نرخ تنزیل فدرال چیست؟

نرخ تنزیل فدرال، نرخ بهره‌ای است که توسط فدرال رزرو (Fed) برای وام‌هایی که بانک مرکزی به بانک‌های تجاری یا سایر مؤسسات سپرده‌گذاری اعطا می‌کند، تعیین می‌شود. تنظیم نرخ تنزیل به بانک‌های مرکزی مانند فدرال رزرو امکان می‌دهد تا مشکلات نقدینگی و فشارهای ناشی از الزامات ذخایر را کاهش دهند، عرضه پول در اقتصاد را کنترل کنند و اساساً ثبات در بازارهای مالی را تضمین کنند.

این نرخ نباید با نرخ وجوه فدرال (Federal Funds Rate) اشتباه گرفته شود، که نرخ هدف برای وام‌های بین‌بانکی یک‌شبه است، جایی که بانک‌های تجاری ذخایر اضافی خود را به یکدیگر قرض می‌دهند یا وام می‌گیرند. نرخ هدف توسط فدرال رزرو تعیین می‌شود، اما نرخ واقعی وجوه فدرال توسط عرضه و تقاضای بازار برای وام‌های یک‌شبه تعیین می‌شود.

نرخ تنزیل بالاتر از نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شود و به عنوان آخرین راه‌حل برای بانک‌هایی در نظر گرفته شده است که قادر به دریافت وام در بازار بین‌بانکی نیستند. نرخ تنزیل ثانویه، نرخ بهره بالاتری برای وام‌های فدرال رزرو است که به بانک‌هایی اعطا می‌شود که با مشکلات نقدینگی مواجه هستند.

نکات کلیدی

• نرخ تنزیل فدرال، نرخ بهره‌ای است که فدرال رزرو برای وام‌هایی که از پنجره تنزیل به بانک‌ها اعطا می‌کند، دریافت می‌کند.
• نرخ تنزیل توسط هیئت مدیره فدرال رزرو تعیین می‌شود و می‌تواند به عنوان ابزاری برای سیاست پولی بالا یا پایین تنظیم شود.
• وام‌دهی با نرخ تنزیل بخشی از نقش فدرال رزرو به عنوان وام‌دهنده آخرین راه‌حل است و یکی از ابزارهای اصلی سیاست پولی فدرال رزرو محسوب می‌شود.
• نرخ هدف وجوه فدرال توسط فدرال رزرو تعیین می‌شود، اما نرخ واقعی توسط عرضه و تقاضای وام‌های یک‌شبه در بازار بین‌بانکی تعیین می‌شود.

نحوه عملکرد نرخ تنزیل فدرال

علاوه بر سایر ابزارهای سیاست پولی و نظارتی، بانک‌های فدرال رزرو می‌توانند به‌طور مستقیم به بانک‌های عضو و مؤسسات سپرده‌گذاری وام دهند. این بخشی از هدف اصلی فدرال رزرو به عنوان وام‌دهنده آخرین راه‌حل برای اطمینان از ثبات بانک‌ها و سیستم مالی به طور کلی است. برای جلوگیری از شکست غیرضروری بانک‌ها، بانک‌های سالم می‌توانند به هر میزان که بخواهند با سررسیدهای بسیار کوتاه (معمولاً یک‌شبه) از پنجره تنزیل فدرال رزرو وام بگیرند، و به همین دلیل به آن تسهیلات وام‌دهی دائمی گفته می‌شود.

در شرایط عادی، بانک‌ها ترجیح می‌دهند از یکدیگر در بازار وام‌دهی یک‌شبه وام بگیرند. با این حال، بانک‌هایی که با نیازهای نقدینگی افزایش‌یافته یا ریسک‌های بالا مواجه هستند، گاهی اوقات قادر به تأمین وجوه مورد نیاز در بازار آزاد نیستند. هنگامی که سیستم وام‌دهی یک‌شبه بین‌بانکی به حداکثر ظرفیت خود می‌رسد، وام‌دهی تنزیل فدرال به عنوان یک پشتیبانی اضطراری برای تأمین نقدینگی برای این بانک‌ها عمل می‌کند تا از شکست آن‌ها جلوگیری شود.

