امانت بین‌الحیات چیست؟

امانت بین‌الحیات (Inter-Vivos Trust) چیست؟

امانت بین‌الحیات یا امانت زنده، ابزاری است که به امانت‌گذار امکان می‌دهد دارایی‌های امانت را در زمان حیات خود توسط یک امانت‌دار مدیریت کند. اغلب، امانت‌گذار خود را به‌عنوان امانت‌دار تعیین می‌کند تا زمانی که دیگر قادر به مدیریت امور خود نباشد.

نکات کلیدی:

• امانت بین‌الحیات یا امانت زنده، دارایی‌های امانت‌گذار را نگهداری می‌کند و توسط امانت‌دار مدیریت می‌شود تا به ذی‌نفع یا ذی‌نفعان توزیع شود.
• یکی از مزایای امانت بین‌الحیات این است که از فرآیند وصیت‌نامه (probate) جلوگیری می‌کند، که فرآیند قانونی توزیع دارایی‌های فرد پس از مرگ اوست.
• امانت‌گذار می‌تواند در طول حیات خود امانت‌دار باشد یا تا زمانی که امانت‌دار جایگزین مشخص‌شده در امانت وظایف را بر عهده گیرد.

امانت بین‌الحیات چگونه کار می‌کند

امانت معمولاً برای نگهداری دارایی‌ها برای ذی‌نفع یا ذی‌نفعان امانت ایجاد می‌شود. امانت‌دار معمولاً برای مدیریت این دارایی‌ها و اطمینان از رعایت توافق‌نامه امانت، از جمله توزیع دارایی‌ها به ذی‌نفعان مشخص‌شده، تعیین می‌شود.

به‌عنوان یک امانت زنده، امانت بین‌الحیات به امانت‌گذار اجازه می‌دهد در طول حیات خود از دارایی‌ها استفاده کند و از امانت بهره‌مند شود. پس از فوت امانت‌گذار، دارایی‌ها توسط امانت‌دار به ذی‌نفعان توزیع می‌شود. در طول حیات، امانت‌گذار یا امانت‌گذاران (در مورد زوج‌های متأهل) می‌توانند امانت‌دار باشند و دارایی‌ها را مدیریت کنند تا زمانی که دیگر قادر به این کار نباشند، که در این صورت امانت‌دار جایگزین مشخص‌شده وظایف را بر عهده می‌گیرد.

امانت‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند: قابل فسخ (revocable) یا غیرقابل فسخ (irrevocable).

امانت قابل فسخ

امانت قابل فسخ امانتی است که امانت‌گذار می‌تواند در آن تغییراتی ایجاد کند یا آن را لغو کند. هر درآمدی که در امانت قابل فسخ به دست می‌آید به امانت‌گذار پرداخت می‌شود. پس از فوت امانت‌گذار، درآمد و دارایی‌ها به ذی‌نفعان امانت منتقل می‌شوند. امانت‌های قابل فسخ مفید هستند زیرا در طول حیات امانت‌گذار انعطاف‌پذیرند و امکان توزیع دارایی‌های املاک امانت‌گذار را فراهم می‌کنند.

امانت غیرقابل فسخ

امانت غیرقابل فسخ امانتی است که امکان تغییر یا لغو آن پس از ایجاد وجود ندارد. هنگامی که دارایی‌ها در یک امانت غیرقابل فسخ قرار می‌گیرند، امانت‌گذار عملاً مالکیت قانونی آن دارایی‌ها را واگذار کرده است. امانت‌دار دارایی‌ها را مدیریت کرده و پس از فوت امانت‌گذار آن‌ها را به ذی‌نفعان توزیع می‌کند.

مزایای امانت بین‌الحیات

امانت بین‌الحیات ابزار مهمی برای برنامه‌ریزی املاک است زیرا از فرآیند وصیت‌نامه جلوگیری می‌کند، که فرآیند توزیع دارایی‌های فرد متوفی در دادگاه است. فرآیند وصیت‌نامه می‌تواند طولانی، پرهزینه، و مسائل مالی خصوصی خانواده را عمومی کند. امانتی که به‌درستی ایجاد شده باشد، تضمین می‌کند که دارایی‌ها به‌موقع و به‌صورت خصوصی به گیرندگان موردنظر توزیع شوند. در نتیجه، اعضای بازمانده خانواده دارایی‌ها را به‌صورت روان و بدون اختلال دریافت می‌کنند.

