نفت برنت در آستانه ۱۲۰ دلار؛ مقاومت بعدی قیمت کجاست؟

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز قیمت نفت برنت در پایان معاملات جمعه ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ به ۱۱۶.۷۲ دلار در هر بشکه رسید و با رشد ۳.۱۴ درصدی، معادل ۳.۵۵ دلار، یکی از بالاترین قیمت‌های پایانی خود از آوریل ۲۰۲۶ را ثبت کرد. این افزایش، رشد هفتگی قیمت را به حدود ۶ درصد رساند. هم‌زمان، نفت وست تگزاس اینترمدیت (WTI) معاملات خود را در سطح ۱۰۳.۲۷ دلار به پایان رساند. عملکرد اخیر بازار نشان می‌دهد نفت برنت پس از دوره‌ای از نوسان در محدوده ۱۰۰ تا ۱۰۷ دلار، وارد مرحله تازه‌ای از رشد شده و اکنون مقاومت‌های بالاتر، به‌ویژه محدوده ۱۱۸ تا ۱۲۰ دلار، در کانون توجه معامله‌گران قرار دارند.

افزایش قیمت برنت در شرایطی اتفاق افتاده است که بازار علاوه بر بررسی تراز عرضه و تقاضا، نسبت به تحولات ژئوپلیتیکی نیز حساسیت بیشتری نشان می‌دهد. رشد قیمت در این فضا لزوماً به معنای افزایش متناسب مصرف یا کاهش قطعی تولید نیست؛ زیرا انتظارات مربوط به اختلال احتمالی عرضه نیز می‌توانند قیمت معاملات آتی و نفت خام را تحت تأثیر قرار دهند. از این منظر، بررسی هم‌زمان عوامل بنیادی، موجودی‌ها و ساختار تکنیکال برای ارزیابی موقعیت فعلی بازار اهمیت دارد.

تراز عرضه و تقاضا همچنان میان رشد محدود مصرف و کاهش انعطاف عرضه قرار دارد

چشم‌انداز بنیادی نفت در سال ۲۰۲۶ با دو روند متفاوت همراه است. از یک سو، رشد تقاضای جهانی با محدودیت‌هایی از جمله افزایش قیمت انرژی، بهبود بهره‌وری و نااطمینانی اقتصادی مواجه شده است. از سوی دیگر، محدودیت‌های تولید، کاهش سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌های جدید و دشواری جبران سریع اختلال‌های احتمالی، انعطاف سمت عرضه را کاهش داده‌اند. این ترکیب باعث شده است که بازار، حتی در شرایط تعدیل چشم‌انداز مصرف، نسبت به کاهش دسترسی به نفت خام حساس باقی بماند.

برآوردهای آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) از کاهش حدود ۲.۵ تا ۲.۶ میلیون بشکه در روز در پیش‌بینی تقاضای نفت سال ۲۰۲۶ نسبت به سال قبل حکایت دارد. این تعدیل به قیمت‌های بالاتر، افزایش بهره‌وری و نااطمینانی اقتصادی نسبت داده شده است. با این حال، شرایط تقاضا در همه بخش‌ها یکسان نیست. بازار فرآورده‌هایی مانند گازوئیل و نفت گرمایشی همچنان با نگرانی‌هایی درباره کمبود روبه‌رو است و بهبود فعالیت صنعتی در آسیا و سایر مناطق نیز می‌تواند بخشی از فشار ناشی از کندشدن تقاضای عمومی را جبران کند.

گزارش اکتبر ۲۰۲۶ آژانس بین‌المللی انرژی نیز از محدودیت‌های عرضه و احتمال کسری در تراز جهانی نفت تا پایان سال حکایت دارد. در چنین شرایطی، قیمت نفت تنها به نرخ رشد مصرف وابسته نیست و ظرفیت تولیدکنندگان برای پاسخ‌گویی به تقاضا نیز اهمیت بالایی دارد. اگر کاهش عرضه سریع‌تر از افت مصرف اتفاق بیفتد، بازار می‌تواند با وجود رشد محدود تقاضا، همچنان با فشار صعودی قیمت مواجه شود.

افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی، صرف ریسک نفت را به سطح بالاتری رسانده است

افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی در هفته‌های اخیر، نگرانی درباره تداوم عرضه نفت و امنیت زیرساخت‌های انرژی را افزایش داده و موجب شده است معامله‌گران بخشی از احتمال اختلال در تولید و انتقال نفت خام را در قیمت‌ها لحاظ کنند. این وضعیت صرف ریسک ژئوپلیتیکی را تقویت کرده است؛ به این معنا که قیمت می‌تواند حتی پیش از کاهش قطعی حجم عرضه، تحت تأثیر احتمال بروز اختلال افزایش یابد. در صورت تداوم این شرایط، محدوده‌های بالاتر قیمت همچنان در دسترس خواهند بود، اما کاهش شدت نگرانی‌ها یا نبود اختلال عملی در عرضه می‌تواند به تخلیه بخشی از این صرف ریسک و افزایش نوسان بازار منجر شود.

