حساب بدهکار چیست؟

حساب بدهکار یک حساب دارایی در دفتر کل است که برای ردیابی پولی که به شرکت بدهکار است و در حال حاضر نزد شرکت دیگری نگهداری می‌شود، استفاده می‌شود. این حساب معمولاً در کنار حساب بستانکار استفاده می‌شود و گاهی اوقات به عنوان مطالبات بین‌شرکتی نیز شناخته می‌شود.

نکات کلیدی

• حساب بدهکار یک حساب بدهی است که نشان‌دهنده مقدار سپرده‌هایی است که در حال حاضر نزد شرکت دیگری نگهداری می‌شود.
• حساب بدهکار برای ردیابی دارایی‌های بدهکار به شرکت استفاده می‌شود و برای ردیابی هیچ‌گونه بدهی یا تعهدات به کار نمی‌رود.
• حساب بدهکار معمولاً در کنار حساب بستانکار استفاده می‌شود.
• حساب‌های بدهکار بر دارایی‌های ورودی، که به عنوان مطالبات نیز شناخته می‌شوند، تمرکز دارند، در حالی که حساب‌های بستانکار بر دارایی‌های خروجی، که به عنوان بدهی‌ها نیز شناخته می‌شوند، تمرکز دارند.
• حساب‌های بدهکار برای جداسازی وجوه ورودی و خروجی استفاده می‌شوند و حسابداری را آسان‌تر می‌کنند، به‌ویژه برای حسابرسی‌ها.
• حساب‌های نوسترو نوعی حساب بدهکار هستند که برای تسهیل معاملات ارزی و تجاری استفاده می‌شوند.
• حساب‌های بدهکار و بستانکار هرگز نباید منفی باشند، زیرا این نشان‌دهنده داده‌های نادرست است. با این حال، هر دو حساب می‌توانند صفر باشند.

درک حساب بدهکار

دفتر کل داده‌ها را ذخیره و سازمان‌دهی می‌کند و سابقه‌ای از هر معامله مالی که در طول عمر یک شرکت فعال رخ می‌دهد، ارائه می‌دهد. در این دفتر، حساب‌های بستانکار و بدهکار وجود دارند. حساب بدهکار در دسته دوم قرار می‌گیرد.

حساب بدهکار دارایی‌هایی را که در حساب شرکت دیگری نگهداری می‌شوند و برای شرکت مالک حساب بدهکار به عنوان مطالبات در نظر گرفته می‌شوند، نگه می‌دارد. حساب‌های بدهکار دارایی‌های بدهکار به شرکت را ردیابی می‌کنند و برای ردیابی هیچ‌گونه بدهی یا تعهدات استفاده نمی‌شوند. در بسیاری از کسب‌وکارها، حساب‌های بدهکار شامل سپرده‌هایی هستند که توسط مشتریان پرداخت شده‌اند.

حساب بدهکار می‌تواند بسته به نوع معامله نام‌های مختلفی داشته باشد. به عنوان مثال، زمانی که پول برای کالاها یا خدمات توسط یک شرکت تابعه دریافت می‌شود و در حال انتقال به شرکت مادر است، می‌تواند به عنوان مطالبات بین‌شرکتی نامیده شود.

حساب نوسترو

در کسب‌وکارهای بین‌المللی، حساب بدهکار ممکن است به عنوان حساب نوسترو شناخته شود. نوسترو، واژه‌ای که از کلمه لاتین به معنای «مال ما» گرفته شده است، سپرده‌های پرداخت‌شده توسط مشتریان در یک کشور را قبل از انتقال به حساب بدهکار اصلی که توسط کسب‌وکار در کشور خود و به ارز کشور خود نگهداری می‌شود، نگه می‌دارد.

حساب‌های نوسترو معمولاً وجوه را به ارز محلی محل حساب نگه می‌دارند و نه به ارز کشور یا بانک اصلی کسب‌وکار. این حساب‌ها اغلب برای تسهیل معاملات ارزی و تجاری استفاده می‌شوند.

حساب بدهکار در مقابل حساب بستانکار

در حالی که حساب بدهکار پولی را که به شرکت بدهکار است ردیابی می‌کند، حساب بستانکار برای ردیابی تعهدات، مانند وجوهی که به نهاد دیگری بدهکار است، استفاده می‌شود. حساب‌های بدهکار بر دارایی‌های ورودی، که به عنوان مطالبات نیز شناخته می‌شوند، تمرکز دارند، در حالی که حساب‌های بستانکار بر دارایی‌های خروجی، که به عنوان بدهی‌ها نیز شناخته می‌شوند، تمرکز دارند. وجوه در حساب بستانکار اغلب برای هدف خاصی، مانند انجام تعهد بدهی، قبل از انتقال به حساب تعیین شده‌اند.

در هیچ زمانی هیچ یک از این حساب‌ها نباید موجودی منفی داشته باشند، زیرا این حساب‌ها تعهدات شناخته‌شده را ردیابی می‌کنند. اگر موجودی منفی رخ دهد، محتمل‌ترین دلیل آن ورود نادرست داده‌هاست. در عین حال، اگر حساب موجودی صفر را نشان دهد، به این معناست که در آن زمان هیچ مطالبات یا بدهی مورد انتظاری وجود ندارد.

مزایای حساب بدهکار

دلیل اصلی برای جداسازی وجوه ورودی و خروجی، سهولت در حسابداری است. این کار تمام پرداخت‌های ورودی را در یک حساب و خروجی را در حساب دیگری متمرکز نگه می‌دارد. هر انتقال می‌تواند با منبع یا مقصد خود مشخص شود و در صورت نیاز به تحقیق، مثلاً در هنگام حسابرسی، به حفظ یک مسیر کاغذی ساده کمک می‌کند.

جداسازی وجوه به‌ویژه زمانی مفید است که پرداخت‌ها برای مقاصد خاصی مانند پرداخت‌ها، انتقال به سایر مکان‌های بانکی یا به شرکت‌های تابعه برنامه‌ریزی شده‌اند. فرآیند جداسازی مطالبات و بدهی‌ها همچنین در مسائل مالیاتی کمک می‌کند، زیرا حرکت وجوه به داخل و خارج از حساب‌های بدهکار یا بستانکار نشان‌دهنده زمان توزیع وجوه و در نتیجه مالیات مناسب مورد نیاز برای این وجوه است.