هزینه بسته‌ چیست؟

هزینه بسته‌ای چیست؟

هزینه بسته‌ای (Wrap Fee) کارمزدی جامع است که برای خدمات مدیر یا مشاور سرمایه‌گذاری دریافت می‌شود. این هزینه معمولاً شامل مشاوره سرمایه‌گذاری، تحقیقات سرمایه‌گذاری، خدمات کارگزاری و هزینه‌های اداری می‌شود.

این هزینه بر اساس دارایی‌های تحت مدیریت حساب محاسبه می‌شود و معمولاً بین ۱ تا ۳ درصد در سال است.

هزینه بسته‌ای هزینه‌های سرمایه‌گذاری را ساده و قابل‌پیش‌بینی می‌کند. این گزینه برای سرمایه‌گذارانی که به‌طور فعال از خدمات کامل مدیر سرمایه‌گذاری استفاده می‌کنند، مناسب است. اما برای سرمایه‌گذارانی که پرتفوی خود را برای بلندمدت نگه می‌دارند و قصد تغییر مکرر آن را ندارند، ممکن است کمتر به‌صرفه باشد.

سرمایه‌گذار هوشمند باید دقیقاً بداند چه خدماتی در هزینه بسته‌ای گنجانده شده و چه مواردی خارج از آن است. هر شرکت برنامه هزینه بسته‌ای خاص خود را دارد و برخی برنامه‌ها جامع‌تر از دیگران هستند.

نکات کلیدی

• هزینه بسته‌ای کارمزدی جامع برای خدمات مدیر یا مشاور سرمایه‌گذاری است.
• این هزینه معمولاً شامل مشاوره، مدیریت حساب، کارمزد معاملات و هزینه‌های مرتبط است، اما ممکن است همه هزینه‌ها را پوشش ندهد.
• هزینه‌های بسته‌ای معمولاً ۱ تا ۳ درصد از دارایی‌های تحت مدیریت در سال است.

مهم: مشاور سرمایه‌گذاری موظف است بروشوری به مشتریان ارائه دهد که خدمات شامل هزینه بسته‌ای را فهرست کند.

فهم هزینه‌های بسته‌ای

مزیت هزینه بسته‌ای، قابل‌پیش‌بینی بودن آن است. سرمایه‌گذار از قبل می‌داند هزینه سالانه چقدر خواهد بود، صرف‌نظر از اینکه چقدر از خدمات مشاور استفاده کند.

برخی خدمات یا هزینه‌ها ممکن است در هزینه بسته‌ای گنجانده نشوند. شرکت‌های سرمایه‌گذاری باید بروشوری ارائه دهند که جزئیات خدمات و هزینه‌های شامل را مشخص کند.

انتخاب هزینه بسته‌ای برای سرمایه‌گذارانی که قصد استفاده کامل از خدمات کارگزار خود را دارند، مناسب است، زیرا این هزینه همه خدمات مستقیم دریافت‌شده توسط مشتری را پوشش می‌دهد.

هزینه بسته‌ای شامل کارمزدهایی مانند کارمزد معاملات، هزینه‌های مشاوره و سایر هزینه‌های سرمایه‌گذاری می‌شود. همچنین ممکن است هزینه‌های اداری شرکت سرمایه‌گذاری را پوشش دهد.

سرمایه‌گذاران باید تصمیم بگیرند که آیا خدماتی که به‌طور منظم از مشاوران خود نیاز دارند، ارزش پرداخت ۱ تا ۳ درصد را دارد یا خیر. سرمایه‌گذاری که پرتفوی محکمی ساخته و آن را در نوسانات بازار ثابت نگه می‌دارد، ممکن است پرداخت هزینه‌های موردی برای تغییرات گاه‌به‌گاه را ارزان‌تر بیابد.

ملاحظات ویژه

برنامه‌های هزینه بسته‌ای می‌توانند نام‌های مختلفی داشته باشند، مانند برنامه‌های تخصیص دارایی، مدیریت سرمایه‌گذاری، مدیریت دارایی، حساب‌های مدیریت‌شده جداگانه یا حساب‌های کوچک.

هر نامی که داشته باشند، این نوع حساب‌ها مشمول افشای اضافی تحت قانون ۲۰۴-۳(f) قانون مشاوران سرمایه‌گذاری ۱۹۴۰ است. این قانون هزینه بسته‌ای را به‌عنوان «برنامه‌ای تعریف می‌کند که در آن مشتری برای خدمات مشاوره سرمایه‌گذاری (شامل مدیریت پرتفوی یا مشاوره در انتخاب مشاوران دیگر) و اجرای معاملات مشتری، کارمزدی مشخص و نه مبتنی بر معاملات حساب پرداخت می‌کند.»

