ورشکستگی داوطلبانه چیست؟

ورشکستگی داوطلبانه چیست؟

ورشکستگی داوطلبانه نوعی ورشکستگی است که در آن بدهکار ناتوان از پرداخت بدهی‌های خود، به‌طور داوطلبانه درخواستی به دادگاه ارائه می‌دهد تا وضعیت ورشکستگی خود را اعلام کند. این روش برای افراد و شرکت‌ها قابل استفاده است.

به بیان ساده، ورشکستگی داوطلبانه زمانی رخ می‌دهد که بدهکار به جای اجبار از سوی دیگران، خود تصمیم می‌گیرد برای اعلام ورشکستگی به دادگاه مراجعه کند. هدف از ورشکستگی داوطلبانه، ایجاد تسویه‌ای منظم و عادلانه برای تعهدات بدهکار است.

نکات کلیدی

• ورشکستگی داوطلبانه فرآیندی است که بدهکار به دلیل ناتوانی در پرداخت بدهی آغاز می‌کند.
• این نوع ورشکستگی با ورشکستگی غیرارادی که از سوی طلبکاران آغاز می‌شود، متفاوت است.
• ورشکستگی غیرارادی و ورشکستگی فنی دو نوع دیگر از ورشکستگی هستند.
• در ورشکستگی غیرارادی، طلبکار می‌تواند بدهکار را برای دریافت مطالبات خود به دادگاه بکشاند.
• ورشکستگی داوطلبانه رایج‌تر از سایر انواع ورشکستگی است.

نحوه عملکرد ورشکستگی داوطلبانه

ورشکستگی داوطلبانه زمانی آغاز می‌شود که بدهکار، که می‌داند قادر به انجام تعهدات مالی خود در برابر طلبکاران نیست، به دادگاه مراجعه می‌کند.

این نوع ورشکستگی معمولاً زمانی شروع می‌شود که بدهکار هیچ راه‌حل دیگری برای وضعیت مالی وخیم خود پیدا نکند. ثبت درخواست ورشکستگی داوطلبانه با ورشکستگی غیرارادی متفاوت است؛ ورشکستگی غیرارادی زمانی رخ می‌دهد که یک یا چند طلبکار از دادگاه درخواست می‌کنند بدهکار را به‌عنوان ناتوان از پرداخت بدهی اعلام کند.

ورشکستگی داوطلبانه و سایر انواع ورشکستگی

علاوه بر ورشکستگی داوطلبانه، انواع دیگری از ورشکستگی نیز وجود دارد، از جمله ورشکستگی غیرارادی و ورشکستگی فنی.

نکته مهم: هزینه‌های ثبت ورشکستگی در ایالت‌های مختلف متفاوت است و بسته به محل ثبت، ممکن است بیشتر یا کمتر باشد.

طلبکاران زمانی درخواست ورشکستگی غیرارادی می‌دهند که بدون فرآیند ورشکستگی قادر به دریافت مطالبات خود نباشند و نیاز به الزام قانونی برای وادار کردن بدهکار به پرداخت داشته باشند. برای درخواست ورشکستگی غیرارادی، بدهکار باید سطح مشخصی از بدهی داشته باشد که این سطح بسته به فرد یا شرکت بودن بدهکار متفاوت است.

در ورشکستگی فنی، فرد یا شرکت تعهدات مالی خود را نقض کرده است، اما این موضوع هنوز در دادگاه اعلام نشده است.

ورشکستگی داوطلبانه و شرکت‌ها

وقتی شرکتی به‌صورت داوطلبانه یا غیرارادی ورشکسته می‌شود، مجموعه‌ای مشخص از رویدادها برای پرداخت به ذی‌نفعان رخ می‌دهد. این فرآیند با توزیع دارایی‌ها به طلبکاران با وثیقه آغاز می‌شود که وام‌های خود را با وثیقه تضمین کرده‌اند.

اگر طلبکاران با وثیقه نتوانند قیمت بازار را برای وثیقه (که احتمالاً با گذشت زمان ارزش خود را از دست داده است) به دست آورند، می‌توانند بخشی از مانده بدهی را از دارایی‌های نقدی باقی‌مانده شرکت دریافت کنند.

پس از طلبکاران با وثیقه، نوبت به طلبکاران بدون وثیقه می‌رسد، مانند دارندگان اوراق قرضه، کارکنانی که دستمزد پرداخت‌نشده دارند، و دولت در صورتی که مالیات معوقه‌ای وجود داشته باشد. سهامداران ممتاز و سپس سهامداران عادی، در صورت باقی ماندن دارایی، هرگونه دارایی باقی‌مانده را دریافت می‌کنند.

انواع مختلف ورشکستگی که یک شرکت می‌تواند اعلام کند شامل فصل هفتم (Chapter 7) است که شامل تسویه دارایی‌هاست؛ فصل یازدهم (Chapter 11) که به بازسازی شرکت‌ها مربوط می‌شود؛ و فصل سیزدهم (Chapter 13) که بازپرداخت بدهی با شرایط یا تعهدات کاهش‌یافته است.

از میان تمام انواع ورشکستگی، ورشکستگی داوطلبانه رایج‌ترین است.