تحلیل بنیادین
رتبه‌بندی اعتباری چیست؟
رتبه‌بندی اعتباری یک ارزیابی مستقل از توانایی یک شرکت یا دولت برای بازپرداخت بدهی است، چه به‌صورت کلی و چه در رابطه با یک تعهد مالی خاص.
عکس آرشیوی مرتبط با موضوع
Market centre in Tokyo stock exchange.jpg
عکس: ehnmark · CC BY 2.0
عکس آرشیوی مرتبط با موضوع
Market centre in Tokyo stock exchange.jpg
عکس: ehnmark · CC BY 2.0
رتبه‌بندی اعتباری یک ارزیابی مستقل از توانایی یک شرکت یا دولت برای بازپرداخت بدهی است، چه به‌صورت کلی و چه در رابطه با یک تعهد مالی خاص.
رتبه‌بندی اعتباری اساساً نشان‌دهنده احتمال نکول یک ناشر در بازپرداخت وام یا سایر ابزارهای بدهی به دلیل ورشکستگی است. سرمایه‌گذاران از رتبه‌بندی‌های اعتباری برای تعیین ریسک خرید اوراق قرضه یا سایر بدهی‌ها از این گروه‌ها استفاده می‌کنند.
چندین شرکت مستقل، از جمله S&P Global، Moody's و Fitch Ratings، رتبه‌بندی‌هایی را برای شرکت‌ها و دولت‌ها صادر می‌کنند.
از سوی دیگر، امتیازات اعتباری به افراد بر اساس سابقه شخصی آن‌ها در دریافت و بازپرداخت بدهی اختصاص داده می‌شود. وام‌دهندگان که در نظر دارند به مصرف‌کنندگان پول قرض دهند، این امتیازات را بررسی می‌کنند.
نکات کلیدی
- رتبه‌بندی اعتباری ارزیابی توانایی یک شرکت یا دولت برای بازپرداخت سود بدهی به سرمایه‌گذاران در وام یا سایر ابزارهای بدهی است.
- رتبه‌بندی‌های اعتباری به‌صورت نمرات حروفی از AAA در بالاترین سطح تا C یا D در پایین‌ترین سطح ارائه می‌شوند.
- سه آژانس اصلی رتبه‌بندی اعتباری Fitch Ratings، Moody's Investors Service و S&P Global Ratings هستند.
درک رتبه‌بندی‌های اعتباری رتبه‌بندی‌های اعتباری تخمینی از سطح ریسک در قرض دادن پول به یک کسب‌وکار یا نهاد دیگر، از جمله دولت‌های ملی و ایالتی و آژانس‌های دولتی، هستند.
رتبه‌بندی اعتباری بالا نشان می‌دهد که، به نظر آژانس رتبه‌بندی، ناشر اوراق قرضه احتمالاً بدهی‌های خود را به سرمایه‌گذاران بدون مشکل بازپرداخت می‌کند. رتبه‌بندی اعتباری پایین نشان می‌دهد که ممکن است در انجام پرداخت‌های خود با مشکل مواجه شود. پایین‌ترین رتبه‌بندی‌ها نشان‌دهنده این است که وام‌گیرنده در مشکلات مالی واقعی قرار دارد.
اوراق قرضه قبل از انتشار رتبه‌بندی اعتباری دریافت می‌کنند. سودی که پرداخت می‌کنند بر اساس رتبه‌بندی اعتباری دریافتی آن‌ها است. یک شرکت با رتبه‌بندی پایین‌تر مجبور است سود بالاتری برای جبران ریسک سرمایه‌گذاری پرداخت کند.
سرمایه‌گذاران و وام‌دهندگان از رتبه‌بندی‌های اعتباری برای تصمیم‌گیری در مورد انجام معامله با نهاد رتبه‌بندی‌شده و تعیین میزان سودی که انتظار دارند دریافت کنند تا ریسک درگیر را جبران کنند.
نکته: آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری معمولاً نمرات حروفی به نهادهایی که رتبه‌بندی می‌کنند اختصاص می‌دهند. برای مثال، S&P Global مقیاس رتبه‌بندی اعتباری اوراق قرضه از AAA (عالی) تا C و D دارد. مقیاس Moody's از Aaa تا C است.
