مدیریت سرمایه بلندمدت چیست؟

مدیریت سرمایه بلندمدت (LTCM) چه بود؟

مدیریت سرمایه بلندمدت (LTCM) مانند ستاره‌ای درخشان در آسمان مالی بود که در سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸) سقوط کرد. این صندوق پوشش ریسک بزرگ، تحت هدایت اقتصاددانان برنده جایزه نوبل و معامله‌گران برجسته وال‌استریت، به دلیل زیان‌های عظیم فروپاشید و دولت آمریکا را ناچار به مداخله برای جلوگیری از فروپاشی بازارهای مالی کرد.

نکات کلیدی:

• مدیریت سرمایه بلندمدت صندوق پوشش ریسک بزرگی بود که توسط اقتصاددانان برنده نوبل و معامله‌گران وال‌استریت اداره می‌شد.
• در اوج موفقیت، تا بهار ۱۳۷۷ (۱۹۹۸)، حدود ۳.۵ میلیارد دلار سرمایه از سرمایه‌گذاران جذب کرد و با استراتژی آربیتراژ خود وعده بازدهی کلان داد.
• استراتژی‌های معاملاتی پرریسک مدیریت سرمایه بلندمدت با شکست مواجه شد و با نکول بدهی روسیه، زیان‌های عظیمی متحمل شد، به‌طوری‌که دولت آمریکا برای جلوگیری از سرایت بحران مالی جهانی، اقدام به نجات آن کرد.
• در نهایت، در شهریور ۱۳۷۷ (سپتامبر ۱۹۹۸)، کنسرسیومی از بانک‌های وال‌استریت صندوقی برای نجات مدیریت سرمایه بلندمدت تشکیل داد تا امکان تسویه منظم آن فراهم شود.

درک مدیریت سرمایه بلندمدت (LTCM)

مدیریت سرمایه بلندمدت در سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴) مانند قایقی که با بادهای موافق در دریای مالی حرکت می‌کرد، آغاز به کار کرد و تا بهار ۱۳۷۷ (۱۹۹۸) حدود ۳.۵ میلیارد دلار سرمایه جذب کرد. این صندوق با وعده استراتژی آربیتراژ، که از تغییرات موقت در رفتار بازار بهره می‌برد و به‌صورت نظری ریسک را به صفر می‌رساند، سرمایه‌گذاران را مجذوب خود کرد.

اما استراتژی‌های پرریسک و اهرمی مدیریت سرمایه بلندمدت به نتیجه نرسید و زیان‌های هنگفتی به بار آورد. این زیان‌ها، مانند موجی ویرانگر، کل منظومه مالی را تهدید کرد و در سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸) نزدیک بود سیستم مالی جهانی را فروبپاشد. در نهایت، دولت آمریکا با هماهنگی کنسرسیومی از بانک‌های وال‌استریت، برای جلوگیری از سرایت بحران، به نجات مدیریت سرمایه بلندمدت اقدام کرد.

مدل کسب‌وکار مدیریت سرمایه بلندمدت

مدیریت سرمایه بلندمدت با بیش از ۱ میلیارد دلار دارایی اولیه آغاز به کار کرد و بر معاملات اوراق قرضه تمرکز داشت. استراتژی معاملاتی آن، معاملات همگرایی (convergence trades) بود که از فرصت‌های آربیتراژ بین اوراق بهادار بهره می‌برد. برای موفقیت، این اوراق باید در زمان معامله نسبت به یکدیگر قیمت‌گذاری نادرستی داشته باشند.

برای مثال، تغییر در نرخ‌های بهره که هنوز به‌طور کامل در قیمت اوراق منعکس نشده، فرصتی برای معامله این اوراق با ارزشی متفاوت از ارزش آینده‌شان ایجاد می‌کرد. مدیریت سرمایه بلندمدت همچنین در سوآپ‌های نرخ بهره فعالیت داشت، که شامل مبادله جریان‌های پرداخت بهره آینده بر اساس مبلغ اصلی بین دو طرف بود. این سوآپ‌ها اغلب برای کاهش ریسک ناشی از نوسانات نرخ بهره، نرخ ثابت را به نرخ شناور یا برعکس تبدیل می‌کردند.

نکته

مدیریت سرمایه بلندمدت در سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴) توسط جان مری‌وثر، معامله‌گر برجسته اوراق قرضه شرکت سالومون برادرز، و مایرون شولز، خالق مدل بلک-شولز و برنده جایزه نوبل، تأسیس شد.

به دلیل حاشیه سود کم در فرصت‌های آربیتراژ، مدیریت سرمایه بلندمدت برای کسب سود به اهرم مالی بالا وابسته بود. در اوج فعالیت در سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸)، مدیریت سرمایه بلندمدت حدود ۵ میلیارد دلار دارایی داشت، بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار را کنترل می‌کرد و موقعیت‌های مشتقه‌ای به ارزش بیش از ۱ تریلیون دلار داشت. همچنین، بیش از ۱۵۵ میلیارد دلار وام گرفته بود.

فروپاشی مدیریت سرمایه بلندمدت (LTCM)

در مرداد ۱۳۷۷ (اوت ۱۹۹۸)، زمانی که روسیه بدهی‌های خود (اوراق GKO) را نکول کرد، مدیریت سرمایه بلندمدت که موقعیت بزرگی در این اوراق داشت، مانند کشتی‌ای در طوفان گرفتار شد. با وجود زیان‌های روزانه صدها میلیون دلاری، مدل‌های کامپیوتری مدیریت سرمایه بلندمدت توصیه به حفظ موقعیت‌ها کردند.

ماهیت اهرمی بالای مدیریت سرمایه بلندمدت، همراه با بحران مالی روسیه، این صندوق را به زیان‌های عظیم و خطر نکول وام‌های خود کشاند. مدیریت سرمایه بلندمدت که حدود ۵ درصد از بازار جهانی درآمد ثابت را در اختیار داشت و مبالغ هنگفتی وام گرفته بود، نمی‌توانست به‌راحتی زیان‌هایش را کاهش دهد.

مهم

اگر مدیریت سرمایه بلندمدت نکول می‌کرد، طلبکاران آن مجبور به حذف دارایی‌های عظیمی می‌شدند که می‌توانست بحران مالی جهانی را رقم بزند.

وقتی زیان‌ها به ۴ میلیارد دلار رسید، دولت فدرال آمریکا، از ترس فروپاشی گسترده‌تر بازارها، در شهریور ۱۳۷۷ (سپتامبر ۱۹۹۸) مداخله کرد. صندوقی به ارزش ۳.۶۲۵ میلیارد دلار توسط کنسرسیومی از بانک‌های وال‌استریت تشکیل شد تا مدیریت سرمایه بلندمدت بتواند وام‌های خود را تسویه کند و در اوایل سال ۱۳۷۸ (۲۰۰۰) به‌صورت منظم و بدون آشوب تصفیه شود.