر دارایی‌های پایه ارائه می‌دهند.

نقل‌قول معمولاً شامل قیمت یا حق بیمه اختیار، قیمت اعمال، تاریخ انقضا و سایر جزئیات مانند گریک‌های اختیار است. هنگام سنجش معاملات اختیار، باید تنها از منابع معتبر و به‌روز استفاده کنید، زیرا قیمت‌ها و اختیارهای در دسترس می‌توانند به دلیل شرایط بازار به سرعت تغییر کنند.

آیا مدل‌های قیمت‌گذاری برای اختیارها وجود دارد؟

چندین مدل ارزش‌گذاری برای محاسبه ارزش نظری یک اختیار استفاده می‌شود، از جمله مدل بلک-شولز، مدل قیمت‌گذاری اختیار دوجمله‌ای، شبیه‌سازی‌های مونت کارلو و احتمال خنثی از ریسک. این مدل‌ها قیمت سهام، قیمت اعمال، زمان تا انقضا، نوسانات ضمنی و نرخ‌های بهره را در نظر می‌گیرند.

اسپرد تقویمی چیست؟

اسپرد تقویمی یک استراتژی معاملاتی اختیار است که شامل خرید و فروش اختیارها روی همان دارایی پایه با همان قیمت اعمال اما با تاریخ‌های انقضای متفاوت است. این استراتژی همچنین به‌عنوان اسپرد زمانی یا اسپرد افقی شناخته می‌شود. تنظیم معمول شامل فروش یک اختیار کوتاه‌مدت (ماه نزدیک) و خرید یک اختیار بلندمدت‌تر (دوره انقضای بعدی یا دورتر) است.

نتیجه‌گیری

در معاملات اختیار، تاریخ انقضا نقش محوری دارد و بر ارزش ذاتی و زمانی تأثیر می‌گذارد و بر قیمت کلی اختیار اثر می‌گذارد. اختیارها در چرخه‌های انقضای مختلفی—ماهانه، هفتگی، روزانه و LEAPS بلندمدت—برای پاسخگویی به اهداف معاملاتی و تحمل ریسک‌های مختلف ارائه می‌شوند. سرنوشت یک اختیار در زمان انقضا به‌عنوان در پول (ITM)، در قیمت اعمال (ATM) یا خارج از پول (OTM) دسته‌بندی می‌شود، که هر کدام نتایج متفاوتی از بی‌ارزش منقضی شدن تا اجرا شدن دارند.

علاوه بر این، گریک‌های اختیار مانند دلتا، گاما، تتا و وگا ابزارهای مهمی برای ارزیابی ریسک هستند و نشان می‌دهند که انتظار می‌رود قیمت یک اختیار چگونه به تغییرات قیمت سهام، کاهش زمانی و نوسانات واکنش نشان دهد. درک این مفاهیم برای اتخاذ تصمیمات معاملاتی بهتر در اختیارها ضروری است.