سرمایه‌گذاری ثابت چیست؟

املاک، کارخانه‌های تولیدی و ماشین‌آلات از جمله دارایی‌هایی هستند که به عنوان سرمایه‌ ثابت خریداری می‌شوند. سرمایه مورد استفاده ممکن است از منابع مختلفی از جمله وام‌های بانکی سنتی تا توافقات سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر تأمین شود.

نکات کلیدی

• سرمایه‌گذاری ثابت به هزینه کردن پول برای تأمین رشد بلندمدت شرکت اشاره دارد.
• این واژه اغلب به خرید دارایی‌های ثابت و دائمی مانند املاک و تجهیزات توسط یک شرکت اطلاق می‌شود.
• دارایی‌های سرمایه‌ای به عنوان دارایی‌های غیرجاری گزارش می‌شوند و بیشتر آن‌ها مستهلک می‌شوند.
• منابع سرمایه‌گذاری می‌تواند از منابع مختلفی تأمین شود، از جمله پول نقد در دسترس، اگرچه پروژه‌های بزرگ معمولاً از طریق اخذ وام یا انتشار سهام تأمین مالی می‌شوند.
• نمونه‌هایی از سرمایه‌گذاری ثابت عبارتند از: زمین، ساختمان‌ها، ماشین‌آلات، تجهیزات یا نرم‌افزارها.

روش کار

سرمایه‌گذاری ثابت سرمایه‌گذاری ثابت یک اصطلاح گسترده است که می‌تواند به دو روش مختلف تعریف شود:

1. یک فرد، گروه سرمایه‌گذار ریسک‌پذیر یا مؤسسه مالی ممکن است سرمایه‌گذاری ثابت در یک کسب‌وکار انجام دهد. پول می‌تواند به صورت وام یا سهمی از سودها در آینده ارائه شود. در این زمینه، سرمایه به معنای پول نقد است.

2. مدیران یک شرکت ممکن است در کسب‌وکار سرمایه‌گذاری ثابت انجام دهند. آن‌ها دارایی‌های بلندمدت مانند تجهیزات خریداری می‌کنند که به شرکت کمک می‌کند تا به‌طور مؤثرتر عمل کند یا سریع‌تر رشد کند. در این زمینه، سرمایه به معنای دارایی‌های فیزیکی است.

در هر دو حالت، پول برای سرمایه‌گذاری ثابت باید از جایی تأمین شود. یک شرکت جدید ممکن است سرمایه‌گذاری ثابت را از هر یک از منابع مختلف از جمله شرکت‌های سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر، سرمایه‌گذاران فرشته یا مؤسسات مالی سنتی جلب کند. زمانی که یک شرکت عمومی می‌شود، آن‌ها سرمایه‌گذاری ثابت را به مقیاس وسیع از بسیاری از سرمایه‌گذاران دریافت می‌کنند.

یک شرکت تأسیس شده ممکن است سرمایه‌گذاری ثابت را با استفاده از ذخایر نقدی خود انجام دهد یا از بانک وام بگیرد. همچنین ممکن است از طریق صدور اوراق قرضه یا سهام برای تأمین مالی سرمایه‌گذاری ثابت اقدام کند. حداقل یا حداکثری برای این نوع سرمایه‌گذاری وجود ندارد. سرمایه‌گذاری ثابت می‌تواند از کمتر از 100,000 دلار در تأمین مالی اولیه یک استارتاپ تا صدها میلیون دلار برای پروژه‌های عظیم در بخش‌هایی که نیاز به سرمایه‌گذاری زیاد دارند، مانند معدن‌کاری، خدمات عمومی و زیرساخت‌ها، متغیر باشد.

نکته: سرمایه‌گذاری ثابت به منظور بهره‌مندی شرکت در بلندمدت است، اما ممکن است معایب کوتاه‌مدتی نیز داشته باشد.

سرمایه‌گذاری ثابت برای کسب‌وکار

تصمیم یک کسب‌وکار برای انجام سرمایه‌گذاری ثابت یک استراتژی رشد بلندمدت است. یک شرکت سرمایه‌گذاری ثابت را برای اطمینان از رشد آینده برنامه‌ریزی و اجرا می‌کند. به طور کلی، سرمایه‌گذاری ثابت برای افزایش ظرفیت عملیاتی، به‌دست آوردن سهم بیشتری از بازار و تولید درآمد بیشتر انجام می‌شود. این شرکت ممکن است یک سرمایه‌گذاری ثابت را به شکل سهام در عملیات‌های تکمیلی شرکت دیگری برای همان اهداف انجام دهد.

