دستور اختیاری چیست؟

دستور اختیاری چیست؟

دستور اختیاری شرطی در سفارش است که به کارگزار مقداری آزادی عمل در اجرای آن از نظر زمان‌بندی، قیمت و غیره می‌دهد. به این نوع دستور گاهی دستور غیرتعهدی نیز گفته می‌شود.

نکات کلیدی

• دستورهای اختیاری سفارش‌هایی هستند که کارگزار بدون نیاز به اجازه صریح مشتری برای هر تصمیم یا جزئیات، آن‌ها را از طرف مشتری اجرا می‌کند.
• اختیار معمولاً با سفارش‌های شرطی همراه است، مانند تنظیم قیمت محدود در پاسخ به شرایط متغیر بازار.
• دستورهای اختیاری جزء کلیدی مدیریت سرمایه‌گذاری اختیاری هستند، که در آن کارگزار یا مشاور به نمایندگی از مشتری بدون دریافت نظر او برای هر اقدام معامله می‌کند.
• دستورهای اختیاری کارگزار را از مسئولیت ضررهای احتمالی مشتری معاف می‌کنند، به شرطی که از اختیار خود برای بهترین اجرا استفاده کنند.

درک دستورهای اختیاری

به‌طور کلی، دستور اختیاری سفارشی است که کارگزار یا متخصص بازارهای مالی می‌تواند بدون تأیید صریح مشتری ثبت و اجرا کند. این سفارش‌ها می‌توانند مشخصات انواع استاندارد سفارش‌های شرطی را گسترش دهند تا احتمال اجرای سفارش را افزایش دهند. علاوه بر این، دستورهای اختیاری به بهبود شانس اجرای سفارش کمک می‌کنند، در حالی که به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهند شرایط خاصی را اعمال کند.

انواع استاندارد سفارش‌های شرطی می‌توانند شامل یک جزء اختیاری اضافی باشند. این جزء اختیاری معمولاً به سفارش‌های محدود و سفارش‌های توقف ضرر اضافه می‌شود. این جزء یک شرط اولیه در سفارش است که به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهد مبلغ اختیاری را در سفارش خود لحاظ کند. بنابراین، اگر به کارگزار یک سفارش محدود با اختیار داده شود، کارگزار ممکن است در پاسخ به فعالیت بازار و نقدینگی، قیمت محدود را تغییر دهد.

دستورهای اختیاری می‌توانند از طریق سیستم‌های معاملات الکترونیکی یا با کارگزار ثبت شوند. در هر دو حالت، سرمایه‌گذار یک سفارش شرطی با مبلغ اختیاری را با کارگزار-دلال مشخص می‌کند. مبلغ اختیاری معمولاً به سنت بیان می‌شود و به سفارش امکان اجرای فراتر از شرایط استاندارد را می‌دهد. این سفارش‌ها توسط کارگزار-دلال‌ها به‌عنوان سفارش‌های ویژه در نظر گرفته می‌شوند و برای ارسال نظارت می‌شوند. کارگزار-دلال‌ها به دنبال ارسال سفارش‌ها بر اساس بهترین قیمت برای مشتری هستند.

دستورهای اختیاری تابع مجوزهای کارگزار-دلال هستند. در صورت ارائه، معمولاً می‌توانند به همه انواع سفارش‌ها اضافه شوند. در برخی موارد، سرمایه‌گذار ممکن است مبلغ اختیاری را به یک سفارش تک‌روزه اضافه کند. مبالغ اختیاری همچنین می‌توانند به سفارش‌های معتبر تا لغو (GTC) اضافه شوند که تا زمانی که توسط سرمایه‌گذار لغو نشوند، باز می‌مانند.

