اخبار
غول‌های نفتی با سود فصلی بالا، کاهش بدهی را بر سرمایه‌گذاری جدید مقدم کردند
شش شرکت بزرگ نفتی اروپا در سه‌ماهه سوم مجموعاً ۳۸ میلیارد دلار سود ثبت کردند. با وجود این سود، شرکت‌ها به‌جای سرمایه‌گذاری گسترده، بدهی را کاهش می‌دهند و به آینده بازار محتاطانه نگاه می‌کنند.
عکس آرشیوی مرتبط با موضوع
به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از اویل‌پرایس، شش شرکت بزرگ نفتی اروپا در فصل ژوئیه تا سپتامبر مجموعاً ۳۸ میلیارد دلار سود ثبت کردند. این رقم معادل حدود ۴۱۰ میلیون دلار سود در هر روز است. با احتساب اکسون‌موبیل و شورون، رقم کل بسیار بالاتر می‌رود. با این حال، ابرشرکت‌های نفتی عجله‌ای برای خرج‌کردن این درآمد ندارند.
این رفتار برای بازار اهمیت دارد. در دوره‌های پررونق گذشته، سود بالا معمولاً به سرمایه‌گذاری تازه در اکتشاف و تولید می‌رسید و عرضه آینده را افزایش می‌داد. این بار شرکت‌ها محتاط‌اند. سرمایه‌گذاری کم‌تر می‌تواند رشد عرضه نفت در سال‌های آینده را کند کند و بر قیمت نفت و هزینه سوخت اثر بگذارد.
جنگ میان آمریکا و اسرائیل با ایران قیمت نفت و گاز را به بالاترین سطح در چند سال اخیر رسانده است. جنگ روسیه و اوکراین و اختلال در پالایشگاه‌های خاورمیانه نیز حاشیه سود پالایش را به رکورد رسانده است. حاشیه سود پالایش یعنی فاصله قیمت نفت خام با قیمت فرآورده‌هایی مانند بنزین و گازوئیل. سود فصلی اکسون نسبت به سال گذشته ۲ برابر شد و سود شورون به ۳ برابر رسید. بی‌پی نیز بالاترین سود فصلی تاریخ خود را گزارش کرد.
بدهی و بازخرید سهام به‌جای سرمایه‌گذاری
بی‌پی برنامه بازخرید سهام را متوقف کرد تا بدهی را سریع‌تر کاهش دهد. این شرکت تا ۱۰ میلیارد دلار از بدهی خود کم کرد و مانده بدهی اکنون ۱۳٫۹ میلیارد دلار است. بازخرید سهام یعنی شرکت سهام خود را از بازار می‌خرد تا سهم هر سهام‌دار از سود بالا برود. سایر شرکت‌ها نیز بر کاهش بدهی، بازخرید سهام و گزینش دقیق پروژه‌های جدید تمرکز کرده‌اند.
رون بوسو، ستون‌نویس رویترز، نوشته است: «غول‌های نفتی تاکنون از هزینه‌کرد بزرگ تازه پرهیز کرده‌اند. این نشان می‌دهد شرکت‌ها شرایط امروز بازار را نشانه بهبود چشم‌انداز بلندمدت صنعت نمی‌دانند.» تحلیل‌گر اویل‌پرایس نظر دیگری دارد. به باور او، جنگ و پیامدهای اقتصادی آن نشان داد که با وجود فشار یک دهه گذشته برای گذار انرژی، سوخت‌های هیدروکربنی هنوز سوخت غالب جهان هستند.
پیش‌بینی‌ها درباره آینده تقاضا یکدست نیست. توتال‌انرجیز اکنون اوج تقاضای نفت را میان سال‌های ۲۰۳۵ و ۲۰۴۰ می‌داند؛ پیش‌تر آن را پس از ۲۰۴۰ پیش‌بینی می‌کرد. ویتول، شرکت بزرگ معامله‌گر کالا، رشد تقاضا را تا ۲۰۴۰ ادامه‌دار می‌داند، چون خودروهای برقی کندتر از انتظار فراگیر شده‌اند. پیش‌بینی آژانس بین‌المللی انرژی درباره آغاز کاهش تقاضای نفت، گاز و زغال‌سنگ پیش از ۲۰۳۰ نیز با واقعیت فاصله داشته است. داده‌ها دو توضیح ممکن می‌دهند: آمادگی شرکت‌ها برای تقاضای ضعیف‌تر در بلندمدت، یا پایبندی آن‌ها به انضباط مالی و پاداش سهام‌داران که پس از بحران سال ۲۰۲۰ به اولویت اصلی‌شان تبدیل شد.