سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر کیست؟

یک سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر (Hands-off) کسی است که استراتژی سرمایه‌گذاری غیرفعالی را اتخاذ می‌کند و معمولاً از صندوق‌های شاخص یا صندوق‌های هدف‌دار (target-date funds) استفاده می‌کند و آن‌ها را برای بلندمدت نگه می‌دارد.

یک سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر ترجیح می‌دهد یک پرتفوی سرمایه‌گذاری تعیین کند و تنها تغییرات جزئی در طول مدت زمان طولانی انجام دهد. بسیاری از سرمایه‌گذاران دست‌کم‌گیر از صندوق‌های شاخص یا صندوق‌های هدف‌دار استفاده می‌کنند که تغییرات کمی و آهسته در دارایی‌های خود ایجاد می‌کنند و بنابراین نیاز به نظارت مداوم ندارند.

نکات کلیدی

• سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر یک سرمایه‌گذار غیرفعال است که ابتدا تخصیص دارایی‌ها و سایر انتخاب‌های سرمایه‌گذاری را انجام می‌دهد و سپس در طول زمان تغییرات کمی ایجاد می‌کند.
• سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر بیشتر به صندوق‌های شاخص، صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) یا صندوق‌های هدف‌دار جذب می‌شود تا انتخاب سهام یا اوراق بهادار فردی.
• نگاهی به بازده تاریخی شاخص S&P 500 نشان می‌دهد که صندوق‌های مدیریت‌شده غیرفعال معمولاً در طول زمان عملکرد بهتری نسبت به نمونه‌های فعال خود دارند.
• با این حال، حتی یک پرتفوی غیرفعال نیز باید به‌طور دوره‌ای تنظیم شود، به‌ویژه زمانی که دارنده به مراحل مهمی مانند بازنشستگی می‌رسد.

درک سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر

استراتژی سرمایه‌گذاری دست‌کم‌گیر برای بسیاری از سرمایه‌گذاران خرد مناسب است که ممکن است زمان کافی برای نظارت و تحقیق مداوم بر سرمایه‌گذاری‌های خود نداشته باشند. مدیریت فعال و دست‌ورز نیازمند این است که سرمایه‌گذاران به‌طور مستمر وضعیت دارایی‌های خود را دنبال کنند که معمولاً نیازمند چند ساعت تحقیق هفتگی است. مدیران فعال معتقدند با انجام این کار می‌توانند بازدهی بالاتر از میانگین کسب کنند.

استراتژی دست‌کم‌گیر لزوماً به معنای عملکرد ضعیف نیست. بسیاری از سرمایه‌گذاران به رویکرد شاخص‌بندی باور دارند که معتقد است پایبندی به یک پرتفوی متنوع و خوب در بلندمدت کلید ثروت است.

از آنجا که صندوق‌های شاخص معمولاً هزینه‌های مدیریت بسیار پایینی دارند، سرمایه‌گذاران دست‌کم‌گیر اغلب مزیتی نسبت به معامله‌گران فعال دارند که بیشتر برای کمیسیون‌های معاملات پرداخت می‌کنند، از اختلاف قیمت خرید و فروش متضرر می‌شوند و با نرخ مالیات بالاتر بر سودهای کوتاه‌مدت و سود نقدی غیرمشمول مواجه هستند.

مزایا و معایب سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر

یک مطالعه مستمر که بازده سرمایه‌گذاران را با بازده بازار مقایسه می‌کند، با عنوان «تحلیل کمی رفتار سرمایه‌گذار» (Dalbar) مزایای رویکرد دست‌کم‌گیر را تأیید می‌کند. در طول ۲۰ سال بین ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۷، سرمایه‌گذار سهامی متوسط سالانه ۵.۲۹٪ کسب کرده در حالی که شاخص S&P 500 سالانه ۷.۲۰٪ رشد داشته است.

با یک سرمایه‌گذاری فرضی ۱۰۰,۰۰۰ دلاری، سرمایه‌گذار متوسط تقریباً ۱۲۰,۰۰۰ دلار کمتر از یک سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر که شاخص S&P 500 را نگه داشته، کسب می‌کرد. سرمایه‌گذار متوسط با درآمد ثابت حتی عملکرد ضعیف‌تری داشته و ۴.۵۴ واحد درصد در سال کمتر از شاخص Bloomberg U.S. Aggregate Index بازده داشته و در طول ۲۰ سال تقریباً ۱۵۵,۰۰۰ دلار کمتر کسب کرده است.

ملاحظات ویژه

دلایل عملکرد ضعیف سرمایه‌گذاران متعدد است، اما تلاش برای زمان‌بندی بازار و سوگیری‌های رفتاری مانند اجتناب از زیان عوامل اصلی هستند. Dalbar به‌درستی اشاره می‌کند که یک شاخص همیشه در بازار است و همیشه کاملاً سرمایه‌گذاری شده، در حالی که سرمایه‌گذاران ممکن است منتظر لحظه مناسب برای بازگشت به بازار باشند.

سرمایه‌گذاران دست‌کم‌گیر می‌توانند از بازده قیمت سرمایه‌گذاری خود و همچنین از بازسرمایه‌گذاری سود نقدی بهره‌مند شوند. برای سرمایه‌گذاران صندوق‌های مشترک، این رویکرد به آن‌ها امکان می‌دهد با سودهای نقدی خود سهم‌های بیشتری از صندوق خریداری کنند.

سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر که در صندوق هدف‌دار که تخصیص دارایی آن به مرور زمان تنظیم می‌شود، نباشد، ممکن است با نزدیک شدن به بازنشستگی ریسک اضافی پذیرفته باشد. بدون تعادل‌دهی دوره‌ای، پرتفوی می‌تواند در دارایی‌های سهامی پرریسک وزن بیشتری پیدا کند که در صورت وقوع بازار نزولی در پنج تا ۱۰ سال آخر قبل از بازنشستگی، ممکن است ثروت را نابود کند.

سرمایه‌گذار دست‌کم‌گیر در دوران بازنشستگی به پرتفویی بسیار محافظه‌کارتر نیاز خواهد داشت که سرمایه را با دارایی‌هایی مانند نقدینگی و اوراق قرضه با کیفیت بالا حفظ کند و احتمالاً باید معاملات قابل توجهی برای دستیابی به این هدف انجام دهد.