قرارداد برداشت چیست؟

قرارداد برداشت توافقی بین یک تولیدکننده و خریدار برای خرید یا فروش بخشی از کالاهای آینده تولیدکننده است. این قراردادها اغلب به شرکت‌های فروشنده کمک می‌کنند تا برای پروژه‌های آینده ساخت‌وساز، توسعه یا خرید تجهیزات جدید از طریق تضمین درآمد آینده و اثبات وجود تقاضای کنونی برای کالاها، تأمین مالی پروژه را به دست آورند. این قراردادها معمولاً در بازارهای پرنوسان، قبل از ساخت کارخانه یا تأسیسات توسط شرکت، مذاکره می‌شوند تا جایگاه خود را در بازار و جریان درآمد آینده تضمین کنند.

نکات کلیدی

• قرارداد برداشت توافقی برای خرید یا فروش بخشی از کالاهای تولیدکننده است که هنوز تولید نشده‌اند.
• این قراردادها به تولیدکنندگان کمک می‌کنند تا تأمین مالی را آسان‌تر به دست آورند.
• این نوع قرارداد ممکن است مدت‌ها قبل، اغلب پیش از ساخت تأسیسات تولیدی و شروع تولید، مذاکره شود.
• قراردادهای برداشت می‌توانند به خریداران کمک کنند تا قیمتی را تثبیت کنند و تأمین کالا را در پیش‌بینی تقاضای آینده تضمین کنند.
• تعریف قرارداد برداشت : توافقی بین تولیدکننده و خریدار برای خرید یا فروش بخشی از کالاهای آینده تولیدکننده.

شناخت قراردادهای برداشت

قرارداد برداشت یک قرارداد قانونی الزام‌آور بین خریدار و فروشنده است. این قرارداد می‌تواند به شکل یک توافق خرید برای خریدار یا یک قرارداد خدماتی برای فروشنده باشد. مفاد قرارداد معمولاً قیمت خرید کالاها و تاریخ تحویل را مشخص می‌کند، حتی اگر توافق قبل از تولید هرگونه کالا یا شروع ساخت تأسیسات انجام شود.

قرارداد برداشت معمولاً در تأمین مالی پروژه استفاده می‌شود و به همین دلیل نقش مهمی برای تولیدکننده ایفا می‌کند. تولیدکنندگان ممکن است با مشکلاتی مواجه شوند اگر جریان نقدی نداشته باشند—به‌ویژه زمانی که تولید هنوز شروع نشده یا در حال تلاش برای تأمین یک تأسیسات تولیدی هستند. قراردادهای برداشت اخذ تأمین مالی برای ساخت تأسیسات را آسان‌تر می‌کنند. اگر وام‌دهندگان ببینند که شرکت قبل از شروع تولید، مشتریان و خریدارانی را آماده کرده است، احتمال بیشتری دارد که وام یا اعتبار را تأیید کنند.

این توافق تضمین می‌کند که عرضه ثابتی از کالاها و خدمات برای پاسخگویی به تقاضای مصرف‌کنندگان وجود خواهد داشت. اما اگر قبل از شروع تولید مشکلاتی پیش آید، شرکت‌ها معمولاً می‌توانند از قرارداد برداشت با مذاکره با طرف دیگر و پرداخت جریمه خارج شوند.

قراردادهای برداشت اغلب در بازارهایی که پرنوسان هستند، مانند انرژی، نفت، معدن و توسعه منابع طبیعی، استفاده می‌شوند. هزینه‌های سرمایه‌ای مرتبط با استخراج منابع در این بازارها اغلب قابل‌توجه است. با اخذ قرارداد برداشت، شرکت فروشنده امیدوار است تضمینی برای فروش برخی از محصولات خود به دست آورد. این قراردادها همچنین برای تأمین مالی پروژه‌های بزرگ مانند توسعه املاک و زیرساخت‌ها رایج هستند.

ملاحظات ویژه

اکثر قراردادهای برداشت شامل بند فورس ماژور (Force Majeure Clause) هستند. بند فورس ماژور مسئولیت یکی یا هر دو طرف قرارداد را در صورت وقوع یک رویداد خارجی جدی و غیرقابل پیش‌بینی که مانع از اجرای تعهدات قراردادی آن‌ها شود، برمی‌دارد. این بندها همچنین ممکن است در صورتی اعمال شوند که یکی از طرفین سختی غیرضروری را بر طرف دیگر تحمیل کند.

بندهای فورس ماژور اغلب هر دو طرف را در برابر تأثیرات منفی برخی از رویدادهای طبیعی مانند سیل، آتش‌سوزی جنگل، طوفان، زلزله، بیماری‌های همه‌گیر، حملات تروریستی، جنگ و درگیری محافظت می‌کنند.

نکته مهم : قراردادهای برداشت همچنین شامل بندهای پیش‌فرض (Default Clauses) هستند که اقدامات جبرانی را که هر یک از طرفین در صورت نقض یک یا چند بند دارند، مشخص می‌کنند. این شامل جریمه‌هایی است که باید به تأمین‌کننده پرداخت شود اگر خریدار قرارداد را نقض کند و بالعکس.