وام‌گیری از بانک مرکزی جایگزینی برای وام‌گیری از دیگر بانک‌های تجاری است و به همین دلیل به عنوان یک اقدام آخرین راه‌حل تلقی می‌شود. نرخ بین‌بانکی، که نرخ وجوه فدرال نامیده می‌شود، معمولاً پایین‌تر از نرخ تنزیل است. تا زمانی که نرخ وجوه فدرال پایین‌تر از نرخ تنزیل باشد، بانک‌های تجاری ترجیح می‌دهند از بانک تجاری دیگری وام بگیرند تا از فدرال رزرو. در نتیجه، در اکثر شرایط، میزان کل وام‌دهی تنزیل بسیار کم است و تنها به عنوان منبع پشتیبانی نقدینگی برای بانک‌های سالم در نظر گرفته شده است.

سه نرخ تنزیل

وام‌دهی تنزیل به طور کلی به دو دسته اعتباری اولیه یا ثانویه طبقه‌بندی می‌شود. فدرال رزرو همچنین یک نرخ تنزیل فصلی برای وام‌دهی غیراضطراری به بانک‌هایی که به جوامع کشاورزی و سایر جوامعی خدمت می‌کنند که تقاضای اعتبار در آن‌ها به شدت فصلی است، تعیین می‌کند.

مؤسسات سپرده‌گذاری و بانک‌های تجاری که به طور کلی در وضعیت مالی سالمی هستند، واجد شرایط دریافت وام از بانک‌های منطقه‌ای فدرال رزرو با نرخ اعتبار اولیه هستند. این نرخ معمولاً به عنوان نرخ تنزیل شناخته می‌شود. وجوه برای بانک‌های تجاری که از فدرال رزرو وام می‌گیرند از طریق پنجره تنزیل پردازش می‌شود و این نرخ هر ۱۴ روز بررسی می‌شود.

اعتبار ثانویه به بانک‌هایی اعطا می‌شود که در مشکلات مالی هستند و با مشکلات نقدینگی شدید مواجه‌اند. نرخ بهره بانک مرکزی برای اعتبار ثانویه معمولاً ۵۰ واحد پایه (۰.۵ درصد) بالاتر از نرخ تنزیل تعیین می‌شود. نرخ بهره این وام‌ها به عنوان یک نرخ جریمه بالاتر تعیین می‌شود تا وضعیت مالی نامناسب این وام‌گیرندگان را منعکس کند.

مهم: نرخ تنزیل فدرال یکی از مهم‌ترین شاخص‌های اقتصاد است، زیرا اکثر نرخ‌های بهره دیگر با آن بالا و پایین می‌روند.

نرخ تنزیل و سیاست پولی

فراتر از نقش آن در جلوگیری از شکست بانک‌ها، نرخ تنزیل فدرال به عنوان ابزاری برای تحریک (سیاست پولی انبساطی) یا مهار (سیاست پولی انقباضی) اقتصاد استفاده می‌شود.

کاهش نرخ تنزیل باعث می‌شود که وام‌گیری برای بانک‌های تجاری ارزان‌تر شود، که منجر به افزایش اعتبار در دسترس و فعالیت وام‌دهی در سراسر اقتصاد می‌شود. برعکس، افزایش نرخ تنزیل باعث گران‌تر شدن وام‌گیری برای بانک‌ها می‌شود و در نتیجه عرضه پول را کاهش می‌دهد و فعالیت سرمایه‌گذاری را محدود می‌کند.

علاوه بر تنظیم نرخ تنزیل، فدرال رزرو ابزارهای سیاست پولی دیگری نیز در اختیار دارد. این نهاد می‌تواند عرضه پول، اعتبار و نرخ‌های بهره را از طریق عملیات بازار باز (OMO) در بازار اوراق خزانه ایالات متحده و با افزایش یا کاهش الزامات ذخایر برای بانک‌های خصوصی تحت تأثیر قرار دهد.

الزامات ذخایر بخشی از سپرده‌های بانک است که باید به‌صورت نقدی، چه در خزانه خود بانک و چه در سپرده نزد بانک منطقه‌ای فدرال رزرو نگهداری شود. هرچه الزامات ذخایر بالاتر باشد، بانک‌ها فضای کمتری برای اهرم کردن بدهی‌ها یا سپرده‌های خود دارند.

نرخ تنزیل فدرال در مقابل نرخ وجوه فدرال

نرخ تنزیل فدرال نرخ بهره‌ای است که فدرال رزرو برای وام‌ها دریافت می‌کند. این نرخ نباید با نرخ وجوه فدرال، که نرخی است که بانک‌ها برای وام‌هایی که برای تأمین الزامات ذخایر استفاده می‌شود از یکدیگر دریافت می‌کنند، اشتباه گرفته شود.

