رفاه چیست؟

رفاه چیست؟

رفاه به مجموعه‌ای از برنامه‌های دولتی اطلاق می‌شود که به افراد و خانواده‌هایی با درآمد زیر خط فقر کمک می‌کنند. این برنامه‌ها شامل مراقبت‌های بهداشتی، یارانه‌های غذایی، کمک‌های مسکن و مراقبت از کودکان برای نیازمندان است.

مزایا بسته به ایالت متفاوت است. اکثر این برنامه‌ها توسط دولت فدرال تأمین مالی می‌شوند و از طریق برنامه‌ای به نام کمک موقت به خانواده‌های نیازمند (TANF) به ایالت‌ها توزیع می‌شوند.

نکات کلیدی

• رفاه به برنامه‌های کمک‌رسانی دولت فدرال به افراد و خانواده‌های نیازمند اشاره دارد.
• دولت فدرال از طریق برنامه TANF به هر ایالت بودجه اعطا می‌کند.
• واجد شرایط بودن برای دریافت مزایا بر اساس سطح درآمد و اندازه خانواده تعیین می‌شود.
• دریافت‌کنندگان از یارانه‌های غذایی ماهانه SNAP به‌صورت پرداخت مستقیم به کارت EBT بهره‌مند می‌شوند.

چه کسانی واجد شرایط هستند؟

مزایا بسته به ایالت متفاوت است و واجد شرایط بودن بر اساس وضعیت مالی فرد، اندازه خانواده، درآمد یا ناتوانی ارزیابی‌شده تعیین می‌شود. ممکن است یک مددکار برای بررسی و تأیید نیازهای متقاضی اختصاص یابد.

واجد شرایط بودن بر اساس خط فقر هر ایالت تعیین می‌شود و با توجه به هزینه‌های زندگی محلی تنظیم می‌شود. دولت要求 می‌کند که افراد یا خانواده‌های متقاضی کمک، ثابت کنند درآمد سالانه آن‌ها زیر سطح فقر فدرال (FPL) است.

برنامه‌های یارانه‌ای تنها برای شهروندان ایالات متحده و ساکنان دائمی در دسترس است. قانون فدرال ایالت‌ها را از استفاده از کمک‌های مالی برای اکثر مهاجران قانونی منع می‌کند، مگر اینکه حداقل پنج سال در کشور اقامت داشته باشند. برای دریافت مزایا، داشتن شماره تأمین اجتماعی (SSN) معتبر الزامی است. متقاضیان رفاه باید شرایط ایالت خود و قوانین فدرال را رعایت کنند.

تاریخچه رفاه

تاریخچه برنامه‌های رفاهی در ایالات متحده پیچیده و بحث‌برانگیز است. در دهه ۱۹۶۰، رئیس‌جمهور لیندون جانسون برنامه‌های ضد فقر مانند Head Start، کوپن‌های غذایی و مدیکِر را ایجاد کرد که برای مبارزه با «جنگ علیه فقر» در آمریکا طراحی شده بودند.

رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون در سال ۱۹۶۹ با طرح کمک خانوادگی، برنامه را اصلاح کرد و الزامات و مشوق‌های کاری برای دریافت‌کنندگان اعمال کرد. در دهه ۱۹۸۰، رئیس‌جمهور رونالد ریگان بودجه برنامه‌های رفاهی برای کمک به خانواده‌ها را کاهش داد و برنامه‌های «رفاه به کار» را در ۴۰ ایالت ایجاد کرد.

قانون‌گذاری بیشتر تحت رئیس‌جمهور بیل کلینتون در سال ۱۹۹۶ بر محدود کردن مدت زمان دریافت مزایا تمرکز داشت. رئیس‌جمهور جو بایدن در سال ۲۰۲۱ کمک‌های بدون شرط به خانواده‌های دارای فرزند را به‌صورت موقت در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ بازگرداند. واجد شرایط بودن به خانواده‌هایی با درآمد بالاتر از خط فقر گسترش یافت، اما برای سطوح بالاتر به‌تدریج حذف شد.

وضعیت کنونی رفاه

دولت ایالات متحده در حال حاضر از طریق برنامه کمک موقت به خانواده‌های نیازمند (TANF) به افراد زیر خط فقر کمک می‌کند. این برنامه ایجاب می‌کند که همه دریافت‌کنندگان ظرف دو سال شغلی پیدا کنند، در غیر این صورت مزایای خود را از دست می‌دهند.

انواع برنامه‌ها

علاوه بر TANF، دولت چندین برنامه برای یارانه هزینه‌ها برای آمریکایی‌های کم‌درآمد دارد. سطوح واجد شرایط بودن درآمد بسته به برنامه متفاوت است.

