فناوری آموزشی چیست؟

فناوری آموزشی (EdTech)، که ترکیبی از کلمات "آموزش" و "فناوری" است، به سخت‌افزار و نرم‌افزارهایی اشاره دارد که برای بهبود یادگیری هدایت‌شده توسط معلم در کلاس‌های درس و ارتقای نتایج آموزشی دانش‌آموزان طراحی شده‌اند.

فناوری آموزشی هنوز در مراحل اولیه توسعه خود قرار دارد، اما به‌عنوان روشی برای شخصی‌سازی برنامه درسی متناسب با سطح توانایی دانش‌آموز، با معرفی و تقویت محتوای جدید با سرعتی که دانش‌آموز می‌تواند با آن کنار بیاید، نویدبخش است.

نکات کلیدی

• فناوری آموزشی، یا به اختصار EdTech، به پیاده‌سازی‌های فناوری جدید در کلاس درس اشاره دارد.
• تبلت‌های داخل کلاس، صفحه‌نمایش‌ها و تخته‌های سفید تعاملی، ارائه محتوای آنلاین، و دوره‌های آنلاین باز و گسترده (MOOCs) همگی نمونه‌هایی از فناوری آموزشی هستند.
• هدف فناوری آموزشی بهبود نتایج دانش‌آموزان، ارتقای آموزش فردی‌سازی‌شده، و کاهش بار آموزشی بر دوش معلمان است.
• در حالی که بسیاری فناوری در کلاس درس را تحسین می‌کنند، برخی دیگر نگران هستند که این فناوری غیرشخصی است و می‌تواند به جمع‌آوری و ردیابی داده‌های دانش‌آموزان و معلمان منجر شود.

درک فناوری آموزشی

فناوری آموزشی می‌تواند موضوعی بحث‌برانگیز باشد. از آنجا که بخش بزرگی از سیستم آموزشی اتحادیه‌ای است، نگرانی‌هایی وجود دارد که فناوری آموزشی تلاشی برای حذف برخی وظایف داخل کلاس به منظور کاهش هزینه‌ها باشد. سازندگان فناوری آموزشی بر پتانسیل بهبود این نرم‌افزارها و فناوری‌ها تأکید دارند که به معلم اجازه می‌دهد به جای نقش اصلی، به نقش تسهیل‌کننده تبدیل شود. با محدودیت‌های زمانی، برای معلم دشوار است که طبق برنامه درسی آموزش دهد، دانش‌آموزان با سطح پایین‌تر را به‌روز کند، و همچنان دانش‌آموزان برتر کلاس را درگیر کار خود نگه دارد. با خودکارسازی ارزیابی توانایی و تنظیم سطح دشواری، فناوری آموزشی می‌تواند به‌طور بالقوه به نتایج بهتری برای دانش‌آموزان به‌صورت فردی و کل کلاس منجر شود.

فناوری در کلاس درس دو موج پیاده‌سازی را تجربه کرده است. موج اول معرفی سخت‌افزار به کلاس درس بود. به‌طور اجتناب‌ناپذیر، بحث به سمت استفاده از نرم‌افزار برای هماهنگی و بهره‌برداری بهتر از تمام سخت‌افزارها سوق پیدا کرده است. این راه‌حل‌های نرم‌افزاری فناوری آموزشی هستند. بسیاری از آن‌ها مبتنی بر ابر هستند و از تحقیقات آموزشی برای تنظیم الگوریتم‌هایی برای سرعت یا کندی پیشرفت دانش‌آموز در اهداف یادگیری مختلف استفاده می‌کنند.

دوره‌های آنلاین باز و گسترده (MOOCs) از فناوری برای دسترسی به تعداد زیادی از دانش‌آموزان آنلاین در سراسر جهان استفاده می‌کنند. در حالی که این دوره‌ها نیز مشکلاتی مانند نرخ تکمیل پایین دارند، تلاشی هستند برای ارائه آموزش به شکلی که مناسب کاربر باشد.

نگرانی‌های فناوری آموزشی

بسیاری از نگرانی‌ها درباره فناوری آموزشی به آینده‌ای دورتر نگاه می‌کنند، جایی که کل دوره‌ها ممکن است به‌طور کامل توسط نرم‌افزار مدیریت شوند. در حال حاضر، این حوزه از تحلیل‌ها برای ارزیابی شایستگی دانش‌آموز در زمینه‌های مختلف برنامه درسی استفاده می‌کند، که به دانش‌آموز اجازه می‌دهد در برخی زمینه‌ها سریع‌تر پیش برود و در زمینه‌های ضعف خود زمان بیشتری برای تقویت صرف کند. در حالی که هر دانش‌آموز از یک برنامه درسی شخصی‌سازی‌شده عبور می‌کند، معلم به‌عنوان تسهیل‌کننده و حل‌کننده مشکلات عمل می‌کند و بینش‌هایی توسط نرم‌افزار فناوری آموزشی درباره نقاط قوت و ضعف دانش‌آموز ارائه می‌شود.

در عمل، فناوری آموزشی هنوز در مراحل اولیه توسعه برای موضوعات پایه مانند ریاضیات یا مهارت‌های خواندن و نوشتن است. چالش‌های طراحی متعددی برای فناوری آموزشی وجود دارد. بزرگ‌ترین مانع، تنظیم برای سبک‌های یادگیری مختلف در کلاس درس است. در حال حاضر، فناوری آموزشی معمولاً از طریق لپ‌تاپ یا تبلت ارائه می‌شود که منجر به تجربه یادگیری "خواندن و پاسخ دادن" می‌شود. منتقدان خاطرنشان کرده‌اند که این سبک می‌تواند برای انواع دیگر یادگیرندگان—مانند شنیداری و حرکتی—معایبی ایجاد کند. مانند هر حوزه جدید توسعه فناوری، فناوری آموزشی با استفاده بیشتر و جمع‌آوری بازخورد بهبود خواهد یافت.

با این حال، فناوری آموزشی با موانع اجتماعی اضافی روبرو است. دانش‌آموزان، و به‌ویژه والدین، به معلم نگاه می‌کنند تا محیط اجتماعی‌ای ایجاد کند که یادگیری گروهی و سایر پویایی‌هایی که در حال حاضر در محدوده فناوری آموزشی نیستند را امکان‌پذیر کند. کلاس درس آینده ممکن است به شدت به فناوری آموزشی برای انجام کارهای سنگین طراحی دوره وابسته باشد، اما بسیاری از والدین و مربیان همچنان ارزش محیط گروهی را جدا از اهداف صرفاً تحصیلی می‌بینند. طرفداران می‌گویند که مانند بسیاری از نوآوری‌ها در آموزش، فناوری آموزشی به دنبال بهبود مدل موجود است، نه جایگزینی کامل آن.

نمونه‌ای از یک شرکت فناوری آموزشی سهامی عام

شرکت K12 که در اواخر سال ۲۰۲۰ به Stride, Inc. (LRN) تغییر نام داد، طبق بیانیه مأموریت خود، یک سازمان مدیریت آموزشی (EMO) است که آموزش آنلاین را به‌عنوان جایگزینی برای آموزش سنتی "آجر و ملات" برای دانش‌آموزان مدارس دولتی از مهدکودک تا کلاس دوازدهم ارائه می‌دهد، از این رو نام سابق آن، و همچنین برنامه‌های یادگیری حرفه‌ای. این شرکت کلاس‌های مجازی تمام‌وقت، دوره‌های تک‌ماده‌ای، و ابزارها و دوره‌هایی برای تکمیل یادگیری ارائه می‌دهد.