تراست سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده چیست؟

تراست سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده (WHFIT) چیست؟

تراست سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده (WHFIT) نوعی تراست سرمایه‌گذاری واحد (UIT) است که حداقل یک سهم آن توسط شخص ثالثی نگهداری می‌شود. سرمایه‌گذارانی که سهام این تراست را خریداری می‌کنند، پرداخت‌های منظم سود یا بهره حاصل از سهام یا اوراق قرضه موجود در تراست را دریافت می‌کنند.

نکات کلیدی

• تراست سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده (WHFIT) یک ابزار سرمایه‌گذاری است که حداقل یک شخص ثالث در آن مشارکت دارد.
• شخص ثالث یا واسطه مسئول نگهداری سهام واحدها به‌عنوان متولی است.
• بدون نقش واسطه، WHFIT صرفاً یک تراست سرمایه‌گذاری واحد (UIT) خواهد بود و از دیدگاه سرمایه‌گذار، عملکرد مشابهی دارد.
• WHFIT‌ها ممکن است در پرتفویی ثابت از سهام و اوراق قرضه یا در سرمایه‌گذاری‌های وام مسکن املاک سرمایه‌گذاری کنند.

درک تراست‌های سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده

تراست‌های سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده باید حداقل یک دارنده منافع شخص ثالث یا واسطه داشته باشند. در غیر این صورت، عملکرد آن‌ها مشابه سایر تراست‌های سرمایه‌گذاری واحد است که سهام پرتفویی ثابت از دارایی‌ها را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهند. از آنجا که سرمایه‌گذارانی که سرمایه اولیه برای خرید دارایی‌های پرتفوی را تأمین می‌کنند، معمولاً به‌عنوان دارندگان منافع تراست مشارکت می‌کنند، این تراست‌ها در دسته تراست‌های اعطاکننده قرار می‌گیرند.

دارندگان منافع تراست، سود سهام یا بهره‌ای را که از دارایی‌های پایه در پرتفوی به دست می‌آید، بر اساس نسبت سهامی که در اختیار دارند، دریافت می‌کنند. حضور واسطه‌ها در تراست به این معناست که سرمایه‌گذاران ممکن است مستقیماً در تراست منافع داشته باشند یا به‌صورت غیرمستقیم، اگر واسطه‌ای مانند کارگزار سهام را به نام سرمایه‌گذار دیگری نگه دارد.

WHFIT‌ها برای اهداف مالیاتی به‌عنوان سرمایه‌گذاری‌های عبوری (pass-through) طبقه‌بندی می‌شوند. طرف‌های دخیل در ایجاد و مدیریت WHFIT عبارت‌اند از:

• اعطاکنندگان : سرمایه‌گذارانی که پول خود را برای خرید دارایی‌های قرارگرفته در تراست جمع‌آوری می‌کنند.
• متولی : معمولاً کارگزار یا مؤسسه مالی که دارایی‌های تراست را مدیریت می‌کند.
• واسطه : معمولاً کارگزاری که سهام واحدها را به نمایندگی از مشتری/ذینفع نگه می‌دارد.
• دارنده منافع تراست : سرمایه‌گذاری که سهام واحدها در WHFIT را در اختیار دارد و مستحق درآمد حاصل از تراست است.

سایر انواع شرکت‌های سرمایه‌گذاری

کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) تراست‌های سرمایه‌گذاری واحد را یکی از سه نوع شرکت سرمایه‌گذاری، همراه با صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های بسته می‌داند. مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، تراست‌های سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده به سرمایه‌گذاران امکان می‌دهند تا سهام پرتفویی متنوع از دارایی‌های پایه را با هزینه کمتر و زحمت کمتری نسبت به ساخت مستقل پرتفوی خریداری کنند. برخلاف صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، این تراست‌ها پرتفویی ثابت از دارایی‌ها ارائه می‌دهند و تاریخ خاتمه‌ای مشخص دارند که در آن دارایی‌های پایه فروخته شده و عواید آن به سرمایه‌گذاران توزیع می‌شود.

خدمات درآمد داخلی آمریکا (IRS) معمولاً تراست‌های سرمایه‌گذاری با مالکیت گسترده را برای اهداف مالیاتی به‌عنوان نهادهای عبوری در نظر می‌گیرد. به همین دلیل، خود تراست مالیاتی بر درآمد خود پرداخت نمی‌کند. در عوض، سرمایه‌گذارانی که در تراست سرمایه‌گذاری می‌کنند، فرم 1099 دریافت می‌کنند که درآمد سالانه آن‌ها را مشخص می‌کند و باید مالیات آن را مانند سایر درآمدها پرداخت کنند.

تراست‌های وام مسکن با مالکیت گسترده

یکی از انواع رایج تراست‌های سرمایه‌گذاری ثابت با مالکیت گسترده، تراست وام مسکن با مالکیت گسترده است که پرتفویی از دارایی‌های وام مسکن ارائه می‌دهد. در این موارد، تراست معمولاً مجموعه‌ای از وام‌های مسکن یا سایر ابزارهای بدهی مرتبط با املاک را خریداری می‌کند. سرمایه‌گذاران بر اساس بهره جمع‌آوری‌شده از وام‌های پایه، بازده کسب می‌کنند. سه وام‌دهنده بزرگ فدرال، یعنی فردی مک، فانی می و جینی می، به‌صورت دوره‌ای تراست‌های وام مسکن با مالکیت گسترده صادر می‌کنند.

مرتبط با این موضوع، مجرای سرمایه‌گذاری وام مسکن املاک (REMIC) است که یک ابزار ویژه برای جمع‌آوری وام‌های مسکن و صدور اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن (MBS) استفاده می‌شود. این مجراها وام‌های تجاری و مسکونی را در تراست نگه داشته و منافعی در این وام‌ها به سرمایه‌گذاران صادر می‌کنند.

تفاوت‌های بین تراست‌های سرمایه‌گذاری واحد و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، صندوق‌های باز هستند، به این معنا که مدیر پرتفوی می‌تواند اوراق بهادار را در پرتفوی خرید و فروش کند. هدف سرمایه‌گذاری هر صندوق مشترک، عملکرد بهتر از یک معیار خاص است و مدیر پرتفوی برای دستیابی به این هدف، اوراق بهادار را معامله می‌کند. برای مثال، یک صندوق مشترک سهام ممکن است هدفی برای عملکرد بهتر از شاخص استاندارد اند پورز 500 سهام بزرگ داشته باشد.

بسیاری از سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند برای سرمایه‌گذاری در سهام از صندوق‌های مشترک استفاده کنند تا پرتفوی قابل معامله باشد. اگر سرمایه‌گذاری علاقه‌مند به خرید و نگهداری پرتفویی از اوراق قرضه و کسب بهره باشد، ممکن است یک تراست سرمایه‌گذاری واحد یا صندوق بسته با پرتفوی ثابت خریداری کند. برای مثال، یک تراست سرمایه‌گذاری واحد، درآمد بهره اوراق قرضه را پرداخت می‌کند و پرتفوی را تا تاریخ خاتمه مشخصی نگه می‌دارد که در آن اوراق فروخته شده و مبلغ اصلی به مالکان بازگردانده می‌شود. سرمایه‌گذار اوراق قرضه می‌تواند پرتفویی متنوع از اوراق قرضه را در یک تراست سرمایه‌گذاری واحد داشته باشد، به‌جای مدیریت پرداخت‌های بهره و بازپرداخت اوراق در حساب کارگزاری شخصی.