پژوهش جدید: مصرف روزانه انبه و آووکادو به بهبود سلامت قلب و عروق کمک می‌کند

یافته‌های یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که مصرف روزانه انبه و آووکادو می‌تواند فواید غیرمنتظره‌ای برای سلامت قلب و عروق به همراه داشته باشد. در این پژوهش که به مدت 8 هفته انجام شد، افراد بزرگسال مبتلا به پیش‌دیابت که به‌طور منظم هر دو میوه را مصرف کردند، با بهبود در عملکرد رگ‌های خونی و وضعیت فشار خون روبه‌رو شدند؛ بدون اینکه دچار افزایش وزن شوند یا کالری بیشتری دریافت کنند. نتایج این مطالعه به‌ویژه برای یک‌سوم بزرگسالان (حدود 98 میلیون نفر) که با پیش‌دیابت دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اهمیت بالایی دارد.

پیش‌دیابت شرایطی است که در آن قند خون بالاتر از حد طبیعی است اما هنوز به آستانه دیابت نوع 2 نرسیده است. این مطالعه که در ژورنال انجمن قلب آمریکا منتشر شده، نشان می‌دهد اضافه کردن این دو میوه سرشار از مواد مغذی در وعده‌های روزمره می‌تواند به سلامت دستگاه گردش خون کمک کند. محققان مؤسسه فناوری ایلینوی در این مطالعه اثرات رژیم غذایی حاوی آووکادو و انبه را شامل یک عدد آووکادوی متوسط هاس (Hass) و یک فنجان انبه تازه در روز مورد بررسی قرار دادند.

شرکت‌کنندگان به مدت 8 هفته این برنامه غذایی را دنبال کردند، درحالی‌که گروه کنترل رژیم مشابهی داشتند که در آن کربوهیدرات‌هایی با کالری یکسان جایگزین این میوه‌ها شده بود. بهبود عملکرد رگ‌های خونی با مصرف آووکادو و انبه یکی از واضح‌ترین نشانه‌های بهبودی در این آزمایش، افزایش توانایی رگ‌های خونی در گشودگی و انبساط حین جریان خون بود. این انعطاف‌پذیری به حفظ گردش خون سالم کمک می‌کند و شاخص مهمی برای سلامت قلب محسوب می‌شود.

پژوهشگران برای بررسی این واکنش از آزمایش موسوم به FMD استفاده کردند که روشی رایج برای ارزیابی عملکرد لایه درون‌رگی (لایه نازکی از سلول‌ها که دیواره داخلی رگ‌ها را می‌پوشاند و جریان خون و گشاد و تنگ شدن سرخرگ‌ها را تنظیم می‌کند) است. در میان افرادی که آووکادو و انبه مصرف کردند، این شاخص به‌شکل معناداری به 6.7 درصد افزایش پیدا کرد. در مقابل، این رقم در گروه کنترل به 4.6 درصد کاهش پیدا کرده است. این اختلاف نشان می‌دهد مصرف منظم این میوه‌ها به رگ‌های خونی کمک می‌کند تا عملکرد مؤثرتری داشته باشند.

علاوه‌براین، بررسی فشار خون نیز تغییرات مثبتی را به‌ویژه در شرکت‌کنندگان مرد به همراه داشته است. مردان حاضر در گروه کنترل با افزایش میانگین 5 میلی‌متر جیوه‌ای در فشار خون مرکزی مواجه شدند، درحالی‌که گروه مصرف‌کننده آووکادو و انبه کاهشی نزدیک به 1.9 میلی‌متر جیوه را ثبت کردند. این میوه‌ها همچنین به تنظیم فشار خون دیاستولیک کمک می‌کنند؛ همان فشاری که وضعیت رگ‌ها را هنگام استراحت قلب بین دو تپش اندازه می‌گیرد و پایین نگه‌داشتن آن جلوی خستگی و فشار اضافه روی قلب را می‌گیرد.

محققان باور دارند که ماندگاری این تغییرات در بلندمدت، می‌تواند نقش چشمگیری در حفظ سلامت قلب داشته باشد. این پیشرفت‌ها درحالی به دست آمده که وزن بدن و کالری دریافتی شرکت‌کنندگان هیچ تغییر معناداری نداشته است. شرکت‌کنندگانی که آووکادو و انبه مصرف می‌کردند، فیبر، ویتامین C و چربی‌های غیراشباع مفید بیشتری دریافت کردند که همگی به سلامت قلب و عروق کمک می‌کنند. همچنین کارکرد کلیه‌های آنها در تصفیه مواد زائد از خون (شاخصی به نام eGFR) نیز بهبود پیدا کرد.

بااین‌حال، این دو میوه روی همه فاکتورها اثرگذار نبودند؛ برای مثال، سطح کلسترول، قند خون و نشانگرهای التهابی بدن آنها در مقایسه با گروه دیگر تغییر محسوسی نداشته است. انبه و آووکادو با وجود تفاوت در طعم، مکمل غذایی فوق‌العاده‌ای برای یکدیگر هستند. انبه سرشار از ویتامین C و فیبر است که به محافظت از سلول‌ها و کنترل قند خون کمک می‌کند. آووکادو نیز علاوه‌بر فیبر، حاوی چربی‌های غیراشباع سالم و پتاسیم است که چربی بد خون (LDL) را کاهش داده و فشار خون را تنظیم می‌کنند.

البته این پژوهش مشخص نکرده که آیا مصرف هم‌زمان این دو میوه فایده بیشتری نسبت به مصرف جداگانه هرکدام دارد یا خیر. این آزمایش روی 82 فرد بزرگسال 25 تا 60 ساله مبتلا به پیش‌دیابت و دارای اضافه وزن یا چاقی (شاخص توده بدنی 25 تا 35) انجام شد. این افراد بیماری مزمن دیگری نداشتند و سیگار نمی‌کشیدند. برای اینکه شرایط کاملاً دقیق و یکدست پیش برود، پژوهشگران 75 درصد از وعده‌های غذایی روزانه شرکت‌کنندگان را خودشان آماده و توزیع کردند تا دریافت کالری روزانه کاملاً کنترل‌شده باشد.

با وجود نتایج امیدوارکننده، پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای نتیجه‌گیری قطعی به بررسی‌های بیشتری نیاز است. این مطالعه تنها 8 هفته طول کشیده و هنوز مشخص نیست این اثرات مثبت در گذر ماه‌ها یا سال‌ها ماندگار خواهند بود یا خیر. از طرفی، جامعه آماری فقط شامل افراد دارای اضافه وزن و پیش‌دیابت بوده و به بررسی شاخص‌های عملکردی رگ‌ها پرداخته شده، نه پیامدهای بلندمدتی مثل کاهش قطعی سکته یا حمله قلبی.