اصطلاح خانه فقیر چیست؟

خانه فقیر: مفهوم و راهکارهای پیشگیری

"خانه فقیر" اصطلاحی است که برای توصیف فردی به کار می‌رود که بخش زیادی از کل درآمد خود را صرف مالکیت خانه می‌کند، از جمله پرداخت‌های وام مسکن، مالیات بر دارایی، نگهداری و خدمات رفاهی. افرادی که در این وضعیت قرار دارند، برای هزینه‌های اختیاری با کمبود نقدینگی مواجه هستند و معمولاً در پرداخت سایر تعهدات مالی، مانند پرداخت‌های خودرو، مشکل دارند.

خانه فقیر گاهی اوقات به عنوان "خانه ثروتمند، نقد فقیر" نیز شناخته می‌شود.

نکات کلیدی

• فرد خانه فقیر کسی است که هزینه‌های مسکن او درصد گزافی از بودجه ماهانه او را تشکیل می‌دهد.
• افراد در این وضعیت برای هزینه‌های اختیاری با کمبود نقدینگی مواجه هستند و معمولاً در پرداخت سایر تعهدات مالی، مانند پرداخت‌های خودرو، مشکل دارند.
• افراد خانه فقیر می‌توانند برای کاهش مشکلات مالی خود، کاهش هزینه‌های اختیاری، داشتن شغل دوم، استفاده از پس‌انداز، فروش دارایی‌ها یا کوچک کردن محل زندگی را در نظر بگیرند.

درک خانه فقیر

فرد خانه فقیر را می‌توان کسی دانست که هزینه‌های مسکن او درصد گزافی از بودجه ماهانه او را تشکیل می‌دهد. افراد به دلایل مختلفی ممکن است در این وضعیت قرار بگیرند. در برخی موارد، مصرف‌کننده ممکن است هزینه‌های کل خود را دست کم گرفته باشد. یا اینکه تغییر در درآمد ممکن است دلیل تبدیل شدن هزینه‌های مسکن به یک بار سنگین باشد.خرید خانه بخشی از رویای آمریکایی است و بسیاری از صاحبان خانه به دلیل مزایای فراوانی که ارائه می‌دهد، به دنبال مالکیت خانه هستند. پرداخت برای مالکیت یک ملک می‌تواند در بلندمدت سرمایه‌گذاری خوبی باشد. با این حال، اگر با مشکلات مالی مواجه شوید و نتوانید هزینه‌های غیرمنتظره‌ای را که اغلب هنگام پذیرش چنین تعهد بزرگی ایجاد می‌شود، در نظر بگیرید، می‌تواند به سرعت به یک تجربه تلخ تبدیل شود.برای جلوگیری از خانه فقیر شدن، خریداران احتمالی خانه نباید اجازه دهند رویاهایشان بر آنها غلبه کند. آنها می‌توانند با در نظر گرفتن قوانین نانوشته و دستورالعمل‌های تجربی زیر شروع کنند:

• یک تخمین از میزان هزینه برای خرید خانه، 2.5 برابر کل حقوق سالانه ناخالص شما است (اگرچه این رقم اغلب باید بسیار بالاتر باشد). مطمئناً، ممکن است در پنج سال آینده درآمد بیشتری کسب کنید. با این حال، ممکن است خود را بیکار نیز بیابید.
• عوامل دیگری که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از: میزان پیش‌پرداخت، نرخ بهره وام مسکن، مالیات بر دارایی و غیره. بنابراین، روش دقیق‌تر برای تعیین میزان هزینه‌ای که باید صرف کنید، محاسبه درصد درآمد ناخالص ماهانه شما است که صرف هزینه‌های مسکن می‌شود. این به عنوان نسبت بدهی به درآمد (DTI) یا DTI جلویی شناخته می‌شود. قانون سرانگشتی این است که این عدد نباید بیش از 28٪ باشد.
• اطمینان حاصل کنید که وام مسکن مناسب را انتخاب می‌کنید. اگر نمی‌خواهید با افزایش ناگهانی پرداخت‌ها با وام مسکن با نرخ متغیر غافلگیر شوید، نرخ بهره ثابت را انتخاب کنید.
• مقداری پول را برای شرایط غیرمنتظره، مانند هزینه‌های نگهداری یا تغییرات ناگهانی در وضعیت مالی خود، کنار بگذارید.

الزامات خانه فقیر

در حالی که کارشناسان می‌گویند مصرف‌کنندگان باید برنامه‌ریزی کنند که بیش از 28٪ از درآمد ناخالص خود را صرف هزینه‌های مسکن نکنند، لازم است سایر بدهی‌هایی را که ممکن است داشته باشید در نظر بگیرید. کارشناسان می‌گویند هنگام اضافه کردن این هزینه‌ها، نسبت نباید از 36٪ درآمد ناخالص ماهانه شما فراتر رود. این محاسبه به عنوان "DTI پشتی" شناخته می‌شود.اگر فردی به طور قابل توجهی از DTI جلویی یا پشتی فراتر رود، احتمالاً به عنوان خانه فقیر واجد شرایط خواهد بود.

