ایران‌فی
ورود
خبر

شاخص‌یاب

جست‌وجوی نام یا نماد یک دارایی

تحلیل بنیادین

اعتصاب غیررسمی چیست؟

اعتصاب غیررسمی، اعتصابی است که توسط اتحادیه شناخته‌شده تأیید نشده یا طبق قوانین روابط کار تصویب نشده است.

اعتصاب غیررسمی چیست؟

اعتصاب غیررسمی، توقف کاری توسط اعضای اتحادیه است که مورد تأیید اتحادیه نبوده و الزامات قانونی برای اعتصاب را رعایت نمی‌کند. کارگرانی که در اعتصاب‌های غیررسمی شرکت می‌کنند، در صورت اخراج، حمایت قانونی محدودی دارند و حقوق اعتصاب دریافت نمی‌کنند. اعتصاب غیررسمی به‌عنوان اعتصاب خودسر یا اقدام صنعتی غیررسمی نیز شناخته می‌شود.

نکات کلیدی

  • اعتصاب غیررسمی، اعتصابی است که توسط اتحادیه شناخته‌شده تأیید نشده یا طبق قوانین روابط کار تصویب نشده است.
  • اعتصاب‌های غیررسمی به دلیل ماهیت غیرمجازشان به‌عنوان اعتصاب‌های خودسر نیز شناخته می‌شوند.
  • اعتصاب‌های غیررسمی می‌توانند به‌ویژه برای کارگران (که از حمایت‌های قانونی معمول برخوردار نیستند) و کارفرمایان (که با اختلال بیشتر در کسب‌وکار مواجه می‌شوند) خطرناک باشند.
  • در طول تاریخ، برخی اعتصاب‌های غیررسمی از اعتصاب‌های رسمی جدا شده یا به اعتصاب‌های رسمی تبدیل شده‌اند و بسیاری با موفقیت همراه بوده‌اند.

شناخت اعتصاب غیررسمی

در ایالات متحده، اعتصاب غیررسمی طبق قانون ملی روابط کار ۱۹۳۵ (NLRA) غیرقانونی است و دادگاه‌ها حکم داده‌اند که کارفرمایان حق دارند کارکنانی را که در این اعتصاب‌ها شرکت می‌کنند، اخراج کنند.

با این حال، کارگران در ایالات متحده می‌توانند از هیئت ملی روابط کار (NLRB) درخواست کنند که رابطه خود با اتحادیه کارگری را قطع کنند، اگر احساس کنند که اتحادیه منافع آن‌ها را نمایندگی نمی‌کند. هنگامی که کارگران این کار را انجام می‌دهند، هرگونه اقدام اعتصابی که پس از آن انجام دهند، از نظر فنی غیررسمی است اما غیرقانونی نیست، زیرا قطع رابطه با اتحادیه کارگری تعارض بین بخش‌های ۷ و ۹(الف) قانون NLRA را برطرف می‌کند.

علل اعتصاب غیررسمی

اعتصاب‌های غیررسمی زمانی رخ می‌دهند که کارگران بدون هماهنگی با اتحادیه خود و به ابتکار خود اقدام به توقف کار کنند. این ممکن است به دلیل حوادث یا شرایطی رخ دهد که خشم فوری را برانگیزاند و کارگران پیش از فعال شدن کانال‌های معمول اقدام اتحادیه‌ای واکنش نشان دهند.

از سوی دیگر، کارگران ممکن است به دلیل مخالفت با رهبری اتحادیه، در صورتی که معتقد باشند اتحادیه در نمایندگی منافع آن‌ها ناکام مانده یا توسط مدیریت یا عوامل خارجی تحت تأثیر قرار گرفته است، اقدام به اعتصاب کنند. یا به سادگی، اگر اتحادیه با خواسته‌های کارگران موافق نباشد و از حمایت آن‌ها در اقداماتی برای رفع دستمزد یا رویه‌هایی که ناعادلانه می‌دانند، خودداری کند.

برای کسب‌وکارها، اعتصاب‌های غیررسمی می‌توانند به‌ویژه مخل باشند، زیرا اغلب بدون هشدار رخ می‌دهند؛ نه به‌عنوان گامی تا حدی قابل انتظار در فرآیند تنظیم‌شده روابط کار و مدیریت که تحت NLRA و سایر قوانین موجود مدیریت می‌شود. اعتصاب بدون اعلام می‌تواند عواقب فوری و جدی برای کسب‌وکار هدف، کسب‌وکارهای مرتبط و مشتریان داشته باشد، به‌ویژه در عصر زنجیره‌های تأمین به‌موقع (JIT).

با توجه به ماهیت غیرقانونی و گاهی اوقات عوامل احساسی ناپایدار درگیر، اعتصاب‌های غیررسمی ممکن است خطر افزایش خشونت و تخریب اموال علیه کسب‌وکار، مدیران و کارگران غیراعتصابی را نیز به همراه داشته باشند.

مثال‌های واقعی از اعتصاب‌های غیررسمی

یکی از اعتصاب‌های غیررسمی قابل‌توجه، اعتصاب معلمان ویرجینیای غربی در سال ۲۰۱۸ بود که از بازگشت به کلاس‌های درس خودداری کردند تا زمانی که خواسته‌هایشان برای افزایش دستمزد و مزایای بهداشتی سخاوتمندانه‌تر برآورده شود. این اعتصاب ابتدا به‌عنوان یک اعتصاب رسمی آغاز شد، اما از آنجا که حمایت رهبری اتحادیه را حفظ نکرد، بعداً به یک اعتصاب غیررسمی تبدیل شد. با وجود غیررسمی بودن، این اعتصاب موفق بود و الهام‌بخش اعتصاب‌های غیررسمی دیگر معلمان در کنتاکی، اکلاهما و آریزونا شد.

برخی از اعتصاب‌های خودسر برجسته دیگر ابتدا به‌عنوان اعتصاب‌های غیررسمی آغاز شدند اما بعداً حمایت رهبری اتحادیه را به دست آوردند و رسمی شدند. مثال‌ها شامل اعتصاب شهری بالتیمور در سال ۱۹۷۴، که در آن کارگران شهری برای شرایط کاری بهتر و دستمزد بالاتر اقدام به اعتصاب کردند، و اعتصاب کارگران بهداشتی ممفیس در سال ۱۹۶۸، که در آن کارگران بهداشتی سیاه‌پوست در شهر دوران جداسازی برای دستمزد بهتر و شرایط کاری ایمن‌تر مبارزه کردند، می‌شوند. با توجه به عوامل نژادی در اعتصاب ممفیس، این اعتصاب بخشی از جنبش حقوق مدنی شد و توجه رهبران جامعه سیاه‌پوستان مانند مارتین لوتر کینگ جونیور را جلب کرد.

در سطح بین‌المللی، یکی از معروف‌ترین اعتصاب‌های غیررسمی در فرانسه رخ داد. در مه ۱۹۶۸، اقدامات اعتصابی غیررسمی در سراسر کشور گسترش یافت و باعث شد رئیس‌جمهور فرانسه، شارل دوگل، برای مدت کوتاهی از کشور فرار کند و اقتصاد و دولت را متوقف سازد. این اولین اعتصاب غیررسمی بود که کل یک ملت را تحت تأثیر قرار داد.