• مدیکِید : مدیکِید یک طرح بیمه درمانی برای افرادی است که درآمدشان زیر استانداردهای فقر فدرال است. زنان باردار، کودکان، افراد دارای ناتوانی و بزرگسالان سالمند با درآمد زیر آستانه‌های مشخص تحت پوشش مدیکِید قرار می‌گیرند. ثبت‌نام در مدیکِید تحت قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه (ACA) افزایش یافت.
• SSI : درآمد مکمل امنیتی (SSI) توسط اداره تأمین اجتماعی (SSA) مدیریت می‌شود. این برنامه به کودکان و بزرگسالان دارای ناتوانی، از جمله نابینایی، چالش‌های عصبی، بیماری‌های تنفسی و نارسایی رشد کمک عمومی ارائه می‌دهد.
• SNAP : برنامه کمک تغذیه مکمل (SNAP)، که قبلاً به‌عنوان برنامه کوپن غذایی شناخته می‌شد، توسط ایالت‌ها مدیریت می‌شود و به خانوارهای کم‌درآمد برای خرید غذا کمک می‌کند. برنامه ویژه تغذیه مکمل برای زنان، نوزادان و کودکان (WIC) و برنامه تغذیه کودکان به کودکان خدمت می‌کنند. برنامه تغذیه کودکان شامل برنامه ناهار مدرسه ملی، برنامه صبحانه مدرسه و برنامه خدمات غذایی تابستانی است.
• CHIP : برنامه بیمه سلامت کودکان توسط وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده (HHS) مدیریت می‌شود. این برنامه مراقبت‌های بهداشتی کم‌هزینه را برای کودکانی در خانوارهایی که واجد شرایط مدیکِید نیستند، فراهم می‌کند. این برنامه مزایایی مانند مراقبت‌های دندانی و کمک‌های ویژه مانند درمان فیزیکی و شغلی را برای کودکان در خانه‌های کم‌درآمد ارائه می‌دهد.
• کمک مسکن : برنامه کوپن انتخاب مسکن به خانواده‌های زیر استانداردهای فقر فدرال، افراد دارای ناتوانی و بزرگسالان سالمند کمک می‌کند تا به خانه‌های اجاره‌ای مقرون‌به‌صرفه و قابل سکونت در محله‌های امن دسترسی پیدا کنند. کوپن‌ها توسط آژانس‌های مسکن عمومی محلی که از دفتر فدرال وزارت مسکن و توسعه شهری (HUD) بودجه دریافت می‌کنند، توزیع می‌شوند. خانواده‌ها یا افراد تفاوت بین قیمت بازار اجاره و مبلغ یارانه‌شده توسط برنامه کوپن را پرداخت می‌کنند.
• EITC : اعتبار مالیاتی درآمد کسب‌شده (EITC) یک تخفیف مالیاتی برای افراد و خانواده‌های با درآمد کم تا متوسط است.

نکته مهم: طبق گزارش وزارت کشاورزی، در سال مالی ۲۰۲۵، ۴۲.۵ میلیون نفر در ۲۲.۷ میلیون خانوار از کوپن‌های SNAP بهره‌مند شدند.

رفاه چیست؟

رفاه اصطلاحی است که از دهه ۱۹۶۰ برای کمک‌های مالی دولت به آمریکایی‌های کم‌درآمد به‌صورت پرداخت‌های مستقیم هفتگی که می‌توانست برای هر هدفی استفاده شود، به کار می‌رفت. این اصطلاح تا حد زیادی از اسناد دولتی حذف شده است.

امروزه، چندین برنامه فدرال یارانه‌هایی برای مسکن، غذا و مراقبت‌های بهداشتی برای افراد و خانواده‌هایی که درآمدشان زیر خط فقر فدرال است، ارائه می‌دهند. از سال ۱۹۹۶، واجد شرایط بودن برای پرداخت‌های بلندمدت بدون شرط عمدتاً برای دریافت‌کنندگان توانمند به دو سال یا کمتر محدود شده است.

تفاوت بین رفاه و حقوق قانونی چیست؟

حقوق قانونی (entitlements) برنامه‌های فدرال هستند که به آمریکایی‌هایی که واجد شرایط آن‌ها هستند، سود می‌رسانند. این‌ها به درآمد وابسته نیستند، بلکه به سن، سابقه کاری و مشارکت‌های کسر از حقوق در طول سال‌های کاری مرتبط هستند.

حقوق قانونی شامل مزایای تأمین اجتماعی برای بازنشستگان و پوشش مدیکِر برای سالمندان است که تا حدی توسط دریافت‌کنندگان از طریق کسر حقوق تأمین مالی می‌شوند. اصطلاح رفاه اکنون به‌ندرت استفاده می‌شود. این اصطلاح از دهه ۱۹۶۰ در سیاست بار معنایی منفی پیدا کرد و اغلب به‌عنوان پول رایگان برای افراد غیرمستحق توصیف می‌شد.

چه برنامه‌های رفاهی در ایالات متحده ارائه می‌شود؟

برنامه‌هایی که ممکن است رفاهی نامیده شوند شامل مدیکِید، درآمد مکمل امنیتی، برنامه کمک تغذیه مکمل، برنامه بیمه سلامت کودکان، کمک موقت به خانواده‌های نیازمند، کمک مسکن و اعتبار مالیاتی درآمد کسب‌شده است. همه این برنامه‌ها تنها برای افراد و خانواده‌هایی در دسترس است که درآمدشان زیر سطوح مشخصی باشد.

نتیجه‌گیری

اصطلاح رفاه در سال‌های اخیر به‌ندرت استفاده می‌شود. سیستم رفاهی اواسط قرن بیستم تا حد زیادی با برنامه‌هایی جایگزین شده است که نیازهای ضروری افراد و خانواده‌های کم‌درآمد را هدف قرار می‌دهند. یارانه‌های غذا، خدمات پزشکی و اجاره برای کسانی که واجد شرایط هستند در دسترس است. مالیات‌دهندگان این برنامه‌ها را تأمین مالی می‌کنند که دریافت‌کنندگان اغلب به‌صورت دوهفتگی یا ماهانه به شکل کوپن یا پرداخت مستقیم دریافت می‌کنند.