اخبار · تحلیل بنیادین
جرم غیرعمدی چیست؟
اصطلاح حقوقی «جرم غیرعمدی» به عملی سهل‌انگارانه اما غیرعمد اشاره دارد که منجر به آسیب جسمانی، خسارت به اموال یا ضرر مالی می‌شود.
جرم غیرعمدی چیست؟
جرم غیرعمدی نوعی حادثه ناخواسته است که به آسیب جسمانی، خسارت به اموال یا ضرر مالی منجر می‌شود. در این نوع جرم، فردی که باعث حادثه شده، به‌صورت غیرعمد و معمولاً به دلیل عدم رعایت احتیاط کافی، مرتکب این عمل شده است. فردی که باعث حادثه شده، به دلیل عدم رعایت استاندارد مراقبتی که یک فرد معقول در موقعیت مشابه رعایت می‌کرد، سهل‌انگار تلقی می‌شود.
نکات کلیدی
- جرم غیرعمدی در مقایسه با جرم عمدی، به دلیل سهل‌انگاری و نه قصد یا نیت سوء، در دادگاه‌ها و توسط شرکت‌های بیمه به‌گونه‌ای متفاوت بررسی می‌شود.
- در پرونده‌های قضایی، کودکان به‌طور متفاوت مورد قضاوت قرار می‌گیرند. دادگاه‌ها تصویر جامعی از کودک، پیشینه او و شرایط جرم غیرعمدی را ارزیابی می‌کنند.
- کودکان می‌توانند والدین خود را به دلیل جرم غیرعمدی تحت پیگرد قانونی قرار دهند.
- برای اینکه عملی به‌عنوان جرم غیرعمدی تلقی شود، باید سه شرط را برآورده کند: متهم باعث آسیب شده باشد، متهم در ارائه استاندارد مراقبت یک فرد معقول کوتاهی کرده باشد، و متهم نسبت به شاکی وظیفه‌ای برای اجتناب از اقدامات بی‌احتیاط داشته باشد.
درک جرم غیرعمدی
شایع‌ترین نوع جرم غیرعمدی، سهل‌انگاری است. فردی سهل‌انگار تلقی می‌شود اگر به‌طور غیرعمد در موقعیتی که یک فرد «معقول» از اقدامات خود آگاه بوده و از ایجاد آسیب جلوگیری می‌کرد، باعث آسیب به دیگری شود. برای اثبات سهل‌انگاری متهم، شاکی باید سه عامل را ثابت کند.
جرم سهل‌انگاری غیرعمدی در دادگاه
برای اثبات سهل‌انگاری غیرعمدی در دادگاه، شاکی ابتدا باید ثابت کند که متهم نسبت به او «وظیفه مراقبت» یا تعهدی برای اجتناب از اقدامات بی‌احتیاط که می‌تواند به یک یا چند نفر آسیب برساند، داشته است. دوم، شاکی باید ثابت کند که متهم در ارائه استاندارد مراقبت یک فرد معقول ناکام مانده است. استاندارد مراقبت معیاری است که میزان مراقبت مورد انتظار یک فرد نسبت به دیگری را نشان می‌دهد و برای برخی افراد، مانند پزشکان، این استاندارد بالاتر از افراد عادی است.
در نهایت، شاکی باید ثابت کند که اقدامات متهم باعث آسیب او شده است. تعیین علت، که به «علت واقعی» معروف است، اغلب با استفاده از آزمون «اگر نبود» انجام می‌شود، به این معنا که آسیب رخ نمی‌داد «اگر» اقدامات متهم نبود.
کودکان ممکن است برای خساراتی که ایجاد می‌کنند مسئول شناخته شوند، اما دادگاه‌ها استاندارد مراقبت متفاوتی برای کودکان در نظر می‌گیرند. دادگاه‌ها سن کودک، تجربه زندگی او و اقداماتی که کودکی با سن مشابه در شرایط مشابه انجام می‌داد را بررسی می‌کنند. کودکان زیر ۶ سال به‌ندرت برای اقدامات خود مسئول شناخته می‌شوند.
والدین ممکن است در صورتی که در آموزش یا نظارت صحیح بر فعالیت‌های فرزندانشان کوتاهی کنند، مسئول شناخته شوند، اما به‌طور خودکار برای اقدامات فرزندشان مسئول نیستند. با این حال، اگر کودکی به دلیل سهل‌انگاری والدین خود آسیب ببیند، می‌تواند از آن‌ها شکایت کند.
نمونه‌ای از جرم غیرعمدی
برای توضیح این مفهوم، فرض کنید یک مربی اردو گروهی از اردوگران را برای قایق‌سواری در رودخانه می‌برد اما جلیقه نجات فراهم نمی‌کند. اگر یکی از اردوگران به آب بیفتد و غرق شود، دادگاه ممکن است ادعا کند که اردوگر «اگر» مربی جلیقه نجات فراهم کرده بود، غرق نمی‌شد. در این مثال، سهل‌انگاری مربی اردو علت واقعی آسیب بوده است.