کاهش ذخایر نفتی، توان بازار برای جذب شوک‌های عرضه را محدود کرده است

وضعیت ذخایر نفت خام نیز یکی از متغیرهای مهم در ارزیابی روند قیمت برنت است. داده‌های اداره اطلاعات انرژی (EIA) از کاهش ذخایر نفت خام به میزان حدود ۸.۵ تا ۹ میلیون بشکه در هفته‌های اخیر حکایت دارد. افت موجودی‌ها می‌تواند نشان‌دهنده تنگ‌ترشدن تراز کوتاه‌مدت بازار باشد، اما برای تفسیر دقیق آن باید عواملی مانند میزان واردات و صادرات، فعالیت پالایشگاه‌ها و تغییرات مصرف نیز بررسی شوند. بنابراین، کاهش ذخایر به‌تنهایی اثبات‌کننده کمبود ساختاری نیست؛ با این حال، کوچک‌شدن حاشیه اطمینان موجودی‌ها می‌تواند حساسیت قیمت را به تغییرات عرضه و تقاضا افزایش دهد.

در واکنش به شرایط بازار، آژانس بین‌المللی انرژی آزادسازی هماهنگ ذخایر را با حجمی در حد چندین میلیون بشکه تسریع کرده است. همچنین، آزادسازی اضطراری ذخایر راهبردی نفت یا SPR، از جمله تخصیص ۴۰۰٬۰۰۰ بشکه برای یک پالایشگاه، در دستور کار قرار گرفته و نخستین آزادسازی ذخایر در چارچوب گروه هفت نیز آغاز شده است. این اقدامات با هدف افزایش موقت عرضه و کاهش فشار کوتاه‌مدت بر بازار انجام می‌شوند، اما توان آن‌ها برای جبران محدودیت‌های گسترده یا طولانی‌مدت تولید نامحدود نیست.

آزادسازی ذخایر می‌تواند مانع از تشدید کمبود در کوتاه‌مدت شود، اما جایگزین تولید پایدار یا افزایش ظرفیت عرضه نخواهد بود. به همین دلیل، واکنش قیمت به داده‌های موجودی باید در کنار آمار تولید، صادرات، مصرف پالایشگاهی و تغییرات تقاضا بررسی شود. تداوم کاهش ذخایر در هفته‌های آینده می‌تواند حساسیت بازار را به انتشار داده‌های جدید افزایش دهد؛ در مقابل، بازسازی موجودی‌ها و افزایش عرضه قابل دسترس می‌تواند از فشار صعودی بر قیمت بکاهد.

برآوردهای میان‌مدت، فاصله قابل توجهی با قیمت‌های فعلی دارند

برآوردهای مربوط به افق ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ نیز تغییر کرده‌اند. اداره اطلاعات انرژی پیش‌بینی قیمت برنت را به میزان ۵ تا ۱۰ دلار در هر بشکه افزایش داده است. در همین حال، بانک HSBC در سناریوی تداوم شرایط فعلی، قیمت ۱۲۰ دلار را مطرح کرده است. میانگین پایه مورد انتظار برای سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۶ نیز در محدوده ۱۰۵ تا ۱۱۲ دلار قرار دارد؛ محدوده‌ای که پایین‌تر از قیمت پایانی اخیر برنت است و فاصله میان مفروضات میان‌مدت و شرایط فعلی بازار را نشان می‌دهد.

این اختلاف لزوماً به معنای نادرستی برآوردهای میان‌مدت نیست. پیش‌بینی‌های کلان معمولاً بر اساس مجموعه‌ای از فرض‌ها درباره عرضه، تقاضا و رفتار تولیدکنندگان انجام می‌شوند، در حالی که قیمت روزانه می‌تواند به‌سرعت نسبت به اخبار جدید واکنش نشان دهد. اگر عرضه افزایش یابد یا تقاضا ضعیف‌تر از انتظار باشد، قیمت ممکن است بخشی از رشد اخیر را پس بدهد. در مقابل، محدودماندن ظرفیت عرضه در کنار تقاضای مقاوم می‌تواند قیمت‌های بالاتر را برای مدت بیشتری حفظ کند.