نمونه‌های دستور اختیاری

بسیاری از سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند مبلغ اختیاری را به سفارش‌های محدود خرید و فروش استاندارد اضافه کنند. سفارش‌های محدود ساده‌ترین نوع سفارش شرطی هستند که به سرمایه‌گذار امکان می‌دهند قیمتی مشخص برای خرید یا فروش اوراق بهادار تعیین کند. قیمت‌های سفارش محدود خرید زیر قیمت بازار و سفارش‌های محدود فروش بالای قیمت بازار هستند.

در یک سفارش محدود خرید اختیاری، سرمایه‌گذار قیمتی زیر قیمت بازار برای اجرا مشخص می‌کند. این سرمایه‌گذار همچنین مبلغ اختیاری را از طریق سیستم معاملاتی خود یا مستقیماً با کارگزار خود تعیین می‌کند. اگر سرمایه‌گذار یک سفارش محدود خرید به قیمت ۲۰ دلار برای سهامی که در حال حاضر ۲۲ دلار قیمت دارد با مبلغ اختیاری ۱۰ سنت قرار دهد، این بدان معناست که او به دنبال خرید اوراق بهادار به قیمت ۲۰ دلار است، اما اجازه می‌دهد قیمت سفارش خرید بین ۲۰ تا ۲۰.۱۰ دلار باشد. اگر قیمت به ۲۰.۱۰ دلار کاهش یابد، این سفارش برای سرمایه‌گذار ارسال و اجرا می‌شود.

در یک سفارش محدود فروش اختیاری، سرمایه‌گذار قیمتی بالاتر از قیمت بازار برای اجرا مشخص می‌کند. این سرمایه‌گذار همچنین مبلغ اختیاری را با سفارش خود تعیین می‌کند. اگر سرمایه‌گذار سفارشی برای فروش به قیمت ۲۴ دلار برای سهامی که در حال حاضر با قیمت ۲۲ دلار معامله می‌شود با مبلغ اختیاری ۱۰ سنت قرار دهد، این سفارش می‌تواند با قیمت فروش ۲۳.۹۰ دلار یا بالاتر ارسال و اجرا شود.

مدیریت سرمایه‌گذاری اختیاری

مدیریت سرمایه‌گذاری اختیاری نوعی مدیریت سرمایه‌گذاری است که در آن تصمیم‌های خرید و فروش توسط یک مدیر پرتفوی یا مشاور سرمایه‌گذاری برای حساب مشتری گرفته می‌شود. اصطلاح «اختیاری» به این واقعیت اشاره دارد که تصمیم‌های سرمایه‌گذاری به صلاحدید مدیر پرتفوی گرفته می‌شوند. این بدان معناست که مشتری باید اعتماد کامل به توانایی‌های مدیر سرمایه‌گذاری داشته باشد.

مدیریت سرمایه‌گذاری اختیاری تنها توسط افرادی ارائه می‌شود که تجربه گسترده در صنعت سرمایه‌گذاری و مدارک تحصیلی پیشرفته دارند. این نوع مدیریت سرمایه‌گذاری معمولاً فقط به مشتریان با ارزش خالص بالا که دارای سطح قابل‌توجهی از دارایی‌های قابل سرمایه‌گذاری هستند، ارائه می‌شود.

این مشتریان باید یک حساب اختیاری نگه دارند—حسابی سرمایه‌گذاری که به کارگزار مجاز اجازه می‌دهد بدون رضایت مشتری برای هر معامله، اوراق بهادار را خرید و فروش کند. همچنین باید یک افشای اختیاری با کارگزار امضا کنند که رضایت مشتری را مستند می‌کند. حساب اختیاری گاهی به‌عنوان حساب مدیریت‌شده شناخته می‌شود؛ بسیاری از کارگزاری‌ها حداقل‌هایی برای مشتریان (مانند ۲۵۰,۰۰۰ دلار) برای واجد شرایط شدن برای این خدمت تعیین می‌کنند و معمولاً بین ۱ تا ۲ درصد از دارایی‌های تحت مدیریت (AUM) به‌عنوان کارمزد سالانه دریافت می‌کنند.