رتروسیژن چیست؟

رتروسیژن به کمیسیون‌های برگشتی، کارمزدهای تریلر یا کارمزدهای معرفی اشاره دارد که مدیران دارایی به مشاوران یا توزیع‌کنندگان پرداخت می‌کنند. این پرداخت‌ها اغلب به صورت محرمانه انجام می‌شود و به مشتریان افشا نمی‌شود، اگرچه از وجوه مشتریان برای پرداخت این کارمزدها استفاده می‌شود. کمیسیون رتروسیژن یک ترتیب تقسیم کارمزد بسیار مورد انتقاد در صنعت مالی است زیرا پول به بازاریابان برای تلاش‌هایشان در افزایش علاقه به یک محصول خاص برمی‌گردد. بنابراین، این مسئله سؤالاتی در مورد بی‌طرفی و جانبداری مشاور ایجاد می‌کند. این سیستم به نظر می‌رسد مشاوران را تشویق می‌کند تا صندوق‌ها یا محصولات را تبلیغ کنند زیرا برای این کار کارمزدی دریافت می‌کنند، نه به این دلیل که این محصولات بهترین گزینه برای مشتری هستند.

نکات کلیدی

• کارمزدهای رتروسیژن کمیسیون‌های برگشتی به مدیران ثروت یا مدیران پول دیگر هستند که توسط یک طرف سوم ارائه می‌شود.
• کمیسیون رتروسیژن در دنیای مالی بحث‌برانگیز است زیرا پول به بازاریابان برای حمایت از محصولات خاص برمی‌گردد.
• کارمزدهای رتروسیژن معمولاً تکراری هستند، در حالی که کمیسیون‌های یک‌باره معمولاً کارمزد معرفی، کارمزد ارجاع یا کمیسیون اکتساب نامیده می‌شوند.
• انواع کارمزدهای رتروسیژن شامل بانکداری امانی، معاملات و خرید محصولات مالی است.

درک رتروسیژن

کارمزدهای رتروسیژن کمیسیون‌هایی هستند که توسط یک طرف سوم به مدیر ثروت یا مدیر پول جدید پرداخت می‌شود. برای مثال، بانک‌ها اغلب کارمزدهای رتروسیژن را به مدیرانی که با آن‌ها شریک هستند پرداخت می‌کنند. بانک مدیران را تشویق و جبران می‌کند که کسب‌وکار را به بانک بیاورند. بانک‌ها همچنین ممکن است کارمزدهای رتروسیژن را از طرف‌های سوم، مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری، برای توزیع یا تبلیغ محصولات مالی خاص دریافت کنند. برخی کارمزدهای رتروسیژن را یک مدل جبران مشکوک می‌دانند زیرا می‌توانند تصمیم بانک یا مدیر ثروت برای توصیه محصولات را که ممکن است به نفع بهترین منافع مشتریان نباشد، تحت تأثیر قرار دهند. پیشنهاد یک محصول سرمایه‌گذاری که مشاور از آن کارمزد رتروسیژن دریافت می‌کند، ذاتاً مشکل‌ساز به نظر می‌رسد. با این حال، محصول پیشنهادی معمولاً برای مشتری مناسب است، زیرا اغلب محصولات سرمایه‌گذاری با کیفیت بالا، مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، هستند. اما مسئله انگیزه و برنامه همچنان باقی است، زمانی که دو محصول تقریباً برابر در دسترس هستند، یکی با جبران همراه و دیگری بدون آن، جایی که برخی مشاوران ممکن است تحت تأثیر نامناسب قرار گیرند.

انواع رتروسیژن

کارمزدهای رتروسیژن معمولاً به جبران‌های تکراری اشاره دارند، در مقابل یک معامله یک‌باره. پرداخت یک‌باره معمولاً کارمزد معرفی، کارمزد ارجاع یا کمیسیون اکتساب نامیده می‌شود. سه نوع کارمزد رتروسیژن وجود دارد:

• کارمزدهای رتروسیژن بانکداری امانی جایی است که مدیر ثروت برای جذب مشتری جدید که وجوه سرمایه‌گذاری مشتری را به نهاد امانی می‌آورد، جبران دریافت می‌کند. با تغییرات مکرر در انجمن ارائه‌دهنده خدمات، مدیر ثروت می‌تواند کارمزدهای رتروسیژن تولید کند که از نظر مالی به نفع او باشد اما لزوماً به نفع مشتری نباشد.
• کارمزدهای رتروسیژن معاملاتی جبران برای معاملات مختلف، مانند خرید و فروش اوراق بهادار است. هرچه فروش‌های بیشتری رخ دهد، کارمزدهای رتروسیژن بالاتر می‌رود. از آنجا که اکثر معاملات شامل کارمزد کارگزاری برای معامله است که مشتری باید پرداخت کند، این دوباره ممکن است به نفع مدیر پول باشد.
• کارمزدهای رتروسیژن خرید محصول مالی بخشی از نسبت هزینه کل تکراری (TER) است که مشتریان باید پرداخت کنند و معمولاً با صندوق‌های سرمایه‌گذاری همراه است. این مبالغ تکراری به جذب‌کننده مشتری برمی‌گردد. از آنجا که نسبت هزینه کل هر سال از مشتری دریافت می‌شود، جذب‌کننده هر سال کارمزدهای رتروسیژن را به عنوان کمیسیون‌های تکراری دریافت می‌کند.

مثال واقعی

در سال ۲۰۱۵، جی‌پی مورگان یک پرونده را با کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) به مبلغ ۲۶۷ میلیون دلار حل و فصل کرد. SEC بیان کرد که جی‌پی مورگان صندوق‌های هج سوم شخص را بر اساس تمایل مدیران صندوق هج به پرداخت کارمزد به یک وابسته بانکی انتخاب کرده است. در این موارد، بانک به مشتریان پیشنهادی اطلاع نداده که صندوق‌های سرمایه‌گذاری متقابل تمایل به اشتراک‌گذاری royalties را ترجیح می‌دهد و در عوض هیچ جانبداری خاصی را تلویحاً رد نکرده است. کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده. "J.P. Morgan به مبلغ ۲۶۷ میلیون دلار برای شکست‌های افشا پرداخت می‌کند." دسترسی در ۲۶ اوت ۲۰۲۰. طبق فوربز، حل و فصل جی‌پی مورگان اولین باری بود که اصطلاح رتروسیژن به سرمایه‌گذاران ایالات متحده معرفی شد.