فرانک گینه چیست؟

GNF مخفف ارز فرانک گینه است که ارز ملی جمهوری گینه، کشوری در غرب آفریقا، می‌باشد. جمهوری گینه در گذشته به نام گینه فرانسه شناخته می‌شد؛ امروزه اغلب به آن گینه-کوناکری گفته می‌شود که به نام پایتخت آن اشاره دارد تا از کشور همسایه‌اش، گینه-بیسائو، متمایز شود. تا اوت ۲۰۲۳، یک دلار آمریکا تقریباً برابر با ۸,۵۸۶ فرانک گینه است.

نکات کلیدی

• فرانک گینه (GNF) ارز ملی کشور آفریقایی گینه است.
• این کشور تا زمان استقلال خود در سال ۱۹۵۸ از ارز مشترک منطقه‌ای، فرانک CFA، استفاده می‌کرد.
• GNF به صورت آزاد در بازارهای ارزی بین‌المللی شناور است.

درک فرانک گینه (GNF)

GNF در واقع دومین فرانکی است که به عنوان ارز در این کشور استفاده شده است. گینه مستعمره فرانسه بود و در سال ۱۹۵۸ استقلال خود را به دست آورد. پیش از این، ارز مورد استفاده در گینه، فرانک CFA بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۸ مخفف «فرانک برای مستعمرات فرانسوی آفریقا» یا مستعمرات سابق فرانسه در آفریقا بود. در سال ۱۹۵۹، پس از استقلال گینه، اولین فرانک گینه به عنوان ارز این کشور منتشر شد. سپس این ارز در سال ۱۹۷۱ با سیلی گینه جایگزین شد که تا سال ۱۹۸۵ در این کشور استفاده می‌شد. در سال ۱۹۸۵، دومین فرانک گینه جایگزین سیلی با نرخ برابری شد. اقتصاد گینه از ذخایر غنی مواد معدنی، طلا، سنگ آهن با کیفیت بالا و الماس تغذیه می‌شود. علاوه بر این، گینه دارای یکی از بزرگ‌ترین ذخایر بوکسیت در جهان است که یکی از اصلی‌ترین صادرات این کشور آفریقای غربی به شمار می‌رود. با این حال، این کشور که در سال ۲۰۲۱ تولید ناخالص داخلی ۱۶.۱ میلیارد دلاری داشت، به دلیل بی‌ثباتی سیاسی با رشد اقتصادی متوقف شده مواجه بوده است. همچنین، ویروس ابولا در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ رشد اقتصادی گینه را کند کرد. با این وجود، تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۲۱، آخرین سالی که داده‌های رسمی آن در دسترس است، ۳.۹ درصد رشد داشته است.

فرانک گینه و فرانک CFA

گینه در گذشته بخشی از منطقه فرانک متعلق به مستعمرات سابق فرانسه بود و تا زمان استقلال خود از فرانک CFA به عنوان ارز رسمی استفاده می‌کرد. بسیاری از کشورهای همسایه گینه – در مجموع ۱۴ کشور غرب آفریقا، که ۱۲ تای آن‌ها مستعمرات سابق فرانسه هستند – همچنان از فرانک CFA استفاده می‌کنند. این کشورها با هم جامعه مالی آفریقا را تشکیل می‌دهند. فرانک CFA در سال ۱۹۴۵، پس از جنگ جهانی دوم، برای جلوگیری از کاهش ارزش پول در مستعمرات فرانسه ایجاد شد. پیش از این، ارزهای مستعمرات فرانسه به فرانک فرانسه وابسته بودند که با امضای توافق برتون وودز در سال ۱۹۴۴ ارزش آن کاهش یافت. هنگامی که فرانک CFA در سال ۱۹۴۵ معرفی شد، نرخ تبدیل آن ۱ فرانک CFA به ۱.۷۰ فرانک فرانسه بود که در سال ۱۹۴۸ به ۱ فرانک CFA به ۲ فرانک فرانسه تغییر کرد. این ارز هنگام تغییر ارز فرانسه از فرانک به یورو، برابری خود را حفظ کرد. نرخ تبدیل ثابت کنونی برای فرانک CFA به یورو، ۱ یورو به ۶۵۵.۹۶ فرانک CFA است.