سیاست تولید اوپک‌پلاس، واکنش عرضه‌کنندگان بزرگ، میزان سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌های جدید و حاشیه سود پالایش نیز از عوامل اثرگذار بر تراز بازار هستند. حاشیه سود پالایش یا کرک اسپرد، اختلاف میان ارزش فرآورده‌های تولیدشده و هزینه نفت خام مصرفی را نشان می‌دهد. افزایش این حاشیه‌ها می‌تواند از فعالیت پالایشگاه‌ها و تقاضای نفت خام حمایت کند، هرچند اثر آن به نوع فرآورده و شرایط بازار بستگی دارد. در مجموع، بررسی چشم‌انداز قیمت به مجموعه‌ای از متغیرها وابسته است و اتکا به یک شاخص بنیادی به‌تنهایی تصویر کاملی از بازار ارائه نمی‌دهد.

عبور از مقاومت ۱۱۲ دلار، ساختار صعودی نمودار را تقویت کرده است

از منظر تکنیکال، نفت برنت پس از نوسان در محدوده ۱۰۰ تا ۱۰۷ دلار در اوایل اکتبر، از مقاومت‌های ۱۱۰ تا ۱۱۲ دلار عبور کرده و به اوج‌های درون‌روزی نزدیک ۱۱۷ تا ۱۱۸ دلار رسیده است. بسته‌شدن قیمت در سطح ۱۱۶.۷۲ دلار در جمعه ۲۳ اکتبر، بالاترین قیمت پایانی از اواخر آوریل را ثبت کرد و نشان داد که خریداران توانسته‌اند قیمت را به محدوده‌ای بالاتر از سقف‌های اخیر منتقل کنند.

عبور از مقاومت زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که قیمت بتواند در سطوح بالاتر باقی بماند و اصلاح‌های کوتاه‌مدت، دستاورد حرکت قبلی را از بین نبرند. در وضعیت فعلی، محدوده ۱۱۰ تا ۱۱۲ دلار از اهمیت برخوردار است؛ زیرا این ناحیه پیش‌تر نقش مقاومت داشت و اکنون می‌تواند در صورت عقب‌نشینی قیمت، به‌عنوان محدوده‌ای برای ارزیابی پایداری حرکت صعودی بررسی شود. با این حال، باقی‌ماندن قیمت بالاتر از این محدوده به‌تنهایی ادامه رشد را تضمین نمی‌کند و واکنش عرضه و تقاضا همچنان تعیین‌کننده خواهد بود.

میانگین‌های متحرک نیز ساختار صعودی نمودار را تأیید می‌کنند. میانگین متحرک ساده ۱۰روزه در حدود ۱۱۰.۸۴ دلار، میانگین ۲۰روزه در حدود ۱۰۸.۴۲ دلار، میانگین ۵۰روزه در حدود ۱۰۴.۱۸ دلار و میانگین ۱۰۰روزه در حدود ۹۵.۵۲ دلار قرار دارند. قیمت فعلی به‌وضوح بالاتر از همه این سطوح است و نشان می‌دهد حرکت اخیر، برتری خریداران را در بازه‌های زمانی کوتاه‌مدت و میان‌مدت تقویت کرده است.

شاخص‌های مومنتوم، قدرت خریداران و احتمال اصلاح را هم‌زمان نشان می‌دهند

شاخص قدرت نسبی ۱۴دوره‌ای یا RSI در سطح حدود ۷۰.۸ قرار دارد. این شاخص شدت تغییرات اخیر قیمت را اندازه‌گیری می‌کند و قرارگرفتن آن در محدوده بالای ۷۰ معمولاً به‌عنوان نشانه اشباع خرید شناخته می‌شود. با این حال، اشباع خرید به‌تنهایی به معنای پایان روند صعودی نیست. در روندهای قدرتمند، RSI می‌تواند برای مدتی در سطوح بالا باقی بماند، در حالی که قیمت همچنان حرکت افزایشی دارد. در شرایط فعلی، این شاخص بیشتر از شدت رشد اخیر و احتمال افزایش نوسان حکایت می‌کند.

اندیکاتور MACD در وضعیت مثبت قرار دارد و از تداوم مومنتوم صعودی حمایت می‌کند. در مقابل، استوکاستیک و شاخص کانال کالا (CCI) نشانه‌هایی ترکیبی ارائه می‌کنند، اما ارزیابی کلی شاخص‌ها همچنان صعودی است. بر اساس مجموعه داده‌های ارائه‌شده، ۱۶ مورد از ۲۲ شاخص در سمت صعودی قرار دارند و ارزیابی تجمیعی روزانه در طبقه‌بندی «خرید قوی» قرار گرفته است. وضعیت هفتگی نیز «خرید قوی» گزارش شده است.

