تحلیل بنیادین
نسبت ذخیره چیست؟
نسبت ذخیره، که اغلب به عنوان نسبت ذخیره نقدی شناخته می‌شود، یکی از اجزای حیاتی است که توسط بانک‌های مرکزی برای اطمینان از ثبات اقتصادی تعیین می‌شود.
نسبت ذخیره، که اغلب به عنوان نسبت ذخیره نقدی شناخته می‌شود، یکی از اجزای حیاتی است که توسط بانک‌های مرکزی برای اطمینان از ثبات اقتصادی تعیین می‌شود. این درصد از سپرده‌هایی که بانک‌ها باید نگه دارند و نمی‌توانند وام دهند، توسط فدرال رزرو در ایالات متحده تعیین می‌شود. این نسبت بر عرضه پول تأثیر می‌گذارد و می‌تواند بر نرخ‌های بهره، شیوه‌های وام‌دهی و رشد اقتصادی کلی اثر بگذارد.
حداقل ذخایر مورد نیاز بانک‌ها، الزام ذخیره نامیده می‌شود. این اصطلاح اغلب به جای نسبت ذخیره به کار می‌رود. نسبت ذخیره توسط مقررات D هیئت فدرال رزرو مشخص شده است. مقررات D الزامات ذخیره یکسانی را برای تمام مؤسسات با حساب‌های تراکنشی تعیین کرده است. همچنین بانک‌ها را ملزم می‌کند که به‌طور منظم به فدرال رزرو گزارش دهند.
نکات کلیدی
- نسبت ذخیره، درصدی از سپرده‌هاست که بانک‌ها باید به‌صورت نقدی نگه دارند و نمی‌توانند وام دهند، و توسط بانک مرکزی تعیین می‌شود.
- در ایالات متحده، فدرال رزرو از نسبت ذخیره برای کنترل عرضه پول و تأثیر بر شرایط اقتصادی مانند تورم استفاده می‌کند.
- تغییرات در نسبت ذخیره می‌تواند با تغییر میزان پولی که بانک‌ها می‌توانند وام دهند، فعالیت اقتصادی را تحریک یا کند کند.
- از 26 مارس 2020، فدرال رزرو به دلیل شرایط اقتصادی در طول همه‌گیری، الزامات ذخیره را به 0٪ کاهش داد.
- نسبت ذخیره نقش مهمی در سیستم بانکی ذخیره کسری ایفا می‌کند و بر ضریب تکثیر پول و ایجاد اعتبار کلی تأثیر می‌گذارد.
نحوه محاسبه نسبت ذخیره
الزام ذخیره = سپرده‌ها × نسبت ذخیره
به عنوان یک مثال ساده، فرض کنید فدرال رزرو نسبت ذخیره را 11٪ تعیین کرده باشد. این بدان معناست که اگر بانکی 1 میلیارد دلار سپرده داشته باشد، باید 110 میلیون دلار در ذخیره نگه دارد (1 میلیارد دلار × 0.11 = 110 میلیون دلار).
0٪ در سال 2020، در طول همه‌گیری، فدرال رزرو الزامات ذخیره را به 0٪ کاهش داد.
درک تأثیر نسبت ذخیره
فدرال رزرو از نسبت ذخیره به‌عنوان یکی از ابزارهای کلیدی سیاست پولی خود استفاده می‌کند. فدرال ممکن است نسبت ذخیره را برای افزایش عرضه پول در اقتصاد کاهش دهد. کاهش الزام نسبت ذخیره، پول بیشتری را برای وام‌دهی به بانک‌ها می‌دهد، با نرخ‌های بهره پایین‌تر، که باعث جذاب‌تر شدن وام‌گیری برای مشتریان می‌شود.
در مقابل، فدرال نسبت ذخیره را افزایش می‌دهد تا میزان وجوهی که بانک‌ها برای وام‌دهی دارند کاهش یابد. فدرال از این مکانیزم برای کاهش عرضه پول در اقتصاد و کنترل تورم با کند کردن اقتصاد استفاده می‌کند.
فدرال نسبت‌های ذخیره را تعیین می‌کند تا اطمینان حاصل کند که بانک‌ها در صورت تمایل تعداد زیادی از سپرده‌گذاران به برداشت وجوه به‌صورت همزمان، نقدینگی کافی در دسترس دارند. اگر بانکی نتواند ذخیره خود را تأمین کند، ممکن است برای رعایت مقررات، وجوهی از فدرال قرض کند.
بانک‌ها باید ذخایر را به‌صورت نقدی در خزانه‌ها یا به‌عنوان سپرده‌های بانک فدرال رزرو نگه دارند. از اول اکتبر 2008، فدرال رزرو شروع به پرداخت سود به بانک‌ها برای این ذخایر کرد. این نرخ به‌عنوان نرخ سود بر ذخایر مورد نیاز (IORR) شناخته می‌شد. همچنین نرخ سودی بر ذخایر اضافی (IOER) وجود داشت که برای وجوهی که بانک بیش از الزام ذخیره خود در فدرال رزرو سپرده‌گذاری می‌کند، پرداخت می‌شود.
در 19 ژوئیه 2021، IORR و IOER به یک معیار جدید به نام نرخ سود بر موجودی‌های ذخیره (IORB) ساده‌سازی شدند. تا 18 سپتامبر 2025، نرخ IORB برابر با 4.15٪ است.
