قانون ساربنز-اکسلی ۲۰۰۲ چیست؟

قانون ساربنز-اکسلی ۲۰۰۲ با تقویت استانداردهای گزارشگری مالی شرکت‌ها و حسابرسی، به دنبال حفاظت از سرمایه‌گذاران در برابر رسوایی‌های مالی پرهزینه بود.

قانون ساربنز-اکسلی ۲۰۰۲ قانونی است که کنگره ایالات متحده در ۳۰ ژوئیه همان سال تصویب کرد تا به حفاظت از سرمایه‌گذاران در برابر گزارشگری مالی تقلبی توسط شرکت‌ها کمک کند.

این قانون که به عنوان قانون SOX ۲۰۰۲ نیز شناخته می‌شود، اصلاحات سختگیرانه‌ای را بر مقررات موجود اوراق بهادار الزامی کرد و جریمه‌های جدیدی سخت بر قانون‌شکنان تحمیل کرد.

این قانون در پاسخ به رسوایی‌های مالی در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی مربوط به شرکت‌های سهامی عام مانند شرکت انرون، تایکو اینترنشنال plc و ورلدکام به وجود آمد.

تقلب‌های برجسته‌ای که میلیاردها دلار ضرر به همراه داشت، اعتماد سرمایه‌گذاران به قابلیت اطمینان صورت‌های مالی شرکت‌ها را لرزاند و بسیاری را وادار به تقاضای بازنگری استانداردهای نظارتی دهه‌های قدیمی کرد.

این قانون نام خود را از دو حامی آن گرفت — سناتور پل اس. ساربنز (دموکرات-مریلند) و نماینده مایکل جی. اکسلی (جمهوری‌خواه-اوهایو).

کنگره ایالات متحده. "نماینده مایکل جی. اکسلی."

نکات کلیدی

• قانون ساربنز-اکسلی ۲۰۰۲ پاسخی به رسوایی‌های مالی شرکت‌های بسیار تبلیغ‌شده در اوایل همان دهه بود که میلیاردها دلار به سرمایه‌گذاران ضرر زد.
• این قانون قوانین جدیدی سخت برای حسابداران، حسابرسان و مدیران شرکت ایجاد کرد و الزامات نگهداری سوابق سختگیرانه‌تری تحمیل کرد.
• این قانون همچنین جریمه‌های جنایی جدیدی برای نقض قوانین اوراق بهادار اضافه کرد.

درک قانون ساربنز-اکسلی

قوانین و سیاست‌های اجرایی مشخص‌شده در قانون ساربنز-اکسلی ۲۰۰۲، قوانین موجود مربوط به تنظیم اوراق بهادار را اصلاح یا تکمیل کرد، از جمله قانون بورس اوراق بهادار ۱۹۳۴ و سایر قوانینی که توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) اجرا می‌شود.۵

قانون جدید اصلاحات و اضافات را در چهار حوزه اصلی تعیین کرد:

۱. مسئولیت شرکت

۲. مجازات جنایی افزایش‌یافته

۳. تنظیم حسابداری

۴. حفاظت‌های جدید

مهم:

به دلیل قانون ساربنز-اکسلی، مدیران شرکتی که آگاهانه صورت‌های مالی نادرست را تأیید می‌کنند، می‌توانند به زندان بروند.

مقررات اصلی قانون ساربنز-اکسلی

قانون ساربنز-اکسلی یک قانون پیچیده و طولانی است. سه مقرره کلیدی آن بخش ۳۰۲، بخش ۴۰۴ و بخش ۸۰۲ هستند.

بخش ۳۰۲ الزامی می‌کند که مدیران ارشد شرکت به صورت کتبی تأیید کنند که صورت‌های مالی شرکت با الزامات افشای SEC مطابقت دارد و "در همه جنبه‌های مادی، وضعیت مالی و نتایج عملیات صادرکننده را به طور منصفانه ارائه می‌دهد" در زمان گزارش مالی.

مدیرانی که صورت‌های مالی را که می‌دانند نادرست است امضا می‌کنند، مشمول جریمه‌های جنایی، از جمله حبس هستند.

بخش ۴۰۴ الزامی می‌کند که مدیریت و حسابرسان کنترل‌های داخلی و روش‌های گزارشگری را برای اطمینان از کفایت آن کنترل‌ها برقرار کنند.

برخی منتقدان قانون شکایت کرده‌اند که الزامات بخش ۴۰۴ می‌تواند تأثیر منفی بر شرکت‌های سهامی عام داشته باشد زیرا اغلب برقراری و نگهداری کنترل‌های داخلی لازم گران است.

بخش ۸۰۲ شامل سه قانون است که بر نگهداری سوابق تأثیر می‌گذارد. اولین مورد با نابودی و جعل سوابق سروکار دارد. دوم به طور سختگیرانه دوره نگهداری برای ذخیره سوابق را تعریف می‌کند. قانون سوم سوابق تجاری خاصی را که شرکت‌ها باید ذخیره کنند، مشخص می‌کند، که شامل ارتباطات الکترونیکی است.

علاوه بر جنبه مالی یک کسب‌وکار، مانند حسابرسی، دقت و کنترل‌ها، قانون SOX همچنین الزاماتی برای دپارتمان‌های فناوری اطلاعات (IT) در مورد سوابق الکترونیکی مشخص می‌کند.

این قانون مجموعه‌ای از شیوه‌های تجاری را در این زمینه مشخص نمی‌کند، بلکه تعریف می‌کند کدام سوابق شرکت باید در پرونده نگهداری شوند و برای چه مدت.

استانداردهای مشخص‌شده در قانون SOX مشخص نمی‌کند که یک کسب‌وکار چگونه باید سوابق خود را ذخیره کند، فقط اینکه مسئولیت دپارتمان IT شرکت برای ذخیره آن‌هاست.