تحلیل بنیادین
بازده متوسط حقوق صاحبان سهام (ROAE) چیست؟
ROAE بالا به این معناست که شرکت برای هر دلار از حقوق صاحبان سهام، درآمد بیشتری ایجاد می‌کند.
بازده متوسط حقوق صاحبان سهام (ROAE) یک نسبت مالی است که عملکرد یک شرکت را بر اساس میانگین حقوق صاحبان سهام برجسته آن اندازه‌گیری می‌کند. معمولاً ROAE به عملکرد یک شرکت در طول یک سال مالی اشاره دارد، بنابراین صورت کسر ROAE سود خالص است و مخرج آن به صورت مجموع ارزش حقوق صاحبان سهام در ابتدای و انتهای سال تقسیم بر ۲ محاسبه می‌شود. بازده متوسط حقوق صاحبان سهام با بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) که متداول‌تر است و سود خالص سال را بر مقدار حقوق صاحبان سهام در پایان سال تقسیم می‌کند، متفاوت است. ROE ممکن است تحت تأثیر فروش سهام، پرداخت سود سهام و سایر رقیق‌سازی‌های سهام قرار گیرد.
نکات کلیدی
- ROAE بالا به این معناست که شرکت برای هر دلار از حقوق صاحبان سهام، درآمد بیشتری ایجاد می‌کند.
- ROAE همچنین نشان می‌دهد که شرکت چگونه پول خود را به دست می‌آورد، مثلاً از طریق سودآوری، انباشت بدهی یا فروش دارایی‌ها.
- برای تشخیص سودآوری واقعی، حاشیه سود با تقسیم سود خالص بر فروش محاسبه می‌شود.
- میانگین گردش دارایی‌ها معیاری از کارایی دارایی است و با تقسیم فروش بر میانگین کل دارایی‌ها محاسبه می‌شود.
- اهرم مالی، که به صورت میانگین دارایی‌ها تقسیم بر میانگین حقوق صاحبان سهام اندازه‌گیری می‌شود، معیاری از سطح بدهی شرکت است.
اصول بازده متوسط حقوق صاحبان سهام (ROAE)
بازده حقوق صاحبان سهام (ROE)، که معیاری از عملکرد است، با تقسیم سود خالص بر ارزش حقوق صاحبان سهام پایان دوره در ترازنامه محاسبه می‌شود. این ارزش حقوق می‌تواند شامل فروش سهام در آخرین لحظه، بازخرید سهام و پرداخت سود سهام باشد. این بدان معناست که ROE ممکن است بازده واقعی یک کسب‌وکار را در طول یک دوره زمانی به‌طور دقیق منعکس نکند. بازده متوسط حقوق صاحبان سهام (ROAE) می‌تواند تصویر دقیق‌تری از سودآوری شرکتی یک شرکت ارائه دهد، به‌ویژه اگر ارزش حقوق صاحبان سهام در طول یک سال مالی به‌طور قابل‌توجهی تغییر کرده باشد. ROAE نسخه تعدیل‌شده‌ای از معیار بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) برای سودآوری شرکت است، که در آن مخرج، حقوق صاحبان سهام، به میانگین حقوق صاحبان سهام تغییر می‌یابد. اساساً، به جای تقسیم سود خالص بر حقوق صاحبان سهام، تحلیلگر سود خالص را بر مجموع ارزش حقوق صاحبان سهام در ابتدای و انتهای سال تقسیم بر ۲ تقسیم می‌کند. سود خالص در صورت سود و زیان در گزارش سالانه یافت می‌شود. حقوق صاحبان سهام در پایین ترازنامه در گزارش سالانه قرار دارد. صورت سود و زیان معاملات کل سال را ثبت می‌کند، در حالی که ترازنامه تصویری در یک لحظه خاص است. در نتیجه، تحلیلگران سود خالص را بر میانگین ابتدای و انتهای دوره زمانی برای اقلام ترازنامه تقسیم می‌کنند. اگر یک کسب‌وکار به‌ندرت تغییرات قابل‌توجهی در حقوق صاحبان سهام خود تجربه کند، احتمالاً نیازی به استفاده از یک رقم میانگین حقوق در مخرج محاسبه نیست. در موقعیت‌هایی که حقوق صاحبان سهام در طول یک سال مالی تغییر نکند یا تغییرات بسیار کمی داشته باشد، اعداد ROE و ROAE باید یکسان یا حداقل مشابه باشند.
نمونه‌ای از ROAE
معادله کلیدی به صورت زیر است: ROAE = سود خالص / میانگین حقوق صاحبان سهام به عنوان مثال، شرکت XYZ سال گذشته را با ۱,۰۰۰,۰۰۰ دلار حقوق صاحبان سهام آغاز کرد و سال بعدی را با ۱,۵۰۰,۰۰۰ دلار حقوق صاحبان سهام به پایان رساند، به دلیل سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌گذاران، که میانگین ارزش حقوق صاحبان سهام را برای سال به ۱,۲۵۰,۰۰۰ دلار رساند. این ارقام از ترازنامه سال گذشته و پایان سال جاری قابل استخراج است. در طول سال جاری، XYZ سود خالص ۲۰۰,۰۰۰ دلاری کسب کرد (که در صورت سود و زیان پایان سال جاری یافت می‌شود). با استفاده از معادله ROAE: سود خالص / (حقوق صاحبان سهام سال قبل + ارزش حقوق صاحبان سهام سال جاری / ۲)، نتیجه به صورت ۲۰۰,۰۰۰ / ۱,۲۵۰,۰۰۰ = ۱۶٪ سود است. سرمایه‌گذاران می‌خواهند ROE و ROAE را بین شرکت‌های در بخش‌های مشابه مقایسه کنند تا ببینند کدام‌یک از نظر سودآوری و کارایی بر اساس حقوق صاحبان سهام عملکرد بهتری دارند. اگر شرکت XYZ با ROAE زیر ۱۰٪ در حال فعالیت باشد و شرکت ABC با ROAE بالای ۲۰٪ عمل کند، سرمایه‌گذاران درک بهتری از این خواهند داشت که سرمایه‌گذاری‌هایشان در کجا احتمالاً عملکرد بهتری خواهد داشت.