مهم: بانک‌های تجاری ایالات متحده ملزم به نگهداری ذخایر در برابر کل بدهی‌های قابل ذخیره خود (سپرده‌ها) هستند که نمی‌توانند توسط بانک وام داده شوند. بدهی‌های قابل ذخیره شامل حساب‌های تراکنشی خالص، سپرده‌های زمانی غیرشخصی و بدهی‌های یوروکارنسی هستند.
مقررات و دستورالعمل‌های فعلی نسبت ذخیره
هیئت مدیره فدرال رزرو اختیار انحصاری برای تغییرات در الزامات ذخیره را در محدوده‌های تعیین‌شده توسط قانون دارد. از ژانویه 2024، الزام ذخیره برای مقدار معافیت 36.1 میلیون دلار تا 644.1 میلیون دلار به 0٪ تعیین شده است. این زمانی بود که هیئت به دلیل بحران مالی جهانی، الزام ذخیره را حذف کرد. این بدان معناست که بانک‌ها ملزم به نگهداری سپرده‌ها در بانک رزرو خود نیستند. در عوض، آنها می‌توانند این وجوه را برای وام‌دهی به مشتریان خود استفاده کنند.
آخرین باری که فدرال رزرو الزامات ذخیره خود را برای مؤسسات سپرده‌گذاری مختلف قبل از همه‌گیری به‌روزرسانی کرد، در ژانویه 2019 بود. بانک‌هایی با بیش از 124.2 میلیون دلار در حساب‌های تراکنشی خالص باید 10٪ از این حساب‌ها را ذخیره می‌کردند. بانک‌هایی با حساب‌های تراکنشی خالص بین 16.3 میلیون دلار تا 124.2 میلیون دلار نیاز به ذخیره 3٪ از حساب‌های تراکنشی خالص داشتند. بانک‌هایی با حساب‌های تراکنشی خالص تا 16.3 میلیون دلار یا کمتر نیازی به الزام ذخیره نداشتند. اکثریت بانک‌های ایالات متحده در دسته اول قرار داشتند.
فدرال الزام ذخیره 0٪ را برای سپرده‌های زمانی غیرشخصی و بدهی‌های یوروکارنسی تعیین کرد.
نقش نسبت ذخیره در تکثیر پول
در سیستم بانکی ذخیره کسری، نسبت ذخیره کلید درک میزان پولی است که بانک‌ها می‌توانند از طریق وام‌دهی سپرده‌ها ایجاد کنند. اگر بانکی 500 میلیون دلار سپرده داشت، قبل از کاهش الزام به 0٪، باید 50 میلیون دلار یا 10٪ را در ذخیره نگه می‌داشت. سپس می‌توانست 90٪ باقی‌مانده، یا 450 میلیون دلار را وام دهد، که به سیستم بانکی به‌عنوان سپرده‌های جدید بازمی‌گشت.
بانک‌ها سپس می‌توانستند 90٪ از آن مقدار، یا 405 میلیون دلار را وام دهند، در حالی که 45 میلیون دلار را در ذخیره نگه می‌داشتند. این 405 میلیون دلار دوباره سپرده‌گذاری می‌شود و چرخه ادامه می‌یابد. این 500 میلیون دلار سپرده می‌توانست در نهایت به 5 میلیارد دلار وام تبدیل شود، جایی که الزام ذخیره 10٪، به‌اصطلاح ضریب تکثیر پول را تعریف می‌کند.
چگونه الزام ذخیره را محاسبه می‌کنید؟
برای محاسبه الزام ذخیره، درصد نسبت ذخیره را بگیرید و آن را به عدد اعشاری تبدیل کنید. سپس، آن را در مقدار سپرده‌های بانکی ضرب کنید. برای مثال، اگر نسبت ذخیره 11٪ بود و بانک 1 میلیارد دلار سپرده داشت، شما 0.11 را در 1 میلیارد دلار ضرب می‌کنید تا الزام ذخیره 110 میلیون دلار به دست آید.
نسبت ذخیره چیست؟
اصطلاح نسبت ذخیره به بخشی از بدهی‌های قابل ذخیره اشاره دارد که بانک‌های تجاری باید نگه دارند، به جای اینکه وام دهند یا سرمایه‌گذاری کنند.
نسبت ذخیره چگونه تعیین می‌شود؟
نسبت ذخیره مورد نیاز توسط بانک مرکزی یک کشور تعیین می‌شود. در ایالات متحده، نسبت ذخیره توسط فدرال رزرو تعیین می‌شود.
نتیجه‌گیری
نسبت ذخیره ابزاری حیاتی است که توسط فدرال رزرو برای تنظیم عرضه پول ایالات متحده و اطمینان از ثبات اقتصادی استفاده می‌شود. این نسبت، درصدی از سپرده‌ها را که بانک‌ها باید نگه دارند و نه وام دهند یا سرمایه‌گذاری کنند، تعیین می‌کند. در زمان‌های رشد اقتصادی، نسبت ذخیره پایین‌تر وام‌دهی را تسهیل می‌کند و با قرار دادن پول بیشتری در گردش، اقتصاد را تحریک می‌کند.
در مقابل، در دوره‌های تورمی، نسبت ذخیره بالاتر به کاهش عرضه پول برای تثبیت قیمت‌ها کمک می‌کند. درک چگونگی تأثیر نسبت ذخیره بر وام‌دهی و شرایط اقتصادی، بانک‌ها و افراد را قادر می‌سازد تا تغییرات در بازارهای مالی را پیش‌بینی کنند.