نسبت ترینور چیست؟

نسبت ترینور، که به عنوان نسبت پاداش به نوسان نیز شناخته می‌شود، یک معیار عملکرد است که برای تعیین میزان بازده اضافی ایجاد شده به ازای هر واحد ریسک پذیرفته شده توسط یک سبد سرمایه‌گذاری استفاده می‌شود.

در این معنا، بازده اضافی به بازده‌ای اشاره دارد که فراتر از بازدهی است که می‌توانست در یک سرمایه‌گذاری بدون ریسک کسب شود. اگرچه هیچ سرمایه‌گذاری واقعی بدون ریسک وجود ندارد، اما اوراق خزانه اغلب برای نشان دادن بازده بدون ریسک در نسبت ترینور استفاده می‌شوند.

ریسک در نسبت ترینور به ریسک سیستماتیک اشاره دارد که با بتای یک سبد اندازه‌گیری می‌شود. بتا تمایل بازده یک سبد به تغییر در پاسخ به تغییرات بازده بازار کلی را اندازه‌گیری می‌کند.

نکات کلیدی

• نسبت ترینور یک معیار ریسک/بازده است که به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهد بازده سبد سرمایه‌گذاری را با توجه به ریسک سیستماتیک تنظیم کنند.
• نتیجه بالاتر نسبت ترینور به معنای مناسب‌تر بودن سرمایه‌گذاری سبد است.
• نسبت ترینور شبیه نسبت شارپ است، اگرچه نسبت شارپ از انحراف معیار سبد برای تنظیم بازده استفاده می‌کند.
• نسبت ترینور: معیاری برای سنجش عملکرد یک سبد سرمایه‌گذاری نسبت به ریسک پذیرفته شده.

نسبت ترینور توسط جک ترینور، اقتصاددان آمریکایی و یکی از مخترعان مدل قیمت‌گذاری دارایی‌های سرمایه‌ای (CAPM)، توسعه یافته است.

درک نسبت ترینور فرمول نسبت ترینور به صورت زیر است:

Treynor Ratio = r p − r f β p \text{Treynor Ratio} = \frac{r_p - r_f}{\beta_p} که در آن: r p r_p r p ​ = بازده سبد سرمایه‌گذاری r f r_f r f ​ = نرخ بدون ریسک β p \beta_p β p ​ = بتای سبد سرمایه‌گذاری

نسبت ترینور چه چیزی را نشان می‌دهد؟ به طور اساسی، نسبت ترینور یک اندازه‌گیری بازده تعدیل شده بر اساس ریسک سیستماتیک است. این نسبت نشان می‌دهد که یک سرمایه‌گذاری، مانند یک سبد سهام، صندوق مشترک یا صندوق قابل معامله در بورس، برای میزان ریسکی که سرمایه‌گذار پذیرفته، چه مقدار بازده ایجاد کرده است.

با این حال، اگر یک سبد بتای منفی داشته باشد، نتیجه نسبت معنی‌دار نخواهد بود. نتیجه بالاتر نسبت مطلوب‌تر است و به معنای این است که سبد مورد نظر احتمالاً سرمایه‌گذاری مناسب‌تری است. از آنجا که نسبت ترینور بر اساس داده‌های تاریخی است، مهم است که توجه داشته باشیم این لزوماً عملکرد آینده را پیش‌بینی نمی‌کند و نباید تنها عامل تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاری باشد.

نحوه عملکرد نسبت ترینور نسبت ترینور در نهایت تلاش می‌کند میزان موفقیت یک سرمایه‌گذاری در جبران ریسک پذیرفته شده برای سرمایه‌گذاران را اندازه‌گیری کند. این نسبت وابسته به بتای سبد است، یعنی حساسیت بازده سبد به تغییرات بازار، برای ارزیابی ریسک.

مبنای این نسبت این است که سرمایه‌گذاران باید برای ریسک ذاتی سبد جبران شوند، زیرا تنوع‌بخشی نمی‌تواند این ریسک را حذف کند.

تفاوت بین نسبت ترینور و نسبت شارپ نسبت ترینور شباهت‌هایی با نسبت شارپ دارد و هر دو ریسک و بازده سبد را اندازه‌گیری می‌کنند.

تفاوت این دو معیار در این است که نسبت ترینور از بتای سبد یا ریسک سیستماتیک برای اندازه‌گیری نوسان استفاده می‌کند، در حالی که نسبت شارپ بازده سبد را با استفاده از انحراف معیار سبد تنظیم می‌کند.

محدودیت‌های نسبت ترینور یکی از ضعف‌های اصلی نسبت ترینور، نگاه به گذشته آن است. سرمایه‌گذاری‌ها احتمالاً در آینده رفتار و عملکرد متفاوتی نسبت به گذشته خواهند داشت. دقت نسبت ترینور تا حد زیادی به استفاده از معیارهای مناسب برای اندازه‌گیری بتا وابسته است.

به عنوان مثال، اگر نسبت ترینور برای اندازه‌گیری بازده تعدیل شده بر اساس ریسک یک صندوق سرمایه‌گذاری بزرگ داخلی استفاده شود، اندازه‌گیری بتای صندوق نسبت به شاخص Russell 2000 Small Stock نامناسب خواهد بود.

بتای صندوق نسبت به این شاخص احتمالاً کمتر از واقعیت نشان داده می‌شود، زیرا سهام بزرگ به طور کلی نسبت به سهام کوچک نوسان کمتری دارند. در عوض، بتا باید نسبت به شاخصی که نماینده بازار سهام بزرگ است، مانند شاخص Russell 1000 اندازه‌گیری شود.

همچنین، هیچ معیاری برای رتبه‌بندی نسبت ترینور وجود ندارد. هنگام مقایسه سرمایه‌گذاری‌های مشابه، نسبت ترینور بالاتر بهتر است، به شرط اینکه سایر شرایط برابر باشد، اما تعریف مشخصی از میزان بهتر بودن آن نسبت به سایر سرمایه‌گذاری‌ها وجود ندارد.