در بسیاری از موارد، این سرمایه‌گذاری‌ها بخشی ضروری و عادی از صنعت هستند. به عنوان مثال، یک شرکت حفاری نفتی که برای استخراج مواد خام به ماشین‌آلات سنگین نیاز دارد. برخلاف یک شرکت حقوقی که نیازهای سرمایه‌گذاری ثابت کمی دارد، شرکت‌هایی که سرمایه زیاد دارند معمولاً به دارایی‌های خاصی نیاز دارند تا بتوانند عملیات انجام دهند.

علاوه بر این، شرکت‌ها باید اجزای استراتژیک را هنگام تصمیم‌گیری برای سرمایه‌گذاری در یک دارایی سرمایه‌ای در نظر بگیرند. به عنوان مثال، باید بررسی کنند که آیا ماشین‌آلات سنگین خاص مانند یک وسیله نقلیه برای شرکت می‌تواند اجاره شود. اگر شرکت مایل باشد که بدهی ایجاد کند و سرمایه را تامین کند، ممکن است در بلندمدت با انجام سرمایه‌گذاری ثابت به جای هزینه‌های "اجاره" دوره‌ای پول کمتری خرج کند.

انواع سرمایه‌گذاری ثابت

شرکت‌ها اغلب سرمایه‌گذاری ثابت را برای تنوع، مدرن‌سازی یا گسترش کسب‌وکار انجام می‌دهند. این ممکن است به معنای خرید سرمایه‌های ثابت متفاوت از جنبه‌های موجود کسب‌وکار یا سرمایه‌گذاری‌هایی باشد که صرفاً بهتر از گذشته پاسخگو هستند. برخی از انواع خاص سرمایه‌گذاری ثابت عبارتند از:

• زمین: شرکت‌ها ممکن است زمین خالی بخرند تا از آن برای توسعه یا گسترش استفاده کنند.
• ساختمان‌ها: شرکت‌ها ممکن است ساختمان‌های موجود را برای تولید، ذخیره‌سازی، تولید یا عملیات دفتر مرکزی خریداری کنند.
• دارایی‌های در حال توسعه: شرکت‌ها ممکن است هزینه‌هایی را برای ساخت دارایی‌هایی که ممکن است سرمایه‌گذاری شوند، پرداخت کنند. به عنوان مثال، یک شرکت می‌تواند ساختمان خود را بسازد؛ جمع‌آوری هزینه‌ها نیز ممکن است به عنوان سرمایه‌گذاری ثابت تلقی شود.
• مبلمان و لوازم: اگرچه مبلمان و لوازم ممکن است به طور موقت‌تر باشند، برخی از جنبه‌های قوانین حسابداری باعث می‌شود که برخی از آن‌ها با سرمایه‌گذاری ثابت همخوانی داشته باشند.
• ماشین‌آلات: شرکت‌هایی که در زمینه‌ی تولید کالاها سرمایه‌گذاری می‌کنند، در حال انجام سرمایه‌گذاری ثابت هستند.
• توسعه نرم‌افزار یا دستگاه‌های محاسباتی: شرکت‌ها بیشتر و بیشتر در نرم‌افزار سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ این هزینه‌ها اکنون معمولاً برای سرمایه‌گذاری و استهلاک در طول زمان به حساب می‌آیند.

نکته: از آن‌جایی که زمین مانند سایر سرمایه‌گذاری‌های ثابت و به یک شیوه مشابه مستهلک نمی‌شود بحث آن کمی متفاوت است.

مزایا و معایب سرمایه‌گذاری ثابت

مزایا:

