طرح مزایای متغیر چیست؟

طرح مزایای متغیر چیست؟

طرح مزایای متغیر نوعی طرح بازنشستگی است که در آن میزان پرداخت بسته به عملکرد سرمایه‌گذاری‌های طرح تغییر می‌کند. طرح‌های 401(k) نمونه‌ای از طرح مزایای متغیر هستند.

نکات کلیدی

• طرح مزایای متغیر به نوعی طرح واجد شرایط، مانند حساب بازنشستگی، اشاره دارد که ارزش آن با ارزش بازار سرمایه‌گذاری‌هایش نوسان می‌کند.
• طرح‌های با مشارکت مشخص مانند 401(k) نمونه‌ای رایج از طرح مزایای متغیر هستند.
• در حالی که طرح‌های مزایای متغیر می‌توانند بازده بلندمدت بیشتری نسبت به طرح‌های مزایای ثابت ایجاد کنند، اما دارندگان حساب را در معرض ریسک بازار قرار می‌دهند.

شناخت طرح مزایای متغیر

طرح‌های مزایای متغیر، که به‌عنوان طرح‌های با مشارکت مشخص نیز شناخته می‌شوند، به دارنده طرح اجازه می‌دهند حساب خود را مدیریت کند. در مقابل، طرح مزایای ثابت پرداخت‌های از پیش تعیین‌شده‌ای را در زمان بازنشستگی ارائه می‌دهد که تغییر نمی‌کنند و بر اساس فرمول واجد شرایط بودن به جای بازده سرمایه‌گذاری محاسبه می‌شوند.

طرح‌های مزایای متغیر ریسک سرمایه‌گذاری را از کارفرما به کارمند منتقل می‌کنند. اگر کارمند انتخاب‌های سرمایه‌گذاری ضعیفی داشته باشد، ممکن است در نهایت پول کمتری از طرح مزایای متغیر دریافت کند. با این حال، او همچنین این امکان را دارد که انتخاب‌های سرمایه‌گذاری بهتری انجام دهد و مزایای بهتری کسب کند. بنابراین، توانایی کارمند در گرفتن تصمیم‌های سرمایه‌گذاری هوشمند در طرح‌های مزایای متغیر بسیار مهم است.

تاریخچه طرح‌های مزایای متغیر

مردم از زمان پیدایش سرمایه‌داری برای تأمین بازنشستگی خود در بازارهای مالی سرمایه‌گذاری کرده‌اند. شرکت امریکن اکسپرس در سال ۱۲۵۴ (1875) اولین طرح بازنشستگی خصوصی را در ایالات متحده برای کارکنان خود ارائه کرد.

با افزایش امید به زندگی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، مسئله تأمین بازنشستگی برای طبقه متوسط رو به رشد اهمیت بیشتری یافت. کنگره در دهه ۱۳۰۰ (1920) با کسر مالیاتی کردن مشارکت‌ها در حساب‌های بازنشستگی، به تشویق رشد طرح‌های بازنشستگی خصوصی پرداخت. تا سال ۱۳۰۸ (1929)، ۳۹۷ طرح بخش خصوصی در ایالات متحده و کانادا وجود داشت.

رشد طرح‌های بازنشستگی پس از جنگ جهانی دوم با اعتصابات گسترده اتحادیه‌ها که خواستار ارائه طرح‌های بازنشستگی بودند، به شدت افزایش یافت. از پایان جنگ جهانی دوم تا حدود سال ۱۳۵۹ (1980)، طرح‌های مزایای ثابت، که در آن کارگر تا زمان فوت از مجموعه‌ای از مزایای از پیش تعیین‌شده برخوردار بود، شکل اصلی امنیت بازنشستگی برای کارگران آمریکایی بود.

فشار برای بازده حداکثری

اما این نوع طرح‌های بازنشستگی فشار زیادی بر شرکت‌های آمریکایی وارد می‌کرد که با رقابت فزاینده از رقبای خارجی و سهامدارانی که خواستار بازده حداکثری بودند، مواجه بودند. این امر باعث شد بخش خصوصی بیشتر به طرح‌های مزایای متغیر وابسته شود، که در آن مشارکت شرکت مشخص است، اما پرداخت واقعی به عملکرد سرمایه‌گذاری‌های بازنشستگی بستگی دارد.

از اوایل دهه ۱۳۶۰ (1980)، دسترسی کارگران به طرح‌های مزایای ثابت کاهش یافته است. بر اساس نظرسنجی ملی جبران خسارت که توسط اداره آمار کار انجام شد، در سال ۱۳۹۹ (2020)، تنها ۱۵٪ از کارگران بخش خصوصی در طرح‌های مزایای ثابت شرکت داشتند. در مقابل، حدود ۶۵٪ از کارگران بخش خصوصی به طرح‌های با مشارکت مشخص دسترسی داشتند.