نسبت نقدینگی سریع چیست؟

نسبت نقدینگی سریع حاصل تقسیم کل دارایی‌های سریع یک شرکت بر مجموع بدهی‌های خالص آن است، و برای شرکت‌های بیمه شامل بدهی‌های بازبیمه نیز می‌شود. به عبارت دیگر، این نسبت نشان می‌دهد که یک شرکت بیمه تا چه حد می‌تواند از دارایی‌های به‌راحتی قابل‌تبدیل به پول، مانند وجه نقد، سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت، سهام، و اوراق قرضه شرکتی و دولتی نزدیک به سررسید، به‌سرعت برای انجام تعهدات مالی خود استفاده کند. نسبت نقدینگی سریع معمولاً به‌عنوان نسبت آزمون اسید یا نسبت سریع نیز شناخته می‌شود.

نکات کلیدی

• نسبت نقدینگی سریع حاصل تقسیم کل دارایی‌های سریع یک شرکت بر مجموع بدهی‌های خالص آن است و برای شرکت‌های بیمه شامل بدهی‌های بازبیمه نیز می‌شود.
• این محاسبه یکی از دقیق‌ترین روش‌ها برای تعیین توانایی بدهکار در پرداخت تعهدات بدهی فعلی بدون نیاز به جذب سرمایه خارجی است.
• نسبت نقدینگی سریع معیار مهمی برای توانایی یک شرکت بیمه در پوشش تعهدات خود با دارایی‌های نسبتاً نقدشونده است.
• اگر یک شرکت بیمه دارای نسبت نقدینگی سریع بالایی باشد، در مقایسه با شرکتی با نسبت پایین‌تر، در موقعیت بهتری برای انجام پرداخت‌ها قرار دارد.

نحوه عملکرد نسبت نقدینگی سریع

سرمایه‌گذاران چندین نسبت نقدینگی مختلف در اختیار دارند تا توانایی یک شرکت را برای تبدیل سریع و ارزان دارایی‌های خود به پول نقد ارزیابی کنند. نسبت نقدینگی سریع، که معمولاً تنها منابعی را در نظر می‌گیرد که می‌توانند بدون از دست دادن ارزش ظرف 90 روز به پول نقد تبدیل شوند، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از سخت‌گیرانه‌ترین روش‌ها برای تعیین توانایی بدهکار در پرداخت تعهدات بدهی فعلی بدون نیاز به جذب سرمایه خارجی تلقی می‌شود. نسبت‌های نقدینگی سریع معمولاً به‌صورت درصد بیان می‌شوند. هرچه این درصد بالاتر باشد، شرکت نقدشونده‌تر و قادر به پرداخت بدهی‌های خود است. مهم : شرکتی با نسبت نقدینگی سریع پایین که با افزایش ناگهانی در تعهدات مواجه می‌شود، ممکن است مجبور به فروش دارایی‌های بلندمدت یا استقراض پول شود.

نمونه‌ای از نسبت نقدینگی سریع

نسبت نقدینگی سریع معیار مهمی برای توانایی یک شرکت بیمه در پوشش تعهدات خود با دارایی‌های نسبتاً نقدشونده است. فرض کنید یک شرکت بیمه تعداد زیادی املاک در فلوریدا را پوشش می‌دهد و سپس طوفانی در این منطقه رخ می‌دهد. این شرکت بیمه اکنون باید مبلغ بیشتری از آنچه معمولاً پیش‌بینی می‌کند برای پرداخت ادعاها پیدا کند. اگر چنین شرکتی نسبت نقدینگی سریع بالایی داشته باشد، در مقایسه با شرکتی با نسبت پایین‌تر، در موقعیت بهتری برای انجام پرداخت‌ها خواهد بود.

نسبت نقدینگی سریع در مقابل نسبت جاری

مانند نسبت نقدینگی سریع، نسبت جاری نیز نقدینگی کوتاه‌مدت یک شرکت را اندازه‌گیری می‌کند، یا توانایی تولید پول نقد کافی برای پرداخت تمام بدهی‌ها در صورتی که هم‌زمان سررسید شوند. با این حال، نسبت نقدینگی سریع محافظه‌کارانه‌تر از نسبت جاری تلقی می‌شود، زیرا دارایی‌های کمتری را در نظر می‌گیرد. نسبت نقدینگی سریع، نسبت جاری را با اندازه‌گیری سطح نقدشونده‌ترین دارایی‌های جاری موجود برای پوشش بدهی‌های جاری بهبود می‌بخشد. این نسبت موجودی‌ها و سایر دارایی‌ها مانند هزینه‌های پیش‌پرداخت را که عموماً به‌عنوان دارایی‌هایی که تبدیل آن‌ها به پول نقد دشوارتر و کندتر است، شامل نمی‌شود. این امر به این معناست که نسبت‌های نقدینگی سریع و جاری می‌توانند به‌طور قابل‌توجهی متفاوت باشند. برای مثال، شرکتی که موجودی زیادی انبار کرده است ممکن است نسبت جاری بالایی داشته باشد اما نسبت نقدینگی سریع پایینی داشته باشد. سرمایه‌گذارانی که نگران تعهدات کوتاه‌مدت این شرکت هستند ممکن است ترجیح دهند نسبت جاری را نادیده بگیرند و بیشتر بر نسبت نقدینگی سریع تمرکز کنند، با توجه به اینکه موجودی آن‌ها، هرچند ارزشمند، ممکن است به‌سختی قابل‌فروش و تبدیل به پول نقد به‌سرعت کافی برای تسویه افزایش ناگهانی تعهدات باشد.

ملاحظات ویژه

شرکتی که ترکیبی از انواع مختلف بیمه‌نامه‌ها را ارائه می‌دهد، بهتر است با همتایان خود که ترکیبی مشابه ارائه می‌دهند مقایسه شود، نه با شرکت‌های بیمه‌ای که تنها محدوده خاصی از محصولات را ارائه می‌دهند. هنگام ارزیابی یک سرمایه‌گذاری بالقوه در یک شرکت بیمه، سرمایه‌گذار باید انواع برنامه‌هایی که ارائه می‌دهد و همچنین نحوه پوشش تعهدات خود در مواقع اضطراری را ارزیابی کند. محدوده درصدهایی که به‌عنوان «خوب» در نظر گرفته می‌شوند به نوع بیمه‌نامه‌هایی که شرکت بیمه ارائه می‌دهد بستگی دارد. بیمه‌گران اموال احتمالاً نسبت‌های نقدینگی سریع بالای 30 درصد دارند، در حالی که بیمه‌گران مسئولیت ممکن است نسبت‌هایی بالای 20 درصد داشته باشند. علاوه بر ارزیابی نسبت نقدینگی سریع، سرمایه‌گذاران باید به نسبت نقدینگی جاری شرکت، که نشان‌دهنده توانایی آن در پوشش تعهدات با دارایی‌های سرمایه‌گذاری‌شده است، و نسبت نقدینگی کلی، که نشان می‌دهد شرکت چگونه می‌تواند تعهدات را با کل دارایی‌ها پوشش دهد، توجه کنند. سرمایه‌گذاران همچنین می‌توانند جریان‌های نقدی عملیاتی (OCF) و جریان‌های نقدی خالص را بررسی کنند تا ببینند شرکت چگونه می‌تواند نیازهای نقدینگی کوتاه‌مدت خود را از طریق پول نقد برآورده کند.