رتبه‌بندی‌های اعتباری همچنین افق‌های زمانی متفاوتی را منعکس می‌کنند. رتبه‌بندی‌های اعتباری کوتاه‌مدت احتمال نکول وام‌گیرنده در طول یک سال را نشان می‌دهند. این نوع رتبه‌بندی اعتباری در سال‌های اخیر به استاندارد تبدیل شده است، در حالی که رتبه‌بندی‌های اعتباری بلندمدت در گذشته تأثیرگذارتر بودند.
رتبه‌بندی‌های اعتباری بلندمدت احتمال نکول وام‌گیرنده را در هر زمان در آینده گسترده پیش‌بینی می‌کنند.
تاریخچه مختصر رتبه‌بندی‌های اعتباری
رتبه‌بندی‌های اعتباری به اوایل قرن بیستم بازمی‌گردند. آن‌ها پس از سال ۱۹۳۶، زمانی که تنظیم‌کنندگان بانکی فدرال قوانینی را صادر کردند که بانک‌ها را از سرمایه‌گذاری در اوراق قرضه سوداگرانه—اوراق قرضه با رتبه‌بندی اعتباری پایین—منع می‌کرد، به‌ویژه تأثیرگذار شدند.
هدف این بود که از ریسک نکول جلوگیری شود، که می‌توانست به زیان‌های مالی و حتی شکست بانک‌ها منجر شود. سایر شرکت‌ها و مؤسسات مالی به‌سرعت این رویه را اتخاذ کردند. اتکا به رتبه‌بندی‌های اعتباری به استاندارد تبدیل شد.
آژانس‌های اصلی رتبه‌بندی اعتباری
صنعت رتبه‌بندی اعتباری جهانی بسیار متمرکز است، با سه آژانس که بیشتر بازار را کنترل می‌کنند: Moody’s، S&P Global و Fitch Ratings. هر سه این‌ها سازمان‌های رتبه‌بندی آماری شناخته‌شده ملی (NRSROs) هستند که توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده نظارت می‌شوند.
در اینجا یک مرور سریع از هر یک ارائه شده است:
Fitch Ratings
جان نولز فیچ در سال ۱۹۱۳ شرکت انتشارات فیچ را تأسیس کرد و آمار مالی را برای صنعت سرمایه‌گذاری از طریق "دفترچه سهام و اوراق قرضه فیچ" و "کتاب اوراق قرضه فیچ" ارائه داد. در سال ۱۹۲۴، فیچ سیستم رتبه‌بندی AAA تا D را معرفی کرد.
نزدیک به یک قرن بعد، Fitch Ratings بیش از ۱,۵۵۰ تحلیلگر را در ۳۶ دفتر جهانی استخدام می‌کند.
Moody’s Investors Service
جان مودی ابتدا در سال ۱۹۰۰ "دفترچه مودی از اوراق بهادار صنعتی و متفرقه" را منتشر کرد. این دفترچه آمار اولیه و اطلاعات کلی در مورد سهام و اوراق قرضه شرکت‌ها در چندین صنعت ارائه داد، اما آن‌ها را رتبه‌بندی نکرد.
در سال ۱۹۰۹، مودی شروع به انتشار "تحلیل‌های مودی از سرمایه‌گذاری‌های راه‌آهن" کرد و برای اولین بار بسیاری از اوراق بهادار شرکت‌های راه‌آهن را رتبه‌بندی کرد. پنج سال بعد، مودی شروع به ارائه رتبه‌بندی‌های مشابه برای خدمات عمومی و سایر صنایع کرد.
امروز، Moody's Investors Service یک شرکت جهانی با بیش از ۴۰ دفتر است که رتبه‌بندی‌ها و تحقیقات در مورد شرکت‌ها و دولت‌ها در سراسر جهان ارائه می‌دهد.