بسته به موقعیت خاص می‌تواند متفاوت باشد. با این حال، بیشتر شرکت‌ها برای بهره‌وری به سرمایه‌گذاری ثابت می‌پردازند. با سرمایه‌گذاری در تجهیزات یا فناوری‌های جدید، شرکت‌ها می‌توانند کارایی خود را بهبود بخشند و در نتیجه هزینه‌ها را کاهش داده و تولید را افزایش دهند. این نوع سرمایه‌گذاری‌ها ممکن است همچنین کیفیت کالاهای تولید شده را بهبود بخشند. این نوع سرمایه‌گذاری می‌تواند به صرفه‌جویی در هزینه‌ها در طول زمان نیز منجر شوند. برای مثال، یک دستگاه جدید ممکن است نسبت به مدل قدیمی‌تر از نظر مصرف انرژی بهینه‌تر باشد، که می‌تواند منجر به کاهش قبض‌های انرژی شود. به همین ترتیب، فناوری‌های جدید ممکن است فرایندها را ساده‌سازی کرده و نیاز به کار دستی را کاهش دهند. در نهایت، شرکت‌ها ممکن است زمانی که سرمایه‌گذاری ثابت را با هزینه جاری بلندمدت یک هزینه مکرر مقایسه می‌کنند، تصمیم بگیرند که تنزیل جریان نقدی مطلوب‌تر است. با سرمایه‌گذاری در دارایی‌های بلندمدت خود، شرکت‌ها می‌توانند یک مزیت رقابتی در بازار کسب کنند. این می‌تواند برای رقبا سخت باشد که به موقعیت بازار شرکت برسند و به شرکت کمک کند تا موقعیت خود را در بلندمدت حفظ کند. اگر یک شرکت مایل باشد که ریسک کند و سرمایه‌گذاری بزرگی برای تقویت کسب‌وکار خود انجام دهد، این می‌تواند یک مانع ورود ایجاد کند که رقبا قادر به عبور از آن نخواهند بود.

معایب سرمایه‌گذاری ثابت:

گزینه ترجیحی برای سرمایه‌گذاری ثابت همیشه جریان نقدی عملیاتی خود شرکت است، اما ممکن است برای پوشش هزینه‌های پیش‌بینی‌شده کافی نباشد. احتمال بیشتری وجود دارد که شرکت به تأمین مالی خارجی روی بیاورد. بنابراین معمولاً ریسک بیشتری برای سرمایه‌گذاری ثابت وجود دارد. این امر به ویژه برای سرمایه‌گذاری ثابت که سفارشی‌سازی شده‌ یا سخت به نقدینگی تبدیل می‌شود صادق است؛ زمانی که شرکت سرمایه ثابتی را خریداری می‌کند، ممکن است خروج از سرمایه‌گذاری دشوار باشد. سرمایه‌گذاری‌هایی به‌طور عمده برای بهره‌مندی بلندمدت یک شرکت طراحی شده‌اند، اما ممکن است معایب کوتاه‌مدتی نیز داشته باشند. این‌ها معمولاً رشد سود در کوتاه‌مدت را کاهش می‌دهند، و این هیچ‌گاه مورد رضایت سهامداران یک شرکت عمومی نخواهد بود.

حسابداری سرمایه‌گذاری ثابت

شیوه‌های حسابداری برای سرمایه‌گذاری ثابت شامل ثبت هزینه دارایی، تخصیص هزینه آن در طول عمر مفیدش و ثبت سرمایه‌ به‌عنوان تفاوت میان هزینه و استهلاک انباشته است. روش‌های حسابداری بسته به نوع دارایی ممکن است متفاوت باشد، زیرا زمین مستهلک نمی‌شود اما بسیاری از دیگر سرمایه‌گذاری‌های ثابت مستهلک می‌شوند.

هزینه دارایی باید در سوابق حسابداری شرکت ثبت شود. این می‌تواند شامل قیمت خرید دارایی به همراه هرگونه هزینه اضافی مرتبط با خرید مانند هزینه نصب یا حمل‌ونقل باشد. شرکت‌ها ممکن است ارزش منصفانه بازار برخی از سرمایه‌گذاری‌های ثابت را تحت شرایط خاصی ثبت کنند، اما این باید در ابتدا به‌عنوان هزینه ثبت شود.

اگر هزینه دارایی با سیاست سرمایه‌گذاری شرکت مطابقت داشته باشد، هزینه آن به‌عنوان دارایی سرمایه‌ای در ترازنامه ثبت می‌شود. این به شرکت این امکان را می‌دهد که هزینه دارایی را در طول عمر مفید آن پخش کند و هزینه را در طول زمان برآورد کند. این تفاوت اصلی بین دارایی‌های ذکر شده قبلی و هزینه‌های عملیاتی عادی است، زیرا هزینه‌های عملیاتی در دوره‌ی ایجاد به‌عنوان هزینه تلقی می‌شوند، در حالی که هزینه‌های سرمایه‌گذاری ثابت در طول زمان پخش می‌شوند.

