رزرو الزامی چیست؟

رزرو الزامی ، میزان نقدینگی را که بانک‌ها باید برای پوشش سپرده‌های مشتریان نگه دارند، تعیین می‌کنند. این الزامات توسط بانک فدرال تنظیم شده و تأثیر قابل‌توجهی بر سیاست پولی دارند. این الزامات در مارس ۲۰۲۰ به ۰٪ کاهش یافت تا فعالیت اقتصادی در طول همه‌گیری کووید-۱۹ تقویت شود.

نکات کلیدی

• رزرو الزامی، مقدار نقدینگی را که بانک‌ها باید به‌عنوان رزرو در برابر سپرده‌های مشتریان نگه دارند، مشخص می‌کنند و ابزار کلیدی سیاست پولی هستند.
• بانک فدرال از ۲۶ مارس ۲۰۲۰ رزرو الزامی را به صفر کاهش داده تا نقدینگی را در طول همه‌گیری کووید-۱۹ افزایش دهد.
• رزرو الزامی به مدیریت عرضه پول کمک کرده و می‌توانند بر نرخ‌های بهره تأثیر بگذارند؛ الزامات پایین‌تر معمولاً وام‌دهی بیشتر و نرخ‌های پایین‌تر را ترویج می‌کنند.
• از نظر تاریخی، رزرو الزامی برای اطمینان از تبادل ایمن اسکناس‌های بانکی اعمال می‌شدند و با ایجاد بانک فدرال در سال ۱۹۱۳ به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافتند.
• کشورهایی مانند کانادا و بریتانیا به جای رزرو الزامی، به الزامات سرمایه‌ای برای حفظ ثبات مالی وابسته هستند.

تأثیر رزرو الزامی بر بانکداری

بانک‌ها بر اساس کسری از نقدینگی موجود خود به مشتریان وام می‌دهند. دولت در ازای این توانایی، یک الزام از آن‌ها دارد: نگه داشتن مقدار مشخصی از سپرده‌ها به‌صورت نقد برای پوشش برداشت‌های احتمالی. این مقدار به‌عنوان رزرو الزامی شناخته می‌شود و درصدی است که بانک‌ها باید به‌عنوان رزرو نگه دارند و اجازه وام‌دهی آن را ندارند.

اگر بانکی نقدینگی کافی برای برآورده کردن رزرو الزامی نداشته باشد، از بانک‌های دیگر یا از پنجره تخفیف بانک فدرال وام می‌گیرد. نرخی که بانک‌ها برای وام گرفتن از یکدیگر دریافت می‌کنند، نرخ وجوه فدرال نامیده می‌شود و پایه‌ای برای بسیاری از نرخ‌های بهره دیگر در اقتصاد است.

هیئت مدیره بانک فدرال رزرو الزامی و همچنین نرخ بهره‌ای که بانک‌ها برای ذخایر اضافی دریافت می‌کنند را تعیین می‌کند. قانون تسکین مقررات خدمات مالی سال ۲۰۰۶ به بانک فدرال حق پرداخت بهره بر ذخایر اضافی را داد. تاریخ اجرایی که بانک‌ها شروع به دریافت بهره کردند، ۱ اکتبر ۲۰۱۱ بود. این نرخ بهره به‌عنوان نرخ بهره بر ذخایر اضافی شناخته می‌شود و به‌عنوان نماینده‌ای برای نرخ وجوه فدرال عمل می‌کند.

رزرو الزامی یکی دیگر از ابزارهایی است که بانک فدرال برای کنترل نقدینگی در سیستم مالی در اختیار دارد. با کاهش رزرو الزامی، بانک فدرال یک سیاست پولی انبساطی را اجرا می‌کند و برعکس، هنگامی که الزام را افزایش می‌دهد، سیاست پولی انقباضی را اعمال می‌کند. این اقدام دوم نقدینگی را کاهش داده و باعث خنک شدن اقتصاد می‌شود.

به عبارت دیگر، هنگامی که بانک فدرال، رزرو الزامی را افزایش می‌دهد، بانک‌ها پول کمتری برای وام‌دهی به مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها دارند. این به نوبه خود نرخ‌های بهره را افزایش می‌دهد. هنگامی که بانک فدرال رزرو الزامی را کاهش می‌دهد، برعکس اتفاق می‌افتد: نرخ‌های بهره کاهش می‌یابد.

تکامل رزرو الزامی

عمل نگه‌داری ذخایر با اولین بانک‌های تجاری در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد. هر بانک از ارز خاص خود استفاده می‌کرد که تنها در منطقه عملیاتی آن پذیرفته می‌شد. تبادل این ارز هزینه‌بر و پرریسک بود به دلیل اطلاعات محدود در مورد سایر بانک‌ها.

برای غلبه بر این مشکل، بانک‌های نیویورک و نیوجرسی برای بازخرید داوطلبانه در شعب یکدیگر ترتیباتی فراهم کردند به شرطی که بانک صادرکننده و بانک بازخریدکننده هر دو سپرده‌ای توافق‌شده از طلا یا معادل آن را نگه دارند. متعاقباً، قانون بانک ملی سال ۱۸۶۳ رزرو الزامی ۲۵٪ را برای بانک‌های تحت نظارت خود اعمال کرد. مالیات اسکناس بانکی ایالتی در سال ۱۸۶۵ به جایگزینی اسکناس‌های ملی به جای سایر ارزها کمک کرد.

