پیش‌بینی بازارها
موقعیت خرید چیست؟
موقعیت خرید در قراردادهای اختیار معامله نشان می‌دهد که دارنده، مالک دارایی پایه است.
موقعیت خرید چیست؟
وقتی یک سرمایه‌گذار دارایی‌ای را خریداری می‌کند و انتظار دارد قیمت آن افزایش یابد، به اصطلاح موقعیت خرید یا لانگ می‌گیرد؛ در واقع روی رشد آینده و پتانسیل سود آن شرط می‌بندد.
نکات کلیدی:
- موقعیت خرید در قراردادهای اختیار معامله نشان می‌دهد که دارنده، مالک دارایی پایه است.
- موقعیت خرید نقطه مقابل موقعیت فروش (شورت) است.
- در اختیار معامله، موقعیت خرید می‌تواند به معنای مالکیت مستقیم یک دارایی یا داشتن یک قرارداد اختیار معامله روی آن دارایی باشد.
- داشتن موقعیت خرید در سرمایه‌گذاری سهام یا اوراق قرضه معیاری از زمان است
درک موقعیت خرید
سرمایه‌گذاران می‌توانند موقعیت‌های خرید را در اوراق بهادار مانند سهام، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، ارزها یا حتی در مشتقات مانند قراردادهای اختیار معامله و آتی ایجاد کنند. داشتن موقعیت خرید یک دیدگاه صعودی (خوش‌بینانه) است. موقعیت خرید نقطه مقابل موقعیت فروش (شورت) است.
اصطلاح موقعیت خرید اغلب در زمینه خرید یک قرارداد اختیار معامله استفاده می‌شود. معامله‌گر می‌تواند یک اختیار خرید (call) یا اختیار فروش (put) را نگه دارد، بسته به چشم‌انداز او برای دارایی پایه قرارداد اختیار معامله.
برای مثال، سرمایه‌گذاری که امیدوار است از افزایش قیمت یک دارایی سود ببرد، روی یک اختیار خرید «لانگ» می‌رود. این اختیار به دارنده امکان می‌دهد دارایی پایه را با قیمت مشخصی خریداری کند. برعکس، سرمایه‌گذاری که انتظار دارد قیمت دارایی کاهش یابد، روی یک اختیار فروش لانگ می‌رود و حق فروش دارایی به قیمت مشخصی را حفظ می‌کند.
انواع موقعیت‌های خرید
در واقع، لانگ یک اصطلاح سرمایه‌گذاری است که بسته به نحوه استفاده از آن می‌تواند معانی متعددی داشته باشد. رایج‌ترین معنای لانگ به مدت زمانی اشاره دارد که یک سرمایه‌گذاری نگه داشته می‌شود. با این حال، این اصطلاح در قراردادهای اختیار معامله و آتی معنای متفاوتی دارد.
موقعیت خرید در نگه‌داری سرمایه‌گذاری
رفتن به سمت لانگ در سهام یا اوراق قرضه یک روش سرمایه‌گذاری متداول در بازارهای سرمایه است، به‌ویژه برای سرمایه‌گذاران خرد. در سرمایه‌گذاری با موقعیت خرید، سرمایه‌گذار دارایی‌ای را خریداری کرده و مالک آن می‌شود با این انتظار که قیمت آن افزایش یابد. این سرمایه‌گذار معمولاً برنامه‌ای برای فروش زودهنگام این اوراق بهادار ندارد. در مورد سهام، که به طور ذاتی تمایل به افزایش دارند، لانگ می‌تواند به معنای معیاری از زمان و همچنین نیت صعودی باشد.
انتظار اینکه دارایی‌ها در بلندمدت ارزششان افزایش یابد—استراتژی خرید و نگه‌داری—سرمایه‌گذار را از نیاز به نظارت مداوم بازار یا زمان‌بندی بازار معاف می‌کند و به او اجازه می‌دهد نوسانات اجتناب‌ناپذیر بازار را تحمل کند. به علاوه، تاریخ به نفع سرمایه‌گذار است، زیرا بازار سهام در طول زمان به طور اجتناب‌ناپذیری رشد می‌کند.
