پیش‌بینی بازارها · اخبار
اثر ثروت چیست؟
اثر ثروت بیان می‌کند که افزایش ارزش دارایی‌ها، مانند خانه یا پرتفوی سرمایه‌گذاری، مصرف‌کنندگان را به خرج کردن بیشتر و احساس ثروتمندتر بودن ترغیب می‌کند.
اثر ثروت چیست؟
اثر ثروت یک نظریه اقتصادی رفتاری است که پیشنهاد می‌کند افراد با افزایش ارزش دارایی‌هایشان، بیشتر هزینه می‌کنند. این ایده بر این اساس است که مصرف‌کنندگان با افزایش ارزش خانه‌ها یا پرتفوی سرمایه‌گذاری‌شان، احساس امنیت مالی و اطمینان بیشتری نسبت به ثروت خود دارند. آن‌ها حتی اگر درآمد و هزینه‌های ثابتشان مانند قبل باشد، احساس ثروتمندتر بودن می‌کنند.
نکات کلیدی
- اثر ثروت بیان می‌کند که افزایش ارزش خانه‌ها یا پرتفوی سرمایه‌گذاری، احساس امنیت مالی و اطمینان را در مصرف‌کنندگان تقویت کرده و آن‌ها را به خرج کردن بیشتر ترغیب می‌کند.
- افراد حتی بدون تغییر در درآمد و هزینه‌های ثابت، احساس ثروتمندتر بودن دارند.
- منتقدان معتقدند افزایش هزینه‌ها منجر به افزایش ارزش دارایی‌ها می‌شود، نه برعکس، و تنها افزایش ارزش خانه‌ها ممکن است با هزینه‌های بیشتر مرتبط باشد.
نحوه عملکرد اثر ثروت
اثر ثروت تأثیر روانی افزایش ارزش دارایی‌ها، مانند آنچه در بازارهای صعودی رخ می‌دهد، بر رفتار هزینه‌ای مصرف‌کنندگان را نشان می‌دهد. این مفهوم بر این تمرکز دارد که احساس امنیت، که به‌عنوان اعتماد مصرف‌کننده شناخته می‌شود، با افزایش قابل‌توجه ارزش پرتفوی سرمایه‌گذاری تقویت می‌شود. این اعتماد اضافی به افزایش هزینه‌ها و کاهش پس‌انداز منجر می‌شود.
این نظریه همچنین برای کسب‌وکارها قابل اعمال است. شرکت‌ها معمولاً در پاسخ به افزایش ارزش دارایی‌ها، استخدام و هزینه‌های سرمایه‌ای (CapEx) خود را افزایش می‌دهند، مشابه آنچه در رفتار مصرف‌کنندگان مشاهده می‌شود.
به این ترتیب، رشد اقتصادی در بازارهای صعودی تقویت می‌شود و در بازارهای نزولی تضعیف می‌گردد.
ملاحظات ویژه
در نگاه اول، این ایده که اثر ثروت مصرف شخصی را تحریک می‌کند منطقی به نظر می‌رسد. منطقی است فرض کنیم کسی که از خانه یا پرتفوی سهام خود سودهای کلانی کسب کرده، تمایل بیشتری به هزینه کردن برای تعطیلات گران‌قیمت، خرید خودروی جدید یا سایر اقلام غیرضروری داشته باشد.
با این حال، منتقدان ادعا می‌کنند که افزایش ثروت دارایی‌ها تأثیر بسیار کمتری بر هزینه‌های مصرف‌کننده نسبت به عواملی مانند مالیات، هزینه‌های خانوار و روندهای اشتغال دارد. چرا؟ زیرا افزایش ارزش پرتفوی یک سرمایه‌گذار به معنای درآمد قابل‌تصرف بالاتر نیست.
در ابتدا، سودهای بازار سهام باید غیرواقعی (کاغذی) در نظر گرفته شوند. سود غیرواقعی سودی است که روی کاغذ وجود دارد اما هنوز به‌صورت نقدی فروخته نشده است. همین امر در مورد افزایش چشمگیر قیمت املاک نیز صدق می‌کند.
نمونه‌ای از اثر ثروت
طرفداران اثر ثروت می‌توانند به مواردی اشاره کنند که افزایش قابل‌توجه نرخ بهره و مالیات در بازارهای صعودی نتوانست مانع از افزایش هزینه‌های مصرف‌کننده شود. رویدادهای سال ۱۹۶۸ نمونه خوبی است.
مالیات‌ها ۱۰ درصد افزایش یافت، اما مردم همچنان به خرج کردن بیشتر ادامه دادند. با وجود کاهش درآمد قابل‌تصرف به دلیل بار مالیاتی اضافی، ثروت همچنان رشد کرد، زیرا بازار سهام به‌طور مداوم صعود می‌کرد.
انتقاد از اثر ثروت
با این حال، بحث‌های قابل‌توجهی بین کارشناسان بازار وجود دارد که آیا اثر ثروت واقعاً در زمینه بازار سهام وجود دارد یا خیر. برخی معتقدند این اثر بیشتر به همبستگی مربوط است تا علیت، و پیشنهاد می‌کنند که افزایش هزینه‌ها منجر به افزایش ارزش دارایی‌ها می‌شود، نه برعکس. همچنین مکتبی وجود دارد که نظریه اثر پیگو را ترویج می‌دهد. در این نظریه، وقتی قیمت‌ها کاهش می‌یابد، افراد قدرت خرید بیشتری به دست می‌آورند و نرخ مصرف را افزایش می‌دهند، که به نرخ اشتغال بالاتر منجر می‌شود.
اثر ثروت در مسکن در مقابل بازار سهام
اگرچه هنوز ارتباط قطعی آن تأیید نشده است، شواهد قوی‌تری وجود دارد که افزایش هزینه‌ها را به ارزش بالاتر خانه‌ها مرتبط می‌کند.
اقتصاددانان برجسته کارل کیس و رابرت شیلر، توسعه‌دهندگان شاخص‌های قیمت خانه کیس-شیلر، همراه با جان کویگلی، پژوهشی را برای بررسی نظریه اثر ثروت با گردآوری داده‌ها از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۹ انجام دادند. نتایج، ارائه‌شده در مقاله‌ای با عنوان «مقایسه اثرات ثروت: بازار سهام در مقابل بازار مسکن»، شواهد ضعیفی از اثر ثروت در بازار سهام یافت، اما شواهد قوی نشان داد که تغییرات در ثروت بازار مسکن تأثیرات مهمی بر مصرف دارد.
نویسندگان بعداً مطالعه خود را درباره ثروت و هزینه‌های مصرف‌کننده در ایالت‌های آمریکا به دوره‌ای ۳۷ ساله، از ۱۹۷۵ تا سه‌ماهه دوم ۲۰۱۲ گسترش دادند. نتایج، منتشرشده در ژانویه ۲۰۱۳، نشان داد که افزایش ثروت مسکن، مشابه افزایش بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵، هزینه‌های خانوار را در طول چهار سال حدود ۴.۳ درصد افزایش می‌دهد. در مقابل، کاهش ثروت مسکن مشابه سقوط بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، کاهش هزینه‌ای حدود ۳.۵ درصد را به دنبال دارد.
چندین اقتصاددان دیگر ادعا کرده‌اند که افزایش ثروت مسکن هزینه‌های اضافی را تشویق می‌کند. با این حال، برخی دیگر این نظریه‌ها را مورد اختلاف قرار داده و ادعا می‌کنند که تحقیقات قبلی در این زمینه بیش از حد بزرگ‌نمایی شده است.