انواع قراردادهای برداشت

در زیر برخی از رایج‌ترین انواع قراردادهای برداشت که توسط تولیدکنندگان و خریداران استفاده می‌شوند، آورده شده است:

• هجینگ (Hedging) : این نوع قرارداد برداشت به فروشنده یا تولیدکننده در برابر نوسانات قیمت محافظت می‌دهد. شرایط قرارداد شامل یک محدوده حداقل و حداکثر است که در برابر نوسانات قیمت بازار هج می‌کند.
• بگیر یا بپرداز (Take or Pay) : خریدار موافقت می‌کند که حتی اگر کالاها را طبق شرایط قرارداد خریداری نکند، به فروشنده پرداخت کند. این به فروشنده تضمینی می‌دهد که حتی اگر خریدار از قرارداد خارج شود، پرداختی دریافت خواهد کرد.
• فروش بلندمدت (Long-Term Sales) : این نوع قرارداد برای دوره‌های طولانی‌تر، به‌ویژه برای بازارهایی که خریداران متعددی دارند، تنظیم می‌شود. اکثر قراردادهای فروش بلندمدت به خریداران اجازه می‌دهند کالاهای تأمین‌کنندگان را با قیمت‌های بازار خریداری کنند.

مزایای قراردادهای برداشت

قراردادهای برداشت بازار و منبع درآمد تضمین‌شده‌ای برای محصول یک شرکت فراهم می‌کنند. اما این تنها مزیت نیست. آن‌ها همچنین به تولیدکننده یا فروشنده اجازه می‌دهند تا حداقل سطح سود را برای سرمایه‌گذاری خود تضمین کنند. از آنجا که قراردادهای برداشت اغلب به تأمین資金 برای ایجاد یا توسعه یک تأسیسات کمک می‌کنند، فروشنده می‌تواند قیمتی را مذاکره کند که حداقل سطح بازده را برای کالاهای مرتبط تضمین کند و در نتیجه ریسک مرتبط با سرمایه‌گذاری را کاهش دهد.

قراردادهای برداشت همچنین ممکن است برای خریداران سودمند باشند، به‌عنوان راهی برای تضمین کالاها با قیمت مشخص. این بدان معناست که قیمت‌ها برای خریدار قبل از تولید تثبیت می‌شوند. این کار می‌تواند به‌عنوان یک هج در برابر تغییرات قیمت آینده عمل کند، به‌ویژه اگر محصولی محبوب شود یا منبعی کمیاب شود و تقاضا از عرضه پیشی بگیرد. همچنین تضمین می‌کند که دارایی‌های درخواستی تحویل داده خواهند شد: اجرای سفارش به‌عنوان تعهد فروشنده تحت شرایط قرارداد برداشت تلقی می‌شود.

آیا طرفین می‌توانند قرارداد برداشت را فسخ کنند؟

قراردادهای برداشت قراردادهای مالی الزام‌آور قانونی هستند، به این معنا که هر دو طرف موظف به پایبندی به تعهدات خود هستند. اکثر قراردادها شامل مفادی هستند که در صورت نیاز یکی از طرفین به خروج از قرارداد اعمال می‌شوند. برای مثال، آن‌ها ممکن است مذاکره کنند و قرارداد را با پرداخت جریمه یا هزینه توسط یکی از طرفین به دیگری فسخ کنند.

این قراردادها همچنین ممکن است در صورت وقوع شرایط غیرمنتظره تحت بندهای فورس ماژور لغو شوند. مسئولیت یکی یا هر دو طرف در شرایط خاصی مانند بلایای طبیعی، بیماری‌های همه‌گیر و/یا درگیری‌ها برداشته می‌شود.

زنجیره تأمین چیست؟

اصطلاح زنجیره تأمین به شبکه‌ای از نهادهای درگیر در ایجاد و تحویل یک محصول یا خدمت اشاره دارد. این زنجیره با کسانی که مواد خام را تولید و تأمین می‌کنند شروع می‌شود و با نهادهایی که کالاها را به کاربر نهایی یا مصرف‌کننده تحویل می‌دهند، به پایان می‌رسد. زنجیره تأمین شامل تولیدکنندگان، تأمین‌کنندگان و خرده‌فروشان است. همچنین شامل انبارداران، شرکت‌های حمل‌ونقل و توزیع‌کنندگان می‌شود.

بند فورس ماژور چیست؟

بند فورس ماژور یک شرط است که در بسیاری از قراردادها گنجانده شده و مسئولیت یک یا چند طرف را در صورت وقوع یک شرایط غیرمنتظره معاف می‌کند. این اقدامات که معمولاً به‌عنوان اعمال خدا شناخته می‌شوند، شامل بلایای طبیعی (زلزله، سیل، طوفان و آتش‌سوزی جنگل)، درگیری‌ها (جنگ و حملات تروریستی) و بیماری‌های همه‌گیر هستند.

نتیجه‌گیری

قراردادهای برداشت قراردادهای الزام‌آوری هستند که بین تولیدکنندگان و خریداران برای خرید یا فروش کالاهای آینده منعقد می‌شوند و به تولیدکنندگان کمک می‌کنند تا تأمین مالی پروژه‌های سرمایه‌بر را تضمین کنند، در حالی که خریداران قیمت و تأمین کالا را تثبیت می‌کنند. این قراردادها به‌ویژه در بازارهای پرنوسان مانند نفت، معدن و انرژی رایج هستند و شامل بندهایی مانند فورس ماژور و پیش‌فرض برای مدیریت ریسک هستند. مثال‌هایی مانند قراردادهای بگیر یا بپرداز یا هجینگ نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری و مزایای این قراردادها برای هر دو طرف است. این قراردادها با تضمین درآمد آینده و کاهش ریسک سرمایه‌گذاری برای تولیدکنندگان و تثبیت قیمت و تأمین برای خریداران، نقش کلیدی در تأمین مالی پروژه و مدیریت بازار ایفا می‌کنند.