شاهین تورمی چیست؟

در بحث‌های اقتصادی، «شاهین‌ها» (Hawks) سیاست‌گذارانی هستند که بر کنترل تورم از طریق افزایش نرخ‌های بهره تمرکز دارند، حتی اگر این کار بر رشد اقتصادی و اشتغال تأثیر بگذارد. این موضع شاهین‌گونه (Hawkish) بر ثبات تورمی نسبت به دستاوردهای اقتصادی کوتاه‌مدت تأکید دارد و در مقابل «کبوترها» (Doves) قرار می‌گیرد که طرفدار نرخ‌های بهره پایین برای تقویت فعالیت اقتصادی هستند. این بررسی، این فلسفه‌های پولی را مقایسه می‌کند و تأثیر آنها بر تلاش‌های بانک‌های مرکزی برای تعادل بین رشد اقتصادی و تورم را نشان می‌دهد.

نکات کلیدی

• شاهین‌های تورمی بر مهار تورم از طریق نرخ‌های بهره بالاتر تمرکز دارند و اغلب آن را بر رشد اقتصادی اولویت می‌دهند.
• سیاست‌های پولی شاهین‌گونه می‌توانند با کاهش وام‌گیری و هزینه‌کرد، قیمت‌ها را تثبیت کنند، اما ممکن است خطر کاهش تورم (دفلیشن) و انقباض اقتصادی را به همراه داشته باشند.
• فدرال رزرو نرخ‌های بهره را بر اساس شاخص‌های اقتصادی تنظیم می‌کند، و شاهین‌ها طرفدار نرخ‌های بالاتر برای کنترل تورم هستند.
• نرخ‌های بهره بالا می‌توانند به نفع پس‌اندازکنندگان باشند و واردات را ارزان‌تر کنند، اما می‌توانند به تولیدکنندگان داخلی و وام‌گیرندگان آسیب برسانند.
• سیاست‌گذاران ممکن است با گذشت زمان بین مواضع شاهین‌گونه و کبوترگونه تغییر کنند، همان‌طور که در تغییرات رهبری فدرال رزرو ایالات متحده دیده شده است.

شاهین‌های تورمی چگونه سیاست اقتصادی و بازارها را شکل می‌دهند

یک شاهین به طور کلی طرفدار نرخ‌های بهره نسبتاً بالاتر است اگر این امر برای کنترل تورم لازم باشد. به عبارت دیگر، شاهین‌ها کمتر نگران رشد اقتصادی هستند و بیشتر بر پتانسیل فشارهای رکودی ناشی از نرخ‌های تورم بالا تمرکز دارند. مزایای موضع شاهین‌گونه به سلامت اقتصاد و عوامل دیگر بستگی دارد. در حالی که این سیاست‌ها می‌توانند تورم را کاهش دهند، ممکن است اقتصاد را کند کرده و بیکاری را افزایش دهند و حتی گاهی باعث کاهش تورم شوند. اگرچه استفاده از اصطلاح «شاهین» به‌صورت توصیف‌شده در اینجا در زمینه سیاست پولی رایج است، اما در زمینه‌های مختلفی نیز به کار می‌رود. این اصطلاح به شخصی اشاره دارد که به شدت بر جنبه خاصی از یک هدف گسترده‌تر تمرکز دارد. برای مثال، یک شاهین بودجه معتقد است که بودجه فدرال از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. به طور مشابه، یک شاهین جنگ برای حل اختلافات به جای دیپلماسی یا خویشتنداری، به درگیری مسلحانه فشار می‌آورد. واقعیت سریع برعکس شاهین، کبوتر شناخته می‌شود، یعنی مشاور سیاست اقتصادی که سیاست‌های پولی شامل نرخ‌های بهره پایین را ترجیح می‌دهد. کبوترها معمولاً معتقدند که نرخ‌های پایین‌تر اقتصاد را تحریک می‌کند و منجر به افزایش اشتغال می‌شود.