البته، این به این معنا نیست که افت‌های شدید و زیان‌آور در پرتفوی نمی‌تواند رخ دهد، که اگر درست قبل از بازنشستگی سرمایه‌گذار یا نیاز به تصفیه دارایی‌ها رخ دهد، می‌تواند فاجعه‌بار باشد. یک بازار نزولی طولانی‌مدت نیز می‌تواند مشکل‌ساز باشد، زیرا اغلب به نفع فروشندگان استقراضی و کسانی است که روی کاهش قیمت‌ها شرط‌بندی می‌کنند.
در نهایت، رفتن به سمت لانگ به معنای مالکیت مستقیم به این معناست که مقدار زیادی سرمایه درگیر است، که ممکن است منجر به از دست دادن فرصت‌های دیگر شود.
قراردادهای اختیار معامله در موقعیت خرید
در قراردادهای اختیار معامله، موقعیت خرید به موقعیتی اشاره دارد که از افزایش قیمت دارایی پایه سود می‌برد. این شامل لانگ بودن در اختیار خرید یا شورت بودن در اختیار فروش است.
وقتی یک معامله‌گر یک قرارداد اختیار خرید را از نویسنده اختیار معامله خریداری یا نگه می‌دارد، به دلیل قدرتی که در توانایی خرید دارایی دارد، لانگ محسوب می‌شود. سرمایه‌گذاری که یک اختیار خرید را لانگ می‌کند، با انتظار افزایش ارزش دارایی پایه، یک اختیار خرید می‌خرد. دارنده اختیار خرید لانگ معتقد است که ارزش دارایی در حال افزایش است و ممکن است تصمیم بگیرد که تا تاریخ انقضا گزینه خود را برای خرید دارایی اعمال کند.
اما هر معامله‌گری که موقعیت خرید دارد، لزوماً معتقد نیست که ارزش دارایی افزایش خواهد یافت. معامله‌گری که مالک دارایی پایه در پرتفوی خود است و معتقد است ارزش آن کاهش خواهد یافت، می‌تواند یک قرارداد اختیار فروش خریداری کند. آن‌ها همچنان موقعیت خرید دارند، زیرا توانایی فروش دارایی‌ای که در پرتفوی خود دارند را حفظ می‌کنند. دارنده یک اختیار فروش لانگ معتقد است که قیمت دارایی کاهش خواهد یافت. آن‌ها این گزینه را با امید به فروش دارایی پایه به قیمت مطلوبی تا تاریخ انقضا نگه می‌دارند.
بنابراین، همان‌طور که می‌بینید، موقعیت خرید در یک قرارداد اختیار معامله می‌تواند بسته به اینکه قرارداد لانگ یک اختیار فروش باشد یا خرید، احساس صعودی یا نزولی را بیان کند.
در مقابل، موقعیت فروش در یک قرارداد اختیار معامله، مالک سهام یا دارایی پایه نیست، بلکه آن را قرض می‌گیرد با انتظار فروش آن و سپس خرید مجدد آن به قیمت پایین‌تر.
قراردادهای آتی در موقعیت خرید
سرمایه‌گذاران و کسب‌وکارها همچنین می‌توانند برای محافظت در برابر حرکات نامطلوب قیمت، وارد یک قرارداد آتی یا پیش‌فروشی لانگ شوند. یک شرکت می‌تواند از یک هج لانگ برای تثبیت قیمت خرید کالایی که در آینده نیاز دارد استفاده کند. قراردادهای آتی از قراردادهای اختیار معامله متفاوت هستند، زیرا دارنده موظف است دارایی پایه را خریداری یا بفروشد. آن‌ها نمی‌توانند انتخاب کنند، بلکه باید این اقدامات را انجام دهند.
فرض کنید یک تولیدکننده جواهرات معتقد است که قیمت طلا در کوتاه‌مدت افزایش خواهد یافت. این شرکت می‌تواند با تأمین‌کننده طلای خود وارد یک قرارداد آتی لانگ شود تا طلا را در سه ماه آینده به قیمت 1300 دلار خریداری کند. در سه ماه، چه قیمت طلا بالاتر یا پایین‌تر از 1300 دلار باشد، کسب‌وکاری که موقعیت لانگ در قرارداد آتی طلا دارد، موظف است طلا را از تأمین‌کننده به قیمت توافقی قرارداد یعنی 1300 دلار خریداری کند. تأمین‌کننده نیز به نوبه خود موظف است کالای فیزیکی را در زمان انقضای قرارداد تحویل دهد.