نرخ تنزیل توسط هیئت مدیره فدرال رزرو تعیین می‌شود، برخلاف نرخ وجوه فدرال که توسط بازار بین بانک‌های عضو تعیین می‌شود. کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) هدفی برای نرخ وجوه فدرال تعیین می‌کند که از طریق خرید و فروش آزاد اوراق خزانه ایالات متحده دنبال می‌شود، در حالی که نرخ تنزیل تنها از طریق بررسی توسط هیئت مدیره به دست می‌آید.

نرخ تنزیل معمولاً بالاتر از هدف نرخ وجوه فدرال، معمولاً ۱۰۰ واحد پایه (۱ درصد) بیشتر، تعیین می‌شود، زیرا بانک مرکزی ترجیح می‌دهد که بانک‌ها از یکدیگر وام بگیرند تا به‌طور مداوم یکدیگر را برای ریسک اعتباری و نقدینگی نظارت کنند.

چرا نرخ تنزیل بالاتر از هدف نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شود؟

نرخ تنزیل بالاتر از هدف نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شود، زیرا به عنوان منبع پشتیبانی نقدینگی برای بانک‌هایی در نظر گرفته شده است که نمی‌توانند وجوه را از دیگر بانک‌ها در بازار به دست آورند. فدرال رزرو ترجیح می‌دهد که بانک‌ها از یکدیگر وام بگیرند و وام دهند تا به پنجره تنزیل مراجعه کنند، و نرخ تنزیل را بالاتر تعیین می‌کند تا استفاده از آن را مگر در موارد ضروری منصرف کند.

چرا فدرال رزرو نرخ تنزیل را تغییر می‌دهد؟

فدرال رزرو نرخ تنزیل (و هدف نرخ وجوه فدرال) را برای مهار یا تحریک سطح کلی فعالیت اقتصادی در کشور افزایش یا کاهش می‌دهد. هنگامی که اقتصاد بیش از حد سریع رشد می‌کند و تورم به نگرانی تبدیل می‌شود، فدرال رزرو ممکن است نرخ‌ها را برای منصرف کردن از وام‌دهی و وام‌گیری افزایش دهد و فشارهای تورمی را کاهش دهد. هنگامی که اقتصاد ضعیف است یا در رکود قرار دارد، فدرال رزرو ممکن است نرخ‌های بهره را برای تشویق فعالیت اقتصادی بیشتر و تحریک بهبود کاهش دهد.

کدام مهم‌تر است؟ نرخ تنزیل یا نرخ وجوه فدرال؟

نرخ وجوه فدرال معمولاً به دلیل تأثیر کلی آن بر اقتصاد مهم‌تر تلقی می‌شود. بسیاری از نرخ‌های بهره دیگر، از وام‌های رهنی و وام‌های شخصی گرفته تا اوراق قرضه و مشتقات بهره‌دار، بر اساس نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شوند. نرخ تنزیل کمتر استفاده می‌شود و تأثیر محدودتری بر وام‌دهی و وام‌گیری کلی در اقتصاد دارد.

نتیجه‌گیری

نرخ وجوه فدرال نرخ هدف بهره‌ای است که بانک‌های تجاری و دیگر مؤسسات مالی برای وام‌دهی و وام‌گیری وجوه ذخایر به یکدیگر به‌صورت یک‌شبه استفاده می‌کنند. در حالی که فدرال رزرو هدف را تعیین می‌کند، نرخ واقعی توسط بازار بین‌بانکی تعیین می‌شود. فدرال رزرو ممکن است از عملیات بازار باز (OMO)، مانند خرید یا فروش اوراق بهادار دولتی، برای تأثیرگذاری بر نرخ وجوه فدرال و نگه داشتن آن نزدیک به هدف خود استفاده کند. از سوی دیگر، نرخ تنزیل نرخ بهره‌ای است که بانک‌ها می‌توانند مستقیماً از پنجره تنزیل فدرال رزرو وام بگیرند. این نرخ بالاتر از نرخ وجوه فدرال تعیین می‌شود و به عنوان پشتیبانی برای بانک‌هایی عمل می‌کند که نمی‌توانند وجوه کافی از بازار بین‌بانکی به دست آورند.