هزینه تنظیم خسارت چیست؟

هزینه تنظیم خسارت چیست؟

هزینه تنظیم خسارت (LAE) هزینه‌ای است که شرکت‌های بیمه هنگام بررسی و تسویه یک ادعای بیمه‌ای متحمل می‌شوند.

نکات کلیدی

• هزینه تنظیم خسارت هزینه‌ای است که شرکت‌های بیمه برای بررسی و تسویه ادعاهای بیمه‌ای متحمل می‌شوند.
• اگرچه هزینه‌های تنظیم خسارت به سود نهایی شرکت بیمه لطمه می‌زنند، اما برای جلوگیری از ادعاهای جعلی متحمل می‌شوند.
• دو نوع هزینه تنظیم خسارت وجود دارد: تخصیص‌یافته و تخصیص‌نیافته.
• هزینه‌های تخصیص‌یافته در طول بررسی فعال ادعاها جمع می‌شوند؛ هزینه‌های تخصیص‌نیافته بخشی از هزینه‌های سربار بررسی هستند.
• برخی از هزینه‌های تنظیم خسارت توسط شرکت‌های بیمه از طریق الزام بیمه‌گذار به پرداخت آن‌ها جبران می‌شوند.

نحوه عملکرد هزینه تنظیم خسارت

هنگامی که یک شرکت بیمه ادعایی دریافت می‌کند، بلافاصله چک خود را باز نمی‌کند. ابتدا وظیفه خود را انجام می‌دهد تا اطمینان حاصل کند که خسارت‌های ادعا شده توسط بیمه‌گذار دقیق هستند. این شامل بررسی حادثه و ادعا است. عدم وجود بررسی می‌تواند منجر به زیان‌هایی از ادعاهای جعلی شود.

هزینه‌های تنظیم خسارت می‌توانند شامل هزینه‌های تنظیم‌کنندگان، بازرسان، وکلا، میانجی‌ها و غیره باشند.

میزان هزینه‌های تنظیم خسارت بسته به دشواری بررسی یک ادعا به شدت متفاوت است. حتی در مواردی که هزینه تنظیم خسارت بالا است، شرکت‌های بیمه این هزینه را ارزشمند می‌دانند تا از فریب خوردن توسط ادعاهای جعلی جلوگیری کنند. بررسی ادعاها می‌تواند برای کسانی که ممکن است برای کسب درآمد آسان ادعای جعلی مطرح کنند، بازدارنده باشد.

نکته مهم

اعتقاد بر این است که ادعاهای بیمه‌ای جعلی میلیاردها دلار برای شرکت‌های بیمه هزینه دارند. این ادعاها باعث افزایش حق بیمه برای سایر مشتریان می‌شوند، زیرا شرکت‌های بیمه باید ادعاهای جعلی را در هزینه‌های عملیاتی خود محاسبه کنند.

ملاحظات ویژه

برخی از سیاست‌های بیمه مسئولیت تجاری شامل تأییدیه‌هایی هستند که از بیمه‌گذاران می‌خواهند هزینه‌های تنظیم خسارت را به شرکت بیمه خود بازپرداخت کنند.

مهم است که زبان تأییدیه به‌دقت مطالعه شود، که ممکن است نشان دهد هزینه تنظیم خسارت شامل هزینه‌های وکیل بیمه‌گذار و هزینه‌ها نمی‌شود اگر شرکت بیمه پوشش را رد کند و بیمه‌گذار با موفقیت از شرکت بیمه شکایت کند.

بنابراین، زمانی که هیچ تنظیم واقعی ادعا وجود ندارد، شرکت بیمه نباید اجازه داشته باشد از کسرپذیر خود برای پوشش هزینه‌های بیمه‌گذار که هنگام دفاع از ادعای رد شده توسط شرکت بیمه متحمل شده است، استفاده کند.

استفاده از هزینه تنظیم خسارت برای محاسبه نسبت ترکیبی

نسبت ترکیبی (که به عنوان نسبت ترکیبی پس از نسبت سود سهام بیمه‌گذار نیز شناخته می‌شود) یکی از معیارهای کلیدی سودآوری در صنعت بیمه است. این معیار سودهای به‌دست‌آمده از فعالیت‌های روزانه پذیره‌نویسی را اندازه‌گیری می‌کند و درآمد مرتبط با سرمایه‌گذاری را مستثنی می‌کند. محاسبه شامل هزینه تنظیم خسارت است، همان‌طور که در زیر نشان داده شده است.

نسبت ترکیبی = (خسارت‌های متحمل‌شده + هزینه تنظیم خسارت (LAE) + سایر هزینه‌های پذیره‌نویسی) / حق بیمه‌های کسب‌شده

نسبت ترکیبی اساساً هزینه‌ها را با درآمد مقایسه می‌کند. نسبتی کمتر از ۱۰۰٪ به این معناست که شرکت در حال کسب سود پذیره‌نویسی است. نسبتی بیش از ۱۰۰٪ نشان‌دهنده زیان پذیره‌نویسی است. بنابراین، در مورد نسبت ترکیبی، هرچه نتیجه کمتر باشد، بهتر است.

مثال

همان‌طور که از فرمول بالا می‌بینید، هزینه تنظیم خسارت یکی از مؤلفه‌های مورد استفاده در فرمول نسبت ترکیبی است. در شرایط برابر، هرچه هزینه تنظیم خسارت بالاتر باشد، نسبت ترکیبی شرکت بالاتر خواهد بود و بالعکس.