S&P Global
ریشه‌های S&P Global به سال ۱۸۶۰ بازمی‌گردد، زمانی که هنری وارنوم پور "تاریخچه راه‌آهن‌ها و کانال‌ها در ایالات متحده" را منتشر کرد و داده‌هایی در مورد صنعت راه‌آهن به سرمایه‌گذاران ارائه داد. نزدیک به نیم قرن بعد، در سال ۱۹۰۶، لوتر لی بلیک دفتر آمار استاندارد را راه‌اندازی کرد که داده‌های مشابهی در مورد شرکت‌ها در سایر صنایع ارائه داد.
انتشارات پور اولین رتبه‌بندی‌های اعتباری خود را در سال ۱۹۱۶ صادر کرد و آمار استاندارد در سال ۱۹۲۲ دنبال کرد. این دو سازمان در سال ۱۹۴۱ ادغام شدند و شرکت استاندارد اند پورز را تشکیل دادند.
شرکت استاندارد اند پورز در سال ۱۹۶۶ توسط شرکت‌های مک‌گراو-هیل خریداری شد و این شرکت در سال ۲۰۱۶ به S&P Global تغییر نام داد. امروز، S&P Global بیش از ۷۰ دفتر در ۳۵ کشور دارد.
اهمیت رتبه‌بندی‌های اعتباری
رتبه‌بندی‌های اعتباری نه تنها برای سرمایه‌گذاران بالقوه بلکه برای نهادهایی که رتبه‌بندی می‌شوند مهم هستند. یک رتبه‌بندی بالا می‌تواند به یک شرکت یا دولت دسترسی به سرمایه‌ای که نیاز دارد با نرخ‌های سودی که می‌تواند تحمل کند، بدهد. یک رتبه‌بندی پایین می‌تواند به این معنا باشد که وام‌گیرنده باید نرخ‌های سود بسیار بالاتری پرداخت کند، اگر اصلاً به سرمایه دسترسی داشته باشد.
نهادها معمولاً درخواست می‌کنند که خودشان یا اوراق بهاداری که صادر می‌کنند رتبه‌بندی شوند و برای انجام این کار به آژانس‌های رتبه‌بندی هزینه پرداخت می‌کنند.
مقیاس رتبه‌بندی‌های اعتباری
در حالی که هر آژانس رتبه‌بندی از مقیاس کمی متفاوت استفاده می‌کند، آن‌ها رتبه‌بندی‌ها را به‌صورت نمرات حروفی اختصاص می‌دهند. به‌طور کلی، رتبه AAA بالاترین رتبه اعتباری ممکن است، در حالی که رتبه C یا D پایین‌ترین است.
مقیاس‌های رتبه‌بندی برای بدهی بلندمدت در سه آژانس پیشرو در زیر نشان داده شده است:
مقیاس رتبه‌بندی‌های اعتباری: از بالاترین به پایین‌ترین
در هر رتبه حروفی می‌تواند تقسیم‌بندی‌های بیشتری وجود داشته باشد. برای مثال، S&P برای رتبه‌بندی‌های بین CCC و AA علامت + یا - را اختصاص می‌دهد که نشان‌دهنده سطح کمی بالاتر یا پایین‌تر از اعتبار است. برای Moody's، این تمایز با افزودن یک عدد بین ۱ و ۳ انجام می‌شود: رتبه Baa2 کمی بهتر از Baa3 و کمی بدتر از Baa1 است.
هر سه آژانس رتبه‌بندی اعتباری رتبه‌بندی‌های خود را به دو دسته کلی بر اساس سطح ریسک ارزیابی‌شده تقسیم می‌کنند. برای S&P Global، رتبه‌بندی‌های BBB و بالاتر به‌عنوان درجه سرمایه‌گذاری (Investment Grade) تلقی می‌شوند، در حالی که رتبه‌های BB و پایین‌تر سوداگرانه هستند. برای Moody's، Baa3 و بالاتر درجه سرمایه‌گذاری است، در حالی که Ba1 و پایین‌تر غیرسرمایه‌گذاری است. با Fitch، BBB و بالاتر درجه سرمایه‌گذاری است، در حالی که BB و پایین‌تر سوداگرانه هستند.
