نظریه هاتلینگ چیست؟

نظریه هاتلینگ (Hotelling's Theory) یا قانون هاتلینگ (Hotelling's Rule) بیان می‌کند که مالکان منابع غیرقابل تجدید تنها در صورتی کالاهای اساسی را تولید می‌کنند که این کار بتواند بازدهی بیشتری نسبت به ابزارهای مالی موجود، مانند اوراق خزانه ایالات متحده یا سایر اوراق بهادار با بهره، به دست آورد. این نظریه فرض می‌کند که بازارها کارآمد هستند و مالکان منابع غیرقابل تجدید تنها با انگیزه سود هدایت می‌شوند. نظریه هاتلینگ توسط اقتصاددانان برای پیش‌بینی قیمت نفت و سایر منابع غیرقابل تجدید، بر اساس نرخ‌های بهره غالب، استفاده می‌شود. این قانون به نام هارولد هاتلینگ، آماردان آمریکایی، نام‌گذاری شده است.

نکات کلیدی

• نظریه هاتلینگ قیمت یا بازدهی را که مالک یک منبع غیرقابل تجدید برای استخراج و فروش آن در نظر می‌گیرد، به جای نگه داشتن و انتظار برای آینده، تعریف می‌کند.
• این نظریه قیمت نسبی را بر اساس اوراق خزانه ایالات متحده یا برخی اوراق بهادار مشابه با بهره تعیین می‌کند.
• این قانون توسط هارولد هاتلینگ، آماردان آمریکایی، ابداع شد.

درک نظریه هاتلینگ

نظریه هاتلینگ به یک تصمیم اساسی برای مالک یک منبع غیرقابل تجدید می‌پردازد: نگه داشتن منبع در زمین و امید به قیمت بهتر در سال آینده، یا استخراج و فروش آن و سرمایه‌گذاری درآمد حاصل در یک اوراق بهادار با بهره. به عنوان مثال، مالک یک معدن سنگ آهن را در نظر بگیرید. اگر این معدن‌دار انتظار افزایش ۱۰٪ در ارزش سنگ آهن طی ۱۲ ماه آینده را داشته باشد و نرخ بهره واقعی غالب (نرخ اسمی منهای تورم) که او می‌تواند سرمایه‌گذاری کند تنها ۵٪ در سال باشد، او تصمیم به استخراج نکردن سنگ آهن می‌گیرد. هزینه‌های استخراج در این نظریه نادیده گرفته می‌شود. اگر اعداد برعکس باشند، با انتظار افزایش قیمت ۵٪ و نرخ بهره ۱۰٪، مالک سنگ آهن را استخراج می‌کند، آن را می‌فروشد و درآمد حاصل از فروش را با بازده ۱۰٪ سرمایه‌گذاری می‌کند. معدن‌دار در نرخ ۵٪ و ۵٪ بی‌تفاوت خواهد بود.

نظریه و عمل

تفاوت بین هزینه‌های استخراج حاشیه‌ای منابع طبیعی و قیمت آنها به عنوان اجاره هاتلینگ (Hotelling Rent) شناخته می‌شود. از این رو، نرخ تغییر در قیمت یک منبع قابل استهلاک باید برابر با نرخ بهره‌ای باشد که یک معدن‌دار یا استخراج‌کننده برای تخفیف آینده استفاده می‌کند؛ این به عنوان قانون رشد r-درصد هاتلینگ شناخته می‌شود. هنگامی که هزینه‌های استخراج حاشیه‌ای صفر باشند، قیمت منبع در انبار و منبع استخراج‌نشده معادل هستند و قانون هاتلینگ به‌طور یکسان برای هر دو اعمال می‌شود. با این حال، اگر هزینه‌های استخراج با گذشت زمان افزایش یابد، قیمت منبع باید با نرخی کمتر از نرخ بهره تخفیف افزایش یابد. بنابراین، با فرض ثابت بودن سایر عوامل، افزایش نرخ تخفیف به معنای قیمت بالاتر برای منبع استخراج‌نشده است و انگیزه‌ای برای نرخ استخراج سریع‌تر ایجاد می‌کند. در تئوری، نرخ‌های افزایش قیمت منابع غیرقابل تجدید مانند نفت، مس، زغال‌سنگ، سنگ آهن، روی، نیکل و غیره باید با سرعت افزایش نرخ بهره واقعی همگام باشد. در عمل، بانک رزرو فدرال مینیاپولیس در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۴ نتیجه گرفت که نظریه هاتلینگ شکست خورده است. نرخ‌های افزایش قیمت تمام کالاهای اساسی بررسی‌شده توسط نویسندگان—برخی به‌طور قابل‌توجهی—کمتر از نرخ متوسط سالانه اوراق خزانه ایالات متحده بود. نویسندگان گمان کردند که هزینه‌های استخراج این تفاوت را توضیح می‌دهند.

هارولد هاتلینگ کیست؟

هارولد هاتلینگ (۱۸۹۵ - ۱۹۷۳) یک آماردان و اقتصاددان آمریکایی بود که در سال‌های اولیه و میانی حرفه خود با دانشگاه استنفورد و دانشگاه کلمبیا همکاری داشت و بعدها تا زمان بازنشستگی با دانشگاه کارولینای شمالی-چپل هیل کار کرد. علاوه بر نظریه نام‌برده در مورد قیمت‌های منابع غیرقابل تجدید، او به خاطر توزیع T-مربع هاتلینگ، قانون هاتلینگ و لم هاتلینگ شناخته شده است.