برای مثال، فرض کنید شرکت بیمه ABC در سه‌ماهه اول متحمل زیان‌های پذیره‌نویسی ۵ میلیون دلاری، هزینه‌های تنظیم خسارت ۳ میلیون دلاری و ۲ میلیون دلار هزینه‌های پذیره‌نویسی شده است (در مجموع ۱۰ میلیون دلار). در همان دوره، شرکت ۱۱ میلیون دلار حق بیمه کسب کرده است. بنابراین، نسبت ترکیبی ABC برای این سه‌ماهه ۰.۹۱ یا ۹۱٪ (۱۰ میلیون دلار / ۱۱ میلیون دلار) است. این شرکت سودآور است، زیرا ۱۱ میلیون دلار حق بیمه‌های کسب‌شده از هزینه‌های پذیره‌نویسی پیشی گرفته است.

نکته

به‌طور کلی، نسبت ترکیبی در محدوده ۷۵٪ تا ۹۰٪ در بلندمدت سالم تلقی می‌شود.

انواع هزینه تنظیم خسارت

هزینه‌های تنظیم خسارت که به یک ادعای خاص تخصیص داده می‌شوند، هزینه‌های تنظیم خسارت تخصیص‌یافته (ALAE) نامیده می‌شوند، در حالی که هزینه‌هایی که به یک ادعای خاص تخصیص داده نمی‌شوند، هزینه‌های تنظیم خسارت تخصیص‌نیافته (ULAE) نامیده می‌شوند.

هزینه‌های تنظیم خسارت تخصیص‌یافته زمانی رخ می‌دهند که شرکت بیمه برای یک بازرس برای بررسی ادعاهای مطرح‌شده در یک بیمه‌نامه خاص هزینه می‌کند. یا، راننده‌ای با بیمه‌نامه خودرو ممکن است ملزم شود خودروی آسیب‌دیده را به یک تعمیرگاه مجاز شخص ثالث ببرد تا مکانیک خسارت را ارزیابی کند.

در مورد بررسی شخص ثالث، هزینه مرتبط با استخدام آن حرفه‌ای یک هزینه تنظیم خسارت تخصیص‌یافته است. سایر هزینه‌های تخصیص‌یافته شامل هزینه دریافت گزارش‌های پلیس و هزینه مورد نیاز برای ارزیابی اینکه آیا راننده آسیب‌دیده واقعاً آسیب دیده است یا خیر، می‌شود.

شرکت‌های بیمه همچنین می‌توانند هزینه‌های تنظیم خسارت تخصیص‌نیافته را متحمل شوند. هزینه‌های تخصیص‌نیافته ممکن است به حقوق کارکنان دفتر مرکزی، هزینه‌های نگهداری ناوگان خودروهای مورد استفاده توسط بازرسان داخلی و سایر هزینه‌های متحمل‌شده در جریان عادی عملیات مربوط باشد.

یک شرکت بیمه که تیمی را برای ارزیابی ادعاها نگه می‌دارد، اما خوشبختانه هرگز ادعایی ثبت نمی‌شود، حقوق و هزینه‌های سربار را به‌عنوان هزینه‌های تنظیم خسارت تخصیص‌نیافته خواهد داشت، اما هیچ هزینه تنظیم خسارت تخصیص‌یافته‌ای نخواهد داشت.

تفاوت نسبت خسارت با نسبت ترکیبی چیست؟

نسبت خسارت با تقسیم مجموع خسارت‌های متحمل‌شده بر مجموع حق بیمه‌های جمع‌آوری‌شده محاسبه می‌شود. این نسبت شامل هزینه‌های پذیره‌نویسی و تنظیم خسارت نمی‌شود، برخلاف نسبت ترکیبی.

افزایش سالانه هزینه تنظیم خسارت یک شرکت به چه معناست؟

اگر هزینه تنظیم خسارت یک شرکت هر سال افزایش یابد، ممکن است به این معنا باشد که مدیریت در گزارش‌دهی مالی خود بیش از حد تهاجمی عمل می‌کند. به‌طور خاص، ممکن است به‌طور مداوم برای خسارت‌ها کم‌تر از حد لازم ذخیره کند و درآمد را بیش از حد اعلام کند.

تفاوت بین خسارت متحمل‌شده و هزینه تنظیم خسارت چیست؟

خسارت متحمل‌شده صرفاً مقدار پولی است که یک شرکت بیمه برای ادعاها پرداخت کرده است. در حالی که هزینه تنظیم خسارت، هزینه مرتبط با بررسی و تسویه این ادعاها است.

نتیجه‌گیری

هزینه‌های تنظیم خسارت هزینه‌هایی هستند که شرکت‌های بیمه در طول بررسی و مدیریت ادعاها متحمل می‌شوند. نمونه‌هایی از هزینه‌های تنظیم خسارت شامل هزینه‌های بازرسان، تنظیم‌کنندگان، وکلا و میانجی‌ها است.

نسبت ترکیبی، که فرمول آن شامل هزینه‌های تنظیم خسارت است، هزینه‌ها را با حق بیمه‌های کسب‌شده مقایسه می‌کند و به‌عنوان معیاری برای سودآوری توسط صنعت بیمه استفاده می‌شود.

منابع مقاله