ضمانت بالادستی چیست؟

ضمانت بالادستی چیست؟

ضمانت بالادستی، که به عنوان ضمانت شرکت فرعی نیز شناخته می‌شود، یک ضمانت مالی است که در آن شرکت فرعی، بدهی شرکت مادر خود را تضمین می‌کند. ضمانت بالادستی در مقابل ضمانت پایین‌دستی قرار دارد، که در آن شرکت مادر یا سهامدار، وامی را به نمایندگی از طرف وام‌گیرنده تضمین می‌کند.

نکات کلیدی

• ضمانت بالادستی زمانی است که بدهی یا تعهد شرکت مادر توسط یک یا چند شرکت فرعی آن پشتیبانی می‌شود.
• این نوع ضمانت ممکن است توسط وام‌دهنده زمانی الزامی شود که دارایی اصلی شرکت مادر، مالکیت سهام شرکت فرعی باشد.
• ضمانت‌های بالادستی همچنین در خریدهای اهرمی استفاده می‌شوند، زمانی که شرکت مادر دارایی‌های کافی برای پشتیبانی از خرید بدهی‌محور گروه خرید ندارد.

نحوه عملکرد ضمانت‌های بالادستی

ضمانت‌های بالادستی به شرکت مادر امکان می‌دهند تا با گسترش وثیقه‌های موجود، شرایط بهتری برای تأمین مالی بدهی به دست آورد. این ضمانت‌ها اغلب در خریدهای اهرمی رخ می‌دهند، زمانی که شرکت مادر دارایی‌های کافی برای ارائه به عنوان وثیقه ندارد.

ضمانت پرداخت، ضامن را ملزم می‌کند که در صورت نکول وام‌گیرنده، بدهی را پرداخت کند، صرف‌نظر از اینکه وام‌دهنده از وام‌گیرنده مطالبه‌ای داشته باشد یا خیر. در مقابل، ضمانت وصول تنها ضامن را در صورتی ملزم می‌کند که وام‌دهنده پس از طرح دعوی قضایی و اتمام راه‌های قانونی علیه وام‌گیرنده، نتواند مبلغ بدهی را وصول کند. ضمانت‌ها می‌توانند مطلق، محدود یا مشروط باشند.

معمولاً، وام‌دهنده زمانی ضمانت بالادستی را الزامی می‌کند که به شرکتی وام می‌دهد که تنها دارایی آن مالکیت سهام یک شرکت فرعی است. در این حالت، شرکت فرعی تقریباً تمام دارایی‌هایی را که وام‌دهنده بر اساس آن تصمیم اعتباری خود را می‌گیرد، در اختیار دارد.

مشکل ضمانت‌های بالادستی این است که وام‌دهندگان در معرض خطر شکایت به دلیل انتقال متقلبانه قرار می‌گیرند، زمانی که ضامن در زمان اجرای ضمانت ورشکسته یا بدون سرمایه کافی باشد. اگر موضوع انتقال متقلبانه در دادگاه ورشکستگی با موفقیت اثبات شود، وام‌دهنده به یک طلبکار بدون وثیقه تبدیل می‌شود که نتیجه‌ای نامطلوب برای وام‌دهنده است.

از آنجا که شرکت فرعی که پرداخت بدهی را تضمین می‌کند، هیچ سهامی در شرکت مادر وام‌گیرنده ندارد، مستقیماً از عواید وام سودی نمی‌برد و بنابراین، ارزش معقول و برابری برای ضمانتی که ارائه داده، دریافت نمی‌کند.

ضمانت بالادستی در مقابل ضمانت پایین‌دستی

ضمانت بالادستی، مانند ضمانت پایین‌دستی که در آن شرکت مادر بدهی شرکت فرعی را تضمین می‌کند، نیازی به ثبت به عنوان بدهی در ترازنامه ندارد. با این حال، به عنوان یک بدهی احتمالی افشا می‌شود، شامل هرگونه مفادی که ممکن است به ضامن اجازه دهد وجوه پرداختی در ضمانت را بازیافت کند.

ضمانت پایین‌دستی می‌تواند برای کمک به شرکت فرعی در به دست آوردن تأمین مالی بدهی که در غیر این صورت قادر به دریافت آن نبود، یا برای به دست آوردن وجوه با نرخ‌های بهره پایین‌تر از آنچه بدون ضمانت شرکت مادر می‌توانست به دست آورد، انجام شود.

در بسیاری از موارد، وام‌دهنده ممکن است تنها در صورتی حاضر به ارائه تأمین مالی به یک شرکت وام‌گیرنده باشد که یک شرکت وابسته موافقت کند وام را تضمین کند. این به این دلیل است که با پشتیبانی از قدرت مالی شرکت هلدینگ، ریسک نکول شرکت فرعی در بدهی خود به طور قابل‌توجهی کاهش می‌یابد. این ضمانت مشابه زمانی است که یک فرد برای دیگری در وام ضامن می‌شود.