ایجاد بانک فدرال و بانک‌های تشکیل‌دهنده آن در سال ۱۹۱۳، به‌عنوان وام‌دهنده نهایی، ریسک‌ها و هزینه‌های مرتبط با نگه‌داری ذخایر را بیشتر حذف کرد و رزرو الزامی را از سطوح بالای قبلی کاهش داد. در سال ۱۹۱۷، رزرو الزامی برای سه نوع بانک به ۱۳٪، ۱۰٪ و ۷٪ تعیین شد.

در پاسخ به همه‌گیری کووید-۱۹، بانک فدرال نسبت رزرو الزامی را برای همه رده‌های سپرده به صفر کاهش داد، که از ۲۶ مارس ۲۰۲۰ اجرایی شد. هدف این کاهش، راه‌اندازی اقتصاد با اجازه دادن به بانک‌ها برای استفاده از نقدینگی اضافی برای وام‌دهی به افراد و کسب‌وکارها بود.

۲۳ دسامبر ۱۹۱۳ روزی که رئیس‌جمهور وودرو ویلسون قانون بانک فدرال را امضا کرد و بدین ترتیب بانک فدرال را ایجاد کرد.

مقایسه رزرو الزامی و سرمایه

برخی کشورها رزرو الزامی ندارند. این کشورها شامل کانادا، بریتانیا، نیوزیلند، استرالیا و سوئد هستند. در عوض، برخی از این کشورها باید به الزامات سرمایه‌ای پایبند باشند، که مقدار سرمایه‌ای است که یک بانک یا مؤسسه مالی باید طبق نیاز تنظیم‌کننده مالی خود نگه دارد.

رزرو الزامی به مقدار دارایی‌های نقدی که یک بانک باید نگه دارد اشاره دارد. این وجوه برای محافظت از مؤسسه در برابر هجوم برداشت‌ها در نظر گرفته شده‌اند. یک مؤسسه مالی می‌تواند وجوه اضافی بیش از مقدار مورد نیاز را نگه دارد—که به‌عنوان ذخایر آزاد شناخته می‌شوند. الزامات سرمایه برای جذب زیان‌های وام‌ها و سایر سرمایه‌گذاری‌ها در نظر گرفته شده‌اند.

نمونه‌ای از رزرو الزامی

به عنوان مثال، فرض کنید یک بانک ۲۰۰ میلیون دلار سپرده دارد و ملزم به نگه‌داری ۱۰٪ است. بانک اکنون اجازه دارد ۱۸۰ میلیون دلار وام دهد، که به‌طور چشمگیری اعتبار بانکی—مقدار پولی که بانک می‌تواند به مشتریان وام دهد—را کاهش می‌دهد.

علاوه بر فراهم کردن یک سپر در برابر هجوم برداشت‌ها و لایه‌ای از نقدینگی، رزرو الزامی همچنین به‌عنوان ابزاری پولی توسط بانک فدرال استفاده می‌شوند. با افزایش رزرو الزامی، بانک فدرال در واقع پول را از عرضه پول خارج می‌کند و هزینه اعتبار را افزایش می‌دهد. کاهش رزرو الزامی، پول را به اقتصاد تزریق می‌کند با دادن ذخایر اضافی به بانک‌ها، که گسترش اعتبار بانکی را ترویج کرده و نرخ‌ها را کاهش می‌دهد.

چه کسی رزرو الزامی را تعیین می‌کند؟

در ایالات متحده، هیئت مدیره بانک فدرال رزرو الزامی را تعیین می‌کند. هیئت بانک فدرال اختیار خود را برای تعیین رزرو الزامی از قانون بانک فدرال دریافت می‌کند. هیئت رزرو الزامی را به‌عنوان راهی برای اجرای سیاست پولی بر سپرده‌ها و سایر بدهی‌های مؤسسات سپرده‌گذاری تعیین می‌کند.

کاهش رزرو الزامی به چه معناست؟

کاهش رزرو الزامی به این معناست که بانک فدرال در حال پیگیری یک سیاست پولی انبساطی است. رزرو الزامی پایین‌تر به این معناست که بانک‌ها نیازی به نگه‌داری مقدار زیادی نقدینگی ندارند. این امر به آن‌ها پول بیشتری برای وام‌های مصرف‌کننده و کسب‌وکار می‌دهد.

افزایش رزرو الزامی به چه معناست؟

افزایش رزرو الزامی به این معناست که بانک فدرال در حال پیگیری یک سیاست پولی انقباضی است. اگر بانک‌ها رزرو الزامی بالاتری داشته باشند، پول کمتری برای وام‌دهی به مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها در دسترس خواهد بود. با این حال، این پول سپس به بانک‌ها سطحی از محافظت در برابر شکست احتمالی بانک در صورت رکود اقتصادی یا هجوم برداشت از بانک فراهم می‌کند.

نتیجه‌گیری

رزرو الزامی، مقدار نقدینگی را که بانک‌ها باید برای پوشش برداشت‌های ناگهانی نگه دارند، تعیین می‌کنند و به‌عنوان ابزاری حیاتی برای سیاست پولی بانک فدرال عمل می‌کنند. این الزامات از نظر تاریخی اهمیت داشته‌اند و در طول زمان تغییر کرده‌اند، به‌ویژه با کاهش به ۰٪ در طول همه‌گیری کووید-۱۹ (و پس از آن) برای افزایش نقدینگی.

تنظیمات رزرو الزامی می‌توانند با تأثیر بر مقدار پولی که بانک‌ها می‌توانند وام دهند، بر اقتصاد تأثیر بگذارند و در نتیجه بر نرخ‌های بهره اثر بگذارند. الزامات پایین‌تر دسترسی به وام را ترویج کرده و رشد اقتصادی را تحریک می‌کنند، در حالی که الزامات بالاتر وام‌دهی را محدود کرده و می‌توانند اقتصاد را خنک کنند.