در امانت زنده قابل فسخ، امانت‌گذار می‌تواند امانت‌دار نیز باشد، به این معنا که دارایی‌ها تحت کنترل مالک هستند. با این حال، از آنجا که دارایی‌ها به نام امانت‌گذار هستند، اگر ارزش دارایی‌ها در زمان فوت امانت‌گذار از معافیت مالیات املاک بیشتر باشد، ممکن است مالیات املاک اعمال شود. (برای سال ۲۰۲۵، این معافیت ۱۳.۹۹ میلیون دلار است.)

اگر امانت‌گذار یک امانت زنده غیرقابل فسخ ایجاد کند، ارزش املاک او را کاهش می‌دهد (زیرا تمام حقوق دارایی‌ها واگذار شده است)، که این امر مالیات بر املاک را کاهش می‌دهد.

مهم

امانت زنده معمولاً به‌عنوان امانت قابل فسخ ایجاد می‌شود و پس از فوت امانت‌گذار عملاً به امانت غیرقابل فسخ تبدیل می‌شود.

ایجاد امانت بین‌الحیات

در ایجاد یک امانت، امانت‌گذار طرف‌های امانت را مشخص می‌کند، که شامل امانت‌گذار یا امانت‌گذاران، ذی‌نفع یا ذی‌نفعان، و امانت‌دار یا امانت‌داران است. گاهی اوقات زوج‌ها به‌عنوان امانت‌دار تعیین می‌شوند. با این حال، باید یک امانت‌دار احتمالی در صورت فوت هر دو زوج مشخص شود.

تقریباً هر دارایی می‌تواند متعلق به یک امانت باشد. دارایی‌هایی مانند املاک، سرمایه‌گذاری‌ها، و منافع تجاری می‌توانند به نام امانت ثبت شوند. برخی دارایی‌ها، مانند بیمه عمر و طرح‌های بازنشستگی، مستقیماً به ذی‌نفع تعیین‌شده منتقل می‌شوند، بنابراین نیازی به گنجاندن آن‌ها نیست.

علاوه بر تخصیص دارایی‌ها به ذی‌نفعان خاص، امانت می‌تواند شامل دستورالعمل‌هایی برای امانت‌دار باشد تا زمان‌بندی توزیع و مدیریت دارایی‌ها را در حالی که هنوز در امانت هستند، هدایت کند.

برای اجرای امانت به یک وصیت‌نامه نیاز است. در واقع، امانت به‌عنوان ذی‌نفع اصلی وصیت‌نامه عمل می‌کند. علاوه بر این، وصیت‌نامه به‌عنوان مکانیسمی برای تعیین سرنوشت دارایی‌هایی که ممکن است از امانت مستثنی شده باشند، عمل می‌کند. (وصیت‌نامه همچنین برای تعیین سرپرستی کودکان خردسال استفاده می‌شود، که امانت نمی‌تواند این کار را انجام دهد.)

سوالات متداول

امانت بین‌الحیات به چه معناست؟

بین‌الحیات (Inter-Vivos) (لاتین) به معنای «در زمان حیات» یا «بین زندگان» است.

آیا امانت بین‌الحیات می‌تواند قابل فسخ باشد؟

بله، امانت بین‌الحیات می‌تواند قابل فسخ یا غیرقابل فسخ باشد. معمولاً به‌صورت قابل فسخ ایجاد می‌شود.

امانت وصیت‌نامه‌ای چیست؟

برخلاف امانت بین‌الحیات (زنده)، امانت وصیت‌نامه‌ای امانتی است که پس از فوت امانت‌گذار اجرایی می‌شود.

امانت‌گذار چیست؟

امانت‌گذار فردی است که امانت را ایجاد می‌کند. معمولاً کسی است که دارایی‌ها را به امانت اهدا می‌کند. به او امانت‌ساز نیز گفته می‌شود.

نتیجه‌گیری

امانت بین‌الحیات یک امانت زنده است. توسط امانت‌گذاری ایجاد می‌شود که دارایی‌های خود را به امانت اختصاص می‌دهد. امانت‌گذار دارایی‌های خود را به امانت‌دار می‌سپارد، که به‌عنوان یک امین عمل می‌کند و دارایی‌ها را تا زمان توزیع به ذی‌نفع مدیریت می‌کند. ذی‌نفع می‌تواند دارایی‌ها را در طول حیات امانت‌گذار یا پس از آن دریافت کند.