مزایا و معایب سیاست‌های شاهین‌گونه:

ارزیابی جامع مزایا اگرچه اصطلاح «شاهین» اغلب به‌عنوان توهین به کار می‌رود، نرخ‌های بهره بالا می‌توانند مزایای اقتصادی داشته باشند. در حالی که این نرخ‌ها احتمال وام‌گیری را کاهش می‌دهند، احتمال پس‌انداز را افزایش می‌دهند. در برخی موارد، بانک‌ها زمانی که نرخ‌های بهره بالاتر است، پول را آزادانه‌تر وام می‌دهند. نرخ‌های بالا می‌توانند ریسک درک‌شده را کاهش دهند و احتمالاً بانک‌ها را به وام دادن به افرادی با امتیاز اعتباری پایین‌تر تشویق کنند. علاوه بر این، اگر یک کشور نرخ‌های بهره را افزایش دهد اما شرکای تجاری آن این کار را نکنند، می‌تواند منجر به کاهش قیمت کالاهای وارداتی شود. معایب نرخ‌های بهره بالاتر می‌توانند باعث کاهش تورم شوند و منجر به کاهش قیمت‌ها شوند. در حالی که این می‌تواند به‌صورت کوتاه‌مدت مثبت باشد، کاهش تورم در بلندمدت اغلب بدتر از تورم متوسط است. کاهش تورم مداوم به این معناست که ارزش یک دلار در آینده بیشتر از امروز خواهد بود و در یک هفته یا یک ماه حتی بیشتر. این امر مردم را تشویق می‌کند تا پول خود را پس‌انداز کنند و خریدهای بزرگ را به تأخیر بیندازند، با انتظار کاهش قیمت‌ها با افزایش ارزش دلار. نرخ‌های بهره بالاتر باعث می‌شوند مصرف‌کنندگان کمتر وام بگیرند و کمتر با اعتبار خرج کنند.

نرخ‌های وام مسکن بالاتر نیز بازار مسکن را کند می‌کند و می‌تواند به کاهش قیمت مسکن منجر شود. نرخ‌های بالاتر برای وام‌های خودرو می‌توانند تأثیر مشابهی بر بازار خودرو داشته باشند. سیاست‌های شاهین‌گونه همچنین تمایل شرکت‌ها به وام‌گیری و سرمایه‌گذاری را کاهش می‌دهند، زیرا هزینه وام‌ها و نرخ‌های بهره اوراق قرضه افزایش می‌یابد. شرکت‌ها ممکن است در این شرایط کمتر تمایل به استخدام و آموزش کارگران داشته باشند. سیاست‌های شاهین‌گونه همچنین می‌توانند بر تولیدکنندگان داخلی و تجارت تأثیر بگذارند. اگر نرخ تورم نسبی در کشور خانگی نسبت به نرخ تورم در یک شریک تجاری کاهش یابد، نرخ ارز باید تنظیم شود تا قیمت‌ها را هم‌راستا نگه دارد و دلار نسبت به شرکای تجاری تقویت شود. با تقویت ارز خانگی، کالاهای وارداتی ارزان‌تر می‌شوند که می‌تواند به تولیدکنندگان محلی آسیب برساند. همزمان، صادرات داخلی برای مصرف‌کنندگان خارجی گران‌تر می‌شود و به تولید محلی آسیب می‌رساند.

مهم: سیاست‌های شاهین‌گونه به نفع پس‌اندازکنندگان و وام‌دهندگان است که از نرخ‌های بهره بالاتر بهره‌مند می‌شوند. همچنین واردات و سفر به خارج را ارزان‌تر می‌کنند. سیاست‌های شاهین‌گونه معمولاً به وام‌گیرندگان و تولیدکنندگان داخلی آسیب می‌رسانند. همچنین صادرات و گردشگری داخلی را گران‌تر می‌کنند.

مزایا و معایب سیاست شاهین‌گونه

مزایا

• می‌تواند تورم افسارگسیخته را مهار کند
• نرخ پس‌انداز را افزایش می‌دهد
• واردات ارزان‌تر
• گردشگران به مقاصد خارجی قدرت خرید بیشتری دارند معایب
• می‌تواند به تولیدکنندگان داخلی آسیب برساند
• وام‌گیری را برای مصرف‌کنندگان و شرکت‌ها گران‌تر می‌کند
• می‌تواند به کاهش تورم منجر شود

واقعیت مهم: این تنها مواردی در اقتصاد نیستند که از حیوانات به‌عنوان توصیف‌گر استفاده می‌شود. گاوها و خرس‌ها نیز به کار می‌روند اولی به بازاری اشاره دارد که تحت تأثیر افزایش قیمت‌هاست، در حالی که دومی معمولاً بازاری است که قیمت‌ها در آن در حال کاهش است.