عمر مفید یک سرمایه‌گذاری ثابت، تخمینی از تعداد سال‌هایی است که دارایی توسط شرکت استفاده خواهد شد. روش استهلاک بستگی به دارایی و سیاست‌های حسابداری شرکت دارد، اما روش‌های رایج شامل روش خط مستقیم، کاهش تعادل و مجموع ارقام سال‌ها هستند. همچنین ممکن است شرکت‌ها کاهش ارزش دارایی را ثبت کنند تا ارزش یک سرمایه‌گذاری ثابت را در صورت بروز زیان کاهش دهند. علاوه بر این، در حالی که هزینه‌های عملیاتی ممکن است به سادگی متوقف شوند، شرکت‌ها هنگام فروش یک سرمایه‌گذاری ثابت باید مجموعه‌ای از ورودی‌ها را ثبت کنند.

نمونه‌ای از سرمایه‌گذاری ثابت ترازنامه آمازون:

در این فرمت ترازنامه، دارایی‌ها به‌صورت نقدینگی گزارش می‌شوند، به‌طوری‌که ابتدا دارایی‌های نقدینگی گزارش می‌شوند. از آنجا که سرمایه‌گذاری‌های ثابت نقدینگی ندارند، معمولاً در لیست پایین‌تر گزارش می‌شوند. در پایان سال 2022، آمازون تراز دارایی خالص 186.7 میلیارد دلار را برای املاک و تجهیزات گزارش کرده است. این رقم خالص است زیرا سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌ای، به‌جز زمین، معمولاً مستهلک شده و به‌صورت هزینه آن‌ها منهای هرگونه استهلاک انباشته گزارش می‌شوند. توجه داشته باشید که این 186.7 میلیارد دلار همچنین از دارایی‌های جاری مستثنی شده است. به دلیل ماهیت بلندمدت سرمایه‌گذاری‌های ثابت ، آن‌ها به‌عنوان دارایی‌های غیرجاری گزارش می‌شوند.

نمونه‌ای دیگر از سرمایه‌گذاری ثابت

زمانی که یک شرکت زمین می‌خرد، معمولاً این یک سرمایه‌گذاری ثابت است. به دلیل ماهیت بلندمدت خرید زمین و نقدینگی پایین آن، یک شرکت معمولاً نیاز به جمع‌آوری مقدار زیادی سرمایه برای خرید این دارایی دارد.

روش کار سرمایه‌گذاری ثابت

یک سرمایه‌گذاری ثابت بر اساس مزایای بلندمدتی که یک شرکت از آن دارایی می‌برد، نسبت به سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت کار می‌کند. در تئوری، یک شرکت مبلغ زیادی را به‌صورت پیش‌پرداخت (یا به‌صورت اقساط) پرداخت می‌کند. سپس، شرکت از دارایی بهره‌برداری خواهد کرد (حتی بعد از پرداخت کامل آن). دلیل این است که سرمایه‌گذاری ثابت باید ارزش بلندمدت بهتری نسبت به کالا یا خدماتی که در یک دوره حسابداری خریداری و استفاده می‌شود، فراهم کند.

بزرگترین معایب سرمایه‌گذاری ثابت

شرکت‌ها اغلب مجبورند هنگام خرید سرمایه‌‌های ثابت ، تعهدات مالی یا قانونی بلندمدتی ایجاد کنند. این به معنای مسدود کردن نقدینگی، از دست دادن انعطاف‌پذیری و پذیرش ریسکی است که ممکن است به نتیجه نرسد. در حالی که یک شرکت می‌تواند با پرداخت هزینه برای چیزی کوچک‌تر انعطاف‌پذیرتر باشد، هدف یک شرکت این است که از یک سرمایه‌گذاری واحد برای رشد یا نوآوری استفاده کند. این رشد یا نوآوری ممکن است محقق نشود.

جمع‌بندی

شرکت‌ها ممکن است تصمیم بگیرند که برای نوآوری، مدرن‌سازی و کسب مزیت رقابتی نسبت به رقبا، سرمایه‌گذاری‌های ثابت انجام دهند. این سرمایه‌گذاری معمولاً نیاز به مبلغ بزرگی دارد و شرکت معمولاً دارایی‌هایی غیرنقدی مانند زمین، ساختمان‌ها، ماشین‌آلات یا تجهیزات دریافت می‌کند. شیوه‌های حسابداری برای سرمایه‌گذاری ثابت معمولاً با هزینه‌های عملیاتی متفاوت است، زیرا این سرمایه‌ها معمولاً مستهلک می‌شوند.