تحلیل تکنیکال
سهام رقیق‌شده چیست؟
سهام رقیق‌شده سهامی است که با ارزشی بالاتر از دارایی‌های واقعی شرکت صادر می‌شود تا سرمایه‌گذاران را فریب دهد، عملی که اکنون غیرقانونی است.
سهام رقیق‌شده چیست؟
سهام رقیق‌شده به سهام شرکتی اشاره دارد که با ارزشی بسیار بالاتر از ارزش ضمنی دارایی‌های زیربنایی شرکت صادر شده‌اند، معمولاً به‌عنوان بخشی از طرحی برای فریب سرمایه‌گذاران. آخرین مورد شناخته‌شده صدور سهام رقیق‌شده دهه‌ها پیش رخ داد، زیرا ساختار و مقررات صدور سهام برای جلوگیری از این عمل تکامل یافته‌اند.
اعتقاد بر این است که این اصطلاح از گله‌دارانی سرچشمه گرفته که گاوهای خود را پیش از بردن به بازار مجبور به نوشیدن مقدار زیادی آب می‌کردند. وزن آب مصرف‌شده باعث می‌شد گاوها به‌صورت فریبنده سنگین‌تر به نظر برسند و گله‌داران بتوانند قیمت‌های بالاتری برای آن‌ها دریافت کنند.
نکات کلیدی
- سهام رقیق‌شده طرحی غیرقانونی برای فریب سرمایه‌گذاران با عرضه سهام به قیمت‌های فریبنده بالا است.
- سهام رقیق‌شده با ارزشی بالاتر از ارزش واقعی آن صادر می‌شود؛ این کار با بیش‌نمایی ارزش دفتری شرکت انجام می‌شود.
- سهام رقیق‌شده، پس از افشای ماهیت واقعی آن، فروشش دشوار می‌شود و در صورت فروش، معمولاً با قیمتی بسیار پایین‌تر از قیمت اولیه فروخته می‌شود.
درک سهام رقیق‌شده
ارزش دفتری دارایی‌ها ممکن است به دلایل مختلفی بیش از حد ارزیابی شود، از جمله ارزش‌گذاری‌های حسابداری متورم—مانند افزایش یک‌باره غیرواقعی در ارزش موجودی یا اموال—یا صدور بیش از حد سهام از طریق سود سهام یا برنامه‌های اختیار سهام کارکنان. شاید نه در هر مورد، اما اغلب در اواخر قرن نوزدهم، مالکان یک شرکت ادعاهای اغراق‌آمیزی درباره سودآوری یا دارایی‌های شرکت مطرح می‌کردند و آگاهانه سهام شرکت‌های خود را با ارزش اسمی بسیار بالاتر از ارزش دفتری دارایی‌های زیربنایی می‌فروختند، که باعث ضرر سرمایه‌گذاران و سود مالکان فریبکار می‌شد.
آن‌ها این کار را با اهدای اموال به شرکت در ازای سهام با ارزش اسمی متورم انجام می‌دادند. این امر باعث افزایش ارزش شرکت در ترازنامه می‌شد، در حالی که در واقعیت، شرکت دارایی‌های بسیار کمتری نسبت به آنچه گزارش شده بود، داشت. سرمایه‌گذاران تا مدت‌ها بعد متوجه فریب‌خوردگی خود نمی‌شدند.
کسانی که سهام رقیق‌شده داشتند، فروش سهام خود را دشوار می‌یافتند، و اگر خریداری پیدا می‌کردند، سهام با قیمت‌هایی بسیار پایین‌تر از قیمت اولیه فروخته می‌شد. اگر طلبکاران دارایی‌های شرکت را توقیف می‌کردند، دارندگان سهام رقیق‌شده ممکن بود مسئول تفاوت بین ارزش شرکت در دفاتر و ارزش آن از نظر اموال و دارایی‌های واقعی باشند. برای مثال، اگر سرمایه‌گذار ۵,۰۰۰ دلار برای سهامی پرداخت کرده بود که تنها ۲,۰۰۰ دلار ارزش داشت، ممکن بود در صورت توقیف دارایی‌های شرکتی توسط طلبکاران، مسئول تفاوت ۳,۰۰۰ دلاری باشد.
نکته: دانیل درو، راننده گله و سرمایه‌دار، به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که اصطلاح سهام رقیق‌شده را به دنیای مالی معرفی کرد.
پایان سهام رقیق‌شده
این عمل عملاً زمانی پایان یافت که شرکت‌ها مجبور شدند سهام را با ارزش اسمی پایین یا بدون ارزش اسمی صادر کنند، معمولاً تحت توصیه وکلایی که از احتمال ایجاد مسئولیت برای سرمایه‌گذاران به دلیل سهام رقیق‌شده آگاه بودند. سرمایه‌گذاران نسبت به وعده اینکه ارزش اسمی یک سهام نشان‌دهنده ارزش واقعی سهام است، محتاط شدند. دستورالعمل‌های حسابداری توسعه یافتند تا تفاوت بین ارزش دارایی‌ها و ارزش اسمی پایین یا بدون ارزش اسمی به‌عنوان مازاد سرمایه یا سرمایه پرداختی اضافی ثبت شود.
در سال ۱۲۹۱ (۱۹۱۲ میلادی)، نیویورک به شرکت‌ها اجازه داد که به‌صورت قانونی سهام بدون ارزش اسمی صادر کنند و سرمایه ورودی را بین مازاد سرمایه و سرمایه اعلام‌شده در دفاتر حسابداری تقسیم کنند، و ایالت‌های دیگر نیز به‌زودی این روند را دنبال کردند.