تحلیل تکنیکال
میانگین‌گیری ارزشی چیست؟
میانگین‌گیری ارزشی یک استراتژی سرمایه‌گذاری است که شامل مشارکت‌های منظم در یک پرتفوی در طول زمان است.
میانگین‌گیری ارزشی چیست؟
میانگین‌گیری ارزشی (Value Averaging - VA) یک استراتژی سرمایه‌گذاری است که مشابه میانگین‌گیری هزینه دلاری (Dollar-Cost Averaging - DCA) از نظر مشارکت‌های منظم ماهانه عمل می‌کند، اما در رویکرد خود نسبت به مقدار هر مشارکت ماهانه متفاوت است. در میانگین‌گیری ارزشی، سرمایه‌گذار یک نرخ رشد هدف یا مقدار پایه دارایی یا پرتفوی خود را برای هر ماه تعیین می‌کند و سپس مشارکت ماه بعدی را بر اساس سود یا کسری نسبی نسبت به پایه دارایی اولیه تنظیم می‌کند.
بنابراین، به جای سرمایه‌گذاری مقدار ثابت در هر دوره، استراتژی VA سرمایه‌گذاری‌ها را بر اساس اندازه کل پرتفوی در هر بازه انجام می‌دهد.
نکات کلیدی
- میانگین‌گیری ارزشی یک استراتژی سرمایه‌گذاری است که شامل مشارکت‌های منظم در یک پرتفوی در طول زمان است.
- در میانگین‌گیری ارزشی، زمانی که قیمت یا ارزش پرتفوی کاهش می‌یابد، سرمایه‌گذاری بیشتری انجام می‌شود و زمانی که افزایش می‌یابد، کمتر سرمایه‌گذاری می‌شود.
- میانگین‌گیری ارزشی شامل محاسبه مقادیر از پیش تعیین‌شده برای ارزش کل سرمایه‌گذاری در دوره‌های آینده است، سپس سرمایه‌گذاری به اندازه‌ای انجام می‌شود که با این مقادیر در هر دوره آینده مطابقت داشته باشد.
درک میانگین‌گیری ارزشی
هدف اصلی میانگین‌گیری ارزشی (VA) خرید سهام بیشتر در زمان کاهش قیمت‌ها و خرید سهام کمتر در زمان افزایش قیمت‌ها است. این اتفاق در میانگین‌گیری هزینه دلاری نیز رخ می‌دهد، اما اثر آن کمتر برجسته است. چندین مطالعه مستقل نشان داده‌اند که در دوره‌های چندساله، میانگین‌گیری ارزشی می‌تواند بازده کمی بهتری نسبت به میانگین‌گیری هزینه دلاری ایجاد کند، اگرچه هر دو به بازده بازار در همان دوره بسیار نزدیک خواهند بود.
در میانگین‌گیری هزینه دلاری (DCA)، سرمایه‌گذاران همیشه سرمایه‌گذاری دوره‌ای یکسانی انجام می‌دهند. تنها دلیلی که در زمان کاهش قیمت‌ها سهام بیشتری می‌خرند این است که سهام ارزان‌تر است. در مقابل، در میانگین‌گیری ارزشی، سرمایه‌گذاران به دلیل پایین بودن قیمت‌ها سهام بیشتری می‌خرند و این استراتژی تضمین می‌کند که بخش عمده سرمایه‌گذاری‌ها صرف خرید سهام با قیمت‌های پایین‌تر شود.
دلیل جذابیت بیشتر یا کمتر میانگین‌گیری ارزشی نسبت به استفاده از برنامه مشارکت ثابت برای یک سرمایه‌گذار این است که تا حدی از پرداخت بیش از حد برای سهام در زمانی که بازار داغ است، محافظت می‌شوید. اگر از پرداخت بیش از حد اجتناب کنید، بازده بلندمدت شما در مقایسه با افرادی که بدون توجه به شرایط بازار مقادیر ثابتی سرمایه‌گذاری کرده‌اند، قوی‌تر خواهد بود.
DCA در مقابل میانگین‌گیری ارزشی
مثال میانگین‌گیری ارزشی
برای مثال بالا، فرض کنید هدف این است که پرتفوی هر سه‌ماهه ۱,۰۰۰ دلار افزایش یابد. اگر در طول یک سه‌ماهه، دارایی‌ها به ۱,۲۵۰ دلار رشد کرده باشند (بر اساس ۱۰۰ سهم در سه‌ماهه اول ضرب در قیمت سه‌ماهه دوم ۱۲.۵۰ دلار)، سرمایه‌گذار حساب را با ۷۵۰ دلار (۲,۰۰۰ دلار منهای ۱,۲۵۰ دلار) دارایی تأمین مالی می‌کند. خرید ۷۵۰ دلاری در سه‌ماهه دوم تقسیم بر قیمت سهم ۱۲.۵۰ دلار، ۶۰ سهم اضافی خریداری می‌کند که مجموع را به ۱۶۰ سهم می‌رساند. ۱۶۰ سهم × ۱۲.۵۰ دلار = ارزش ۲,۰۰۰ دلار برای سه‌ماهه دوم.
در سه‌ماهه بعدی، هدف این خواهد بود که دارایی‌های حساب به ۳,۰۰۰ دلار برسد. این الگو در سه‌ماهه‌های بعدی نیز تکرار می‌شود و به همین ترتیب ادامه می‌یابد.
نکته
اگرچه تفاوت‌های عملکردی بین میانگین‌گیری ارزشی، میانگین‌گیری هزینه دلاری و مشارکت‌های سرمایه‌گذاری ثابت وجود دارد، هر یک استراتژی خوبی برای سرمایه‌گذاری بلندمدت و منظم است—به‌ویژه برای بازنشستگی.
چالش‌های میانگین‌گیری ارزشی
بزرگ‌ترین چالش بالقوه با میانگین‌گیری ارزشی این است که با رشد پایه دارایی‌های سرمایه‌گذار، توانایی تأمین مالی کسری‌ها ممکن است بیش از حد بزرگ شود و ادامه آن دشوار باشد. این امر به‌ویژه در برنامه‌های بازنشستگی قابل‌توجه است، جایی که سرمایه‌گذار ممکن است حتی توانایی تأمین مالی کسری را به دلیل محدودیت‌های مشارکت سالانه نداشته باشد.
یکی از راه‌های دور زدن این مشکل، تخصیص بخشی از دارایی‌ها به یک صندوق یا صندوق‌های با درآمد ثابت و سپس جابجایی پول به داخل و خارج از دارایی‌های سهامی بر اساس بازده هدف ماهانه است. به این ترتیب، به جای تخصیص پول نقد به شکل تأمین مالی جدید، می‌توان پول را در بخش درآمد ثابت جمع‌آوری کرد و به مقدار بیشتری به دارایی‌های سهامی تخصیص داد.
مشکل بالقوه دیگر استراتژی VA این است که در بازار نزولی، سرمایه‌گذار ممکن است واقعاً پولش تمام شود و قادر به انجام سرمایه‌گذاری‌های بزرگ‌تر موردنیاز قبل از بهبود اوضاع نباشد. این مشکل پس از بزرگ‌تر شدن پرتفوی، زمانی که کاهش در حساب ممکن است به مقادیر قابل‌توجهی سرمایه برای پایبندی به استراتژی VA نیاز داشته باشد، تشدید می‌شود.