برابری افقی چیست؟

برابری افقی یک نظریه اقتصادی است که بیان می‌کند افراد با درآمد و دارایی‌های مشابه باید مقدار یکسانی مالیات پرداخت کنند. برابری افقی باید برای افرادی که صرف‌نظر از سیستم مالیاتی موجود برابر تلقی می‌شوند، اعمال شود. هرچه یک سیستم مالیاتی خنثی‌تر باشد، از نظر برابری افقی عادلانه‌تر در نظر گرفته می‌شود. این مفهوم در مقابل برابری عمودی قرار می‌گیرد، روشی برای جمع‌آوری مالیات بر درآمد که در آن نرخ مالیات با افزایش میزان درآمد کسب‌شده افزایش می‌یابد. اصل پشت برابری عمودی این است که کسانی که توانایی پرداخت مالیات بیشتری دارند، باید بیش از کسانی که این توانایی را ندارند، مشارکت کنند.

درک برابری افقی

مبنای نظریه برابری افقی این است که افراد باید به یک شکل مورد رفتار قرار گیرند، با اعمال سطح یکسانی از مالیات بر درآمد برای افرادی که در یک گروه درآمدی قرار دارند. از سوی دیگر، برابری عمودی با بازتوزیع ثروت مرتبط است و سیستمی مالیاتی را ترویج می‌دهد که در آن افراد با درآمد بالا یا کسانی که به منابع بیشتری دسترسی دارند، مالیات بیشتری نسبت به افراد با درآمد پایین پرداخت کنند. برابری افقی سیستمی مالیاتی را پیشنهاد می‌دهد که به افراد و شرکت‌های خاصی امتیاز ویژه‌ای نمی‌دهد. در واقع، این مفهوم به ایده خنثی بودن مالیاتی مرتبط است، زیرا مالیات‌دهندگان را در برابر تبعیض خودسرانه محافظت می‌کند، به‌گونه‌ای که اگر دو فرد قبل از مالیات از نظر اقتصادی در شرایط مشابهی باشند، پس از مالیات نیز باید در شرایط مشابهی باقی بمانند. بر اساس اصل برابری افقی، برخی اقتصاددانان درآمد سالانه را به‌عنوان معیار درآمدی که مالیات‌دهندگان را به‌عنوان برابر گروه‌بندی می‌کند، استفاده می‌کنند. سایر اقتصاددانان معتقدند که درآمد طول عمر یک مالیات‌دهنده معیار بهتری است. قضاوت درباره اینکه آیا مالیات بر درآمد یا مصرف با برابری افقی سازگار است، به این بستگی دارد که کدام تعریف از درآمد را استفاده کنند. برابری افقی در مراقبت‌های بهداشتی به برابری بین افرادی با نیازهای بهداشتی یکسان اشاره دارد. در واقع، این به‌عنوان معیاری برای سیستم بهداشتی عمل می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که مراقبت‌های بهداشتی برابر برای کسانی که از نظر نیاز مشابه هستند، ارائه شود.

نکات کلیدی

• برابری افقی یک اصل جمع‌آوری مالیات بر درآمد است که استدلال می‌کند همه افرادی که درآمد یکسانی دارند، باید مشمول نرخ مالیاتی یکسانی باشند.
• به این ترتیب، برابری افقی تخفیف‌ها، اعتبارات مالیاتی، مشوق‌ها و گریزگاه‌هایی که می‌توانند نرخ مالیات مؤثر را کاهش دهند، حتی اگر افراد درآمد سالانه یکسانی داشته باشند، کنار می‌گذارد.
• برابری افقی توسط برخی اقتصاددانان ترجیح داده می‌شود، زیرا به‌عنوان یک سیستم مالیاتی خنثی تلقی می‌شود و بنابراین عادلانه‌تر است.

مثال برابری افقی

به عنوان مثال، اگر دو مالیات‌دهنده هر کدام ۵۰,۰۰۰ دلار درآمد داشته باشند، بر اساس برابری افقی، هر دو باید با نرخ یکسانی مالیات بپردازند، زیرا هر دو دارای ثروت یکسان هستند یا در یک رده درآمدی قرار دارند. با این حال، دستیابی به برابری افقی در سیستمی مالیاتی مانند سیستم ایالات متحده که دارای گریزگاه‌ها، کسورات، اعتبارات و مشوق‌ها است، دشوار است، زیرا وجود هرگونه معافیت مالیاتی به این معناست که افراد مشابه نرخ یکسانی پرداخت نمی‌کنند. برای مثال، با اجازه دادن به کسر سود وام مسکن از مالیات بر درآمد، دولت‌ها تفاوتی در پرداخت‌های مالیاتی بین دو مالیات‌دهنده‌ای که از نظر اقتصادی مشابه تلقی می‌شوند، ایجاد می‌کنند. با ادامه مثال بالا، اگر به دلیل کسر سود وام مسکن برای مالکیت خانه، یکی از مالیات‌دهندگان مالیات کمتری نسبت به مالیات‌دهنده دوم با درآمد برابر بپردازد، آنگاه برابری افقی محقق نشده است.