چرا به آن شاهین‌گونه می‌گویند؟

شاهین‌ها و سیاست‌های شاهین‌گونه ماهیت تهاجمی‌تری دارند، چه در زمینه سیاست پولی و چه در موضع نظامی در یک درگیری بالقوه. این نام از شاهین‌ها، پرندگان شکاری تهاجمی، گرفته شده است. کبوترها و سیاست‌های کبوترگونه محتاط‌تر یا محافظه‌کارتر در نظر گرفته می‌شوند.

آیا شاهین‌ها می‌توانند کبوتر شوند و برعکس؟

بله، همان‌طور که تاریخ اخیر رهبری فدرال رزرو ایالات متحده نشان می‌دهد. آلن گرینسپن، که از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۶ رئیس فدرال رزرو بود، در سال ۱۹۸۷ به‌عنوان فردی نسبتاً شاهین‌گونه در نظر گرفته می‌شد، اما با گذشت زمان به موضع نسبتاً کبوترگونه تغییر کرد. بن برنانکه، که از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ در این پست خدمت کرد، نیز بین تمایلات شاهین‌گونه و کبوترگونه نوسان داشت. جانت یلن، رئیس فدرال رزرو از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، عموماً به‌عنوان یک کبوتر دیده می‌شد که به حفظ نرخ‌های وام‌دهی پایین متعهد بود. جروم پاول، که در سال ۲۰۱۸ به این پست منصوب شد، توسط طیف‌سنج فدرال رزرو بلومبرگ به‌عنوان خنثی (نه شاهین‌گونه و نه کبوترگونه) ارزیابی شد.

نرخ‌های بهره چگونه تعیین می‌شوند؟

در هشت جلسه سالانه، گروهی از فدرال رزرو شاخص‌های اقتصادی مانند شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) و شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) را بررسی می‌کند و تعیین می‌کند که آیا نرخ‌های بهره باید افزایش یابند، کاهش یابند یا ثابت بمانند. کسانی که از نرخ‌های بالا حمایت می‌کنند شاهین هستند، در حالی که کسانی که نرخ‌های پایین را ترجیح می‌دهند کبوتر نامیده می‌شوند. نرخ‌های بهره بالا وام‌گیری را کمتر جذاب می‌کنند. در نتیجه، مصرف‌کنندگان کمتر احتمال دارد خریدهای بزرگ انجام دهند یا اعتبار بگیرند. کمبود هزینه به کاهش تقاضا منجر می‌شود که به حفظ ثبات قیمت‌ها و جلوگیری از تورم کمک می‌کند. در مقابل، نرخ‌های بهره پایین مصرف‌کنندگان را به گرفتن وام برای خودرو، خانه و سایر کالاها ترغیب می‌کند. مصرف‌کنندگان بیشتر خرج می‌کنند و در نهایت تورم رخ می‌دهد. مسئولیت فدرال رزرو متعادل کردن رشد اقتصادی و تورم است و این کار را با دستکاری نرخ‌های بهره انجام می‌دهد.

نتیجه‌گیری

شاهین‌های تورمی بر کنترل تورم از طریق نرخ‌های بهره بالاتر تمرکز دارند و ثبات قیمت را بر رشد اقتصادی کوتاه‌مدت و اشتغال اولویت می‌دهند. این استراتژی ممکن است وام‌گیری و هزینه را کاهش دهد و به‌طور بالقوه به کاهش تورم و بیکاری بالاتر منجر شود. سیاست‌گذاران باید این تعادل‌ها را سنجیده و در نظر بگیرند، زیرا سیاست‌های شاهین‌گونه می‌توانند به نفع پس‌اندازکنندگان باشند و قیمت‌های واردات را کاهش دهند، اما همچنین وام‌گیری را گران‌تر کرده و به تولیدکنندگان و صادرکنندگان داخلی آسیب برسانند. بانک‌های مرکزی مانند فدرال رزرو ایالات متحده نرخ‌های بهره را بر اساس شاخص‌های اقتصادی تنظیم می‌کنند و در صورت لزوم بین مواضع شاهین‌گونه و کبوترگونه تغییر می‌کنند.