عواملی که در رتبه‌بندی‌های اعتباری نقش دارند آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری عوامل گسترده‌ای را در تشکیل نظرات خود در نظر می‌گیرند و هر یک فرمول خاص خود را دارند. به‌طور کلی، عوامل اصلی که بر رتبه‌بندی اعتباری تأثیر می‌گذارند عبارتند از:
- سابقه پرداخت نهاد، از جمله هرگونه پرداخت‌های ازدست‌رفته یا نکول‌های گذشته
- مقدار بدهی کنونی و انواع بدهی‌هایی که دارد
- جریان‌های نقدی و درآمد کنونی
- چشم‌انداز کلی بازار یا اقتصادی
- هرگونه مسائل منحصربه‌فردی که ممکن است مانع بازپرداخت به‌موقع بدهی‌ها شود
توجه داشته باشید که رتبه‌بندی‌های اعتباری شامل برخی قضاوت‌های آژانس است و ممکن است تغییر کنند. حتی نهادی با سابقه پرداخت بی‌عیب‌ونقص می‌تواند اگر آژانس رتبه‌بندی معتقد باشد که توانایی آن برای بازپرداخت مختل خواهد شد، تنزل رتبه پیدا کند.
تفاوت بین رتبه‌بندی اعتباری و امتیاز اعتباری چیست؟
این اصطلاحات اغلب به‌صورت متقابل استفاده می‌شوند، اما رتبه‌بندی اعتباری توانایی یک شرکت یا دولت برای بازپرداخت بدهی را ارزیابی می‌کند، در حالی که امتیازات اعتباری به مصرف‌کنندگان فردی اختصاص داده می‌شوند.
عملکرد آن‌ها کاملاً مشابه است. هر دو رتبه‌بندی‌های اعتباری و امتیازات اعتباری توسط وام‌دهندگان که درخواست وام دارند به‌عنوان نشانه‌ای از ریسک معامله استفاده می‌شوند.
رتبه‌بندی اعتباری به سرمایه‌گذار چه می‌گوید؟
رتبه‌بندی اعتباری نظری آگاهانه در مورد سلامت مالی یک کسب‌وکار یا دولت است. این نتیجه‌گیری از احتمال توانایی کسب‌وکار یا دولت برای بازپرداخت بدهی‌های خود است.
سرمایه‌گذاران از این اطلاعات هنگام تصمیم‌گیری در مورد خرید اوراق قرضه صادرشده توسط آن نهاد و اینکه آیا به‌طور کافی برای ریسک درگیر جبران می‌شوند، استفاده می‌کنند. سرمایه‌گذاران همچنین رتبه‌بندی‌های اوراق قرضه مختلف را هنگام تصمیم‌گیری در مورد خرید کدام‌یک مقایسه می‌کنند.
سازمان رتبه‌بندی آماری شناخته‌شده ملی چیست؟
سازمان‌های رتبه‌بندی آماری شناخته‌شده ملی (NRSROs) آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری هستند که توسط دفتر رتبه‌بندی‌های اعتباری (OCR) در کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده نظارت می‌شوند.
OCR پس از بحران مالی ۲۰۰۷-۲۰۰۸ توسط قانون اصلاح وال استریت و حفاظت از مصرف‌کننده داد-فرانک ایجاد شد تا "تنظیم، پاسخگویی و شفافیت" آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری را تقویت کند.
در حال حاضر ۱۰ NRSRO وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها Fitch Ratings، Moody's Investors Service و S&P Global Ratings هستند.
نتیجه‌گیری
رتبه‌بندی‌های اعتباری معادل شرکتی یا دولتی امتیازات اعتباری شخصی برای افراد هستند. آن‌ها اطلاعات مفیدی را برای سرمایه‌گذاران و وام‌دهندگان بالقوه فراهم می‌کنند، اما همان‌طور که خود آژانس‌های رتبه‌بندی تأکید می‌کنند، قضاوت آگاهانه‌ای از ریسک بالقوه را نشان می‌دهند، نه تضمین مطلق.