فاصله قیمت از میانگین‌های متحرک و قرارگرفتن RSI در محدوده اشباع خرید، دو پیام متفاوت برای بازار دارند. از یک سو، ساختار روند همچنان قدرتمند است؛ از سوی دیگر، افزایش فاصله قیمت از میانگین‌ها می‌تواند زمینه اصلاح را فراهم کند. چنین اصلاحی لزوماً به معنای تغییر روند نیست و برای ارزیابی آن باید عمق کاهش قیمت، رفتار برنت در سطوح حمایتی و تغییر مومنتوم بررسی شود.

مقاومت ۱۱۸ دلار، مسیر حرکت به سمت محدوده ۱۲۰ دلار را مشخص می‌کند

بر اساس محاسبات پیوت کلاسیک روزانه و قیمت پایانی ۲۳ اکتبر، سطح محوری نفت برنت حدود ۱۱۵.۸۴ دلار است. مقاومت نخست در ۱۱۸.۳۷ دلار، مقاومت دوم در ۱۲۰.۰۴ دلار و مقاومت سوم در حدود ۱۲۴.۲۴ دلار قرار دارند. در سمت مقابل، حمایت نخست ۱۱۴.۱۷ دلار، حمایت دوم ۱۱۱.۶۴ دلار و حمایت سوم حدود ۱۰۷.۴۴ دلار محاسبه می‌شوند.

قیمت پایانی ۱۱۶.۷۲ دلار بالاتر از سطح محوری قرار دارد؛ بنابراین، محدوده ۱۱۵.۸۴ دلار نخستین سطح مهم برای ارزیابی حفظ موقعیت قیمت است. عبور از مقاومت ۱۱۸.۳۷ دلار می‌تواند مسیر حرکت به سمت ۱۲۰.۰۴ دلار را هموار کند. نزدیکی مقاومت دوم به سطح روانی ۱۲۰ دلار نیز اهمیت این محدوده را افزایش می‌دهد، زیرا واکنش قیمت در این ناحیه می‌تواند نشانه‌ای از تداوم یا کاهش شتاب خرید باشد.

در سمت نزولی، ازدست‌رفتن سطح محوری ۱۱۵.۸۴ دلار می‌تواند توجه بازار را به حمایت ۱۱۴.۱۷ دلار جلب کند. در صورت تشدید فشار فروش، سطوح ۱۱۱.۶۴ و ۱۰۷.۴۴ دلار اهمیت بیشتری پیدا خواهند کرد. همچنین، اصلاح قیمت به محدوده ۱۰۸ تا ۱۱۰ دلار می‌تواند برای بررسی فاصله قیمت از میانگین‌های کوتاه‌مدت و میزان حفظ ساختار صعودی مورد توجه قرار گیرد. عبور از هر یک از این سطوح باید در چارچوب رفتار کلی قیمت تفسیر شود و به‌تنهایی نشانه قطعی تغییر روند نیست.

نتیجه‌گیری؛ قیمت برنت در آستانه آزمون مقاومت ۱۲۰ دلار قرار دارد

نفت برنت در پایان هفته منتهی به ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ با رسیدن به ۱۱۶.۷۲ دلار، از ترکیب شرایط بنیادی بازار، محدودیت‌های عرضه و تقویت مومنتوم تکنیکال حمایت شده است. عبور از مقاومت ۱۱۰ تا ۱۱۲ دلار، قرارگرفتن قیمت بالاتر از میانگین‌های متحرک اصلی و مثبت‌بودن MACD، ساختار صعودی بازار را تقویت می‌کنند. در عین حال، RSI در سطح حدود ۷۰.۸ و نزدیک‌شدن قیمت به مقاومت ۱۱۸.۳۷ دلار، احتمال نوسان یا اصلاح کوتاه‌مدت را افزایش می‌دهد.

در صورت عبور پایدار از مقاومت ۱۱۸.۳۷ دلار، محدوده ۱۲۰.۰۴ دلار مهم‌ترین سطح پیش روی قیمت خواهد بود. در مقابل، سطوح ۱۱۴.۱۷، ۱۱۱.۶۴ و ۱۰۷.۴۴ دلار برای ارزیابی فشار فروش و پایداری روند اهمیت دارند. در مجموع، ساختار تکنیکال برتری خریداران را نشان می‌دهد، اما ادامه مسیر صعودی به حفظ حمایت‌ها، وضعیت عرضه و تقاضا و رفتار قیمت در برابر مقاومت‌های پیش رو وابسته است.