روش‌های خانه فقیر

در برخی موارد، ممکن است شرایط غیرمنتظره‌ای رخ دهد که مدیریت پرداخت‌های مسکن را دشوار کند. از دست دادن شغل یا داشتن فرزند می‌تواند به طور کامل چشم‌انداز هزینه‌های خانوار را تغییر دهد و آنها را با مشکل در پرداخت وام مسکن، خانه فقیر کند.اگر این اتفاق بیفتد، مصرف‌کنندگان ممکن است نیاز به در نظر گرفتن چند گزینه داشته باشند.

محدود کردن هزینه‌های اختیاری

اول، اگر هزینه‌های مسکن طاقت‌فرسا به نظر می‌رسند، شاید زمینه‌هایی در بودجه وجود داشته باشد که بتوانید هزینه‌ها را کاهش دهید. شاید لغو تعطیلات یا تعویض خودرو با خودرویی با پرداخت کمتر بتواند کمک کند.

داشتن شغل دوم

اگر به نظر می‌رسد که هزینه از بودجه فراتر رفته است، بسیاری از مصرف‌کنندگان مایل به داشتن شغل دوم یا مشاغل جانبی هستند که می‌تواند به پرداخت قبوض مسکن کمک کند.

استفاده از پس‌انداز

هنگام خرید خانه، سرمایه‌گذاران باید یک حساب پس‌انداز باز کنند. پس‌انداز کمی در هر ماه برای مسائل غیرمنتظره، مانند نگهداری و تعمیرات خانه، می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند، به ویژه زمانی که افراد خود را در تنگنای مالی می‌یابند.

فروش

اگر هیچ یک از این گزینه‌ها عملی به نظر نمی‌رسند، مصرف‌کنندگان همیشه گزینه فروش خانه خود را دارند. فروش ممکن است به شما امکان دهد به یک محله ارزان‌تر نقل مکان کنید یا یک خانه اجاره‌ای با پرداخت‌های کمتر پیدا کنید. در حالی که فروش ممکن است مطلوب‌ترین گزینه شما نباشد، به شما امکان می‌دهد وجوه مورد نیاز خود را به دست آورید و به طور بالقوه برای خرید یک خانه جدید در آینده پس‌انداز کنید.

راه‌های خانه فقیر شدن چیست؟

خرید خانه‌ای که توانایی مالی آن را ندارید و سرمایه‌گذاری تمام پول نقد خود در پیش‌پرداخت و درآمد در پرداخت‌های وام مسکن، واضح‌ترین راه برای خانه فقیر شدن است. با این حال، اگر هزینه‌های مسکن شما به طور چشمگیری افزایش یابد، می‌توانید خانه فقیر نیز شوید. این می‌تواند به دلیل افزایش مالیات بر دارایی و/یا افزایش نرخ بهره (اگر وام مسکن قابل تنظیم مانند ARM دارید) باشد. اگر درآمد شما کاهش یابد یا شغل خود را از دست بدهید، نیز ممکن است خود را خانه فقیر ببینید.

راه‌های جلوگیری از خانه فقیر شدن چیست؟

اگر نگران خانه فقیر شدن هستید یا خود را در این وضعیت می‌یابید، گزینه‌هایی وجود دارد. می‌توانید با یک شغل جانبی یا کار موقت درآمد خود را افزایش دهید و هزینه‌های دیگر را کاهش دهید. بازپرداخت وام مسکن ممکن است یک گزینه باشد، به ویژه اگر نرخ بهره کاهش یافته باشد. علاوه بر این، می‌توانید مقداری پول نقد از ارزش سهام خانه خود برای کمک به سایر هزینه‌ها برداشت کنید. در نهایت، در حالی که همیشه ایده‌آل نیست، کوچک کردن محل زندگی به یک خانه مقرون به صرفه‌تر یا تغییر به اجاره، گزینه دیگری است.

چه مقدار باید در صندوق اضطراری پس‌انداز شود؟

توصیه می‌شود که برای پوشش مواردی مانند پرداخت‌های وام مسکن/اجاره، سایر قبوض و نیازهای اساسی در صورت از دست دادن شغل، فوریت‌های پزشکی یا سایر بحران‌ها، پولی را به صندوق پس‌انداز اضطراری اختصاص دهید. در حالی که هیچ توافقی در مورد میزان دقیق پس‌انداز در صندوق اضطراری وجود ندارد، یک قاعده کلی خوب این است که حداقل سه تا شش ماه هزینه‌های زندگی پس‌انداز شود.

نکته پایانی

خانه فقیر بودن به معنای صرف مقدار بسیار زیادی از درآمد ماهانه برای هزینه‌های مربوط به مالکیت خانه است. برای محاسبه توانایی مالی وام مسکن، برخی از کارشناسان توصیه می‌کنند که بیش از 28٪ از درآمد ناخالص ماهانه خود را صرف هزینه‌های مسکن و بیش از 36٪ را صرف کل بدهی‌ها نکنید. اگر این امکان‌پذیر نیست، گزینه‌های دیگری نیز برای پوشش هزینه‌های اضافی وجود دارد، مانند داشتن شغل دوم، استفاده از پس‌انداز یا حتی فروش ملک.