در دسامبر ۲۰۱۷، کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) بولتن سرمایه‌گذاری منتشر کرد که اطلاعات پایه‌ای درباره برنامه‌های هزینه بسته‌ای و سؤالاتی برای پرسیدن از مشاور سرمایه‌گذاری قبل از انتخاب این نوع حساب ارائه می‌دهد.

مزایا و معایب هزینه‌های بسته‌ای

هزینه‌های بسته‌ای به سرمایه‌گذاران حس قابل‌پیش‌بینی بودن می‌دهند. آن‌ها از قبل می‌دانند هزینه حسابشان چقدر خواهد بود، صرف‌نظر از اینکه چقدر از خدمات مشاور استفاده کنند. یکی از شکایات رایج علیه برخی کارگزاران این است که آن‌ها معاملات بیش‌ازحد انجام می‌دهند تا کارمزد بیشتری کسب کنند. هزینه بسته‌ای این انگیزه را برای معاملات مکرر حذف می‌کند.

از سوی دیگر، برخی سرمایه‌گذاران ممکن است برای خدماتی هزینه بپردازند که استفاده نمی‌کنند. سرمایه‌گذاران غیرفعال ممکن است برای مشاوره و تحقیقاتی که قصد استفاده از آن‌ها را ندارند، بیش از حد پرداخت کنند. سرمایه‌گذاران محافظه‌کار ممکن است ببینند که هزینه بسته‌ای ۱ تا ۳ درصدی، بخش زیادی از بازده سالانه آن‌ها را می‌بلعد. سرمایه‌گذارانی که بیشتر دارایی‌هایشان در صندوق‌های قابل‌معامله در بورس (ETF) است، به دنبال سهام بعدی با رشد چشمگیر نیستند.

در این موارد، طرح پرداخت به‌ازای استفاده ممکن است گزینه بهتری باشد.

به هر حال، هزینه‌های سرمایه‌گذاری می‌توانند بازده را کاهش دهند. حساب‌های بسته‌ای ممکن است ۱ تا ۳ درصد از کل دارایی‌های تحت مدیریت را دریافت کنند، که برای سرمایه‌گذاران با پس‌انداز کوچک هزینه سنگینی است. افرادی که توان پرداخت هزینه بسته‌ای را ندارند یا استراتژی خرید و نگهداری غیرفعال را ترجیح می‌دهند، ممکن است با سرمایه‌گذاری‌های جداگانه بهتر عمل کنند. همچنین، سرمایه‌گذاران با حساب‌های بسته‌ای ممکن است مشمول هزینه‌های اضافی، مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک با نسبت هزینه، شوند.

هزینه بسته‌ای معقول چیست؟

هزینه بسته‌ای معمول بین ۱ تا ۳ درصد از دارایی‌های تحت مدیریت در سال است. معقول بودن آن به خدماتی که پوشش می‌دهد بستگی دارد. هزینه بسته‌ای ممکن است برخی هزینه‌ها را شامل نشود.

مقررات کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) ایجاب می‌کند که مشاوران سرمایه‌گذاری بروشوری به مشتریان ارائه دهند که خدمات و هزینه‌های شامل را مشخص کند.

سرمایه‌گذار ممکن است همچنان مجبور به پرداخت برخی هزینه‌ها، مانند هزینه‌های ارائه‌دهنده صندوق سرمایه‌گذاری مشترک یا هزینه‌های مرتبط با ارائه‌دهندگان شخص ثالث باشد. حتی برخی هزینه‌های کارگزاری غیرمعمول ممکن است در هزینه بسته‌ای گنجانده نشود.

آیا هزینه بسته‌ای ارزشش را دارد؟

ارزش پرداخت هزینه بسته‌ای به میزان خدماتی که از مشاور سرمایه‌گذاری خود نیاز دارید و دفعات آن بستگی دارد. اگر مطمئنید که پولتان در دستان خوبی است و نیازی به بازنگری مکرر تصمیمات سرمایه‌گذاری ندارید، ممکن است به هزینه بسته‌ای نیاز نداشته باشید.

هزینه بسته‌ای معمولاً شامل مشاوره حرفه‌ای، خدمات تحقیقاتی، کارمزد معاملات و هزینه‌های اداری مرتبط است. اگر از همه این خدمات به‌طور مکرر استفاده نمی‌کنید، طرح پرداخت به‌ازای استفاده ممکن است بهتر باشد.

هزینه بسته‌ای چگونه محاسبه می‌شود؟

هر شرکت مشاوره سرمایه‌گذاری برنامه هزینه بسته‌ای خاص خود را طراحی می‌کند، بنابراین شرایط دقیق متفاوت است.خوشبختانه، شرکت موظف است بروشوری ارائه دهد که دقیقاً مشخص کند چه خدماتی شامل می‌شود. می‌توانید از مشاور بپرسید که آیا هزینه بسته‌ای یا پرداخت به‌ازای استفاده برای شما بهتر است و چرا.