سفته‌بازان نیز وقتی معتقدند قیمت‌ها افزایش خواهد یافت، روی قراردادهای آتی لانگ می‌روند. آن‌ها لزوماً به کالای فیزیکی علاقه ندارند، زیرا تنها به دنبال سود بردن از حرکت قیمت هستند. قبل از انقضا، سفته‌بازی که یک قرارداد آتی لانگ دارد، می‌تواند قرارداد را در بازار بفروشد.
مزایا و معایب موقعیت خرید
مزایا
- تثبیت قیمت
- محدود کردن ضررها
- هم‌راستا با عملکرد تاریخی بازار
معایب
- در برابر تغییرات ناگهانی قیمت/حرکات کوتاه‌مدت آسیب‌پذیر است
- ممکن است قبل از تحقق مزیت منقضی شود
مثال موقعیت خرید
برای مثال، فرض کنید جیم انتظار دارد قیمت شرکت مایکروسافت (MSFT) افزایش یابد و 100 سهم از آن را برای پرتفوی خود خریداری می‌کند. بنابراین گفته می‌شود که جیم 100 سهم MSFT را «لانگ» کرده است.
حال، یک قرارداد اختیار خرید برای مایکروسافت (MSFT) با تاریخ انقضای 17 نوامبر، قیمت اعمال 75 دلار و پرمیوم 1.30 دلار را در نظر بگیرید. اگر جیم همچنان نسبت به این سهام خوش‌بین باشد، ممکن است تصمیم بگیرد به جای خرید مستقیم سهام مانند مثال قبلی، یک قرارداد اختیار خرید MSFT را لانگ کند یا بخرد—یک قرارداد اختیار معادل 100 سهم است.
در زمان انقضا، اگر MSFT بالاتر از قیمت اعمال به علاوه پرمیوم پرداخت‌شده (75 دلار + 1.30 دلار) معامله شود، جیم حق خود برای خرید را اعمال خواهد کرد تا 100 سهم MSFT را به قیمت 75 دلار خریداری کند. نویسنده قرارداد اختیار معامله—موقعیت شورت—که جیم از او خرید کرده، باید 100 سهم را به قیمت 75 دلار به او بفروشد.
گرفتن موقعیت خرید همیشه به این معنا نیست که سرمایه‌گذار انتظار دارد از افزایش قیمت دارایی یا اوراق بهادار سود ببرد. در مورد یک اختیار فروش، کاهش قیمت اوراق بهادار برای سرمایه‌گذار سودآور است.
فرض کنید سرمایه‌گذار دیگری به نام جین در حال حاضر 100 سهم MSFT در پرتفوی خود دارد، اما اکنون نسبت به آن نزولی است. او یک قرارداد اختیار فروش را لانگ می‌کند. این اختیار فروش با قیمت 2.15 دلار معامله می‌شود و قیمت اعمال 75 دلار دارد که در 17 نوامبر منقضی می‌شود.
در زمان انقضا، اگر MSFT به زیر قیمت اعمال منهای پرمیوم پرداخت‌شده (75 دلار - 2.15 دلار) افت کند، جین اختیار فروش لانگ خود را اعمال خواهد کرد تا 100 سهم MSFT خود را به قیمت اعمال 75 دلار بفروشد. در این مورد، نویسنده اختیار معامله باید سهام جین را به قیمت توافقی 75 دلار خریداری کند، حتی اگر سهام در بازار آزاد با قیمت کمتری معامله شوند.
موقعیت خرید کجا می‌تواند استفاده شود؟
سرمایه‌گذاران می‌توانند موقعیت‌های خرید را در اوراق بهاداری مانند سهام، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک یا هر دارایی یا اوراق بهادار دیگر ایجاد کنند. در واقع، لانگ یک اصطلاح سرمایه‌گذاری است که بسته به نحوه استفاده، می‌تواند معانی متعددی داشته باشد. در اکثر موارد، داشتن موقعیت خرید یک دیدگاه صعودی است، به جز در مورد اختیار فروش.
موقعیت خرید چگونه از موقعیت فروش متفاوت است؟
موقعیت فروش نقطه مقابل موقعیت خرید است، به این معنا که وقتی قیمت اوراق بهادار کاهش می‌یابد، سود می‌برد.