ذخیره «آخرین خروجی، اولین ورودی» چیست؟

ذخیره LIFO چیست؟

ذخیره LIFO یک اصطلاح حسابداری است که تفاوت بین هزینه موجودی بر اساس روش اولین خروجی، اولین ورودی (FIFO) و آخرین خروجی، اولین ورودی (LIFO) را برای اهداف دفترداری اندازه‌گیری می‌کند. ذخیره LIFO حسابی است که برای پر کردن شکاف بین هزینه‌های FIFO و LIFO استفاده می‌شود، زمانی که یک شرکت از روش FIFO برای ردیابی موجودی خود استفاده می‌کند اما در تهیه صورت‌های مالی خود بر اساس روش LIFO گزارش می‌دهد.

نکات کلیدی

• آخرین خروجی، اولین ورودی (LIFO) و اولین خروجی، اولین ورودی (FIFO) دو روش ارزیابی موجودی هستند.
• در LIFO، دارایی‌هایی که آخر تولید شده‌اند، ابتدا فروخته می‌شوند، در حالی که در FIFO، دارایی‌هایی که ابتدا تولید شده‌اند، ابتدا فروخته می‌شوند.
• ذخیره LIFO معیاری حسابداری است که تفاوت بین هزینه موجودی در روش‌های FIFO و LIFO را بررسی می‌کند.
• دلیل استفاده از ذخیره LIFO این است که اکثر کسب‌وکارها از FIFO برای استفاده داخلی و از LIFO برای گزارش‌دهی خارجی استفاده می‌کنند.
• FIFO بازده جذابی برای سرمایه‌گذاران نشان می‌دهد، در حالی که LIFO به دلیل محاسبات خاص خود، مالیات را کاهش می‌دهد.
• ذخیره LIFO یک شرکت = (موجودی FIFO) - (موجودی LIFO).
• ذخیره LIFO ردیابی می‌شود تا شرکت‌هایی که از روش‌های مختلف حسابداری استفاده می‌کنند، به‌طور دقیق مقایسه شوند.

شناخت ذخیره LIFO

روش FIFO در ارزیابی موجودی به این معناست که کالاها یا خدماتی که ابتدا تولید شده‌اند، ابتدا فروخته یا مصرف می‌شوند. روش LIFO در ارزیابی موجودی به این معناست که کالاها یا خدماتی که آخر تولید شده‌اند، ابتدا فروخته یا مصرف می‌شوند.

ذخیره LIFO به این دلیل به وجود می‌آید که اکثر کسب‌وکارها از روش FIFO یا روش هزینه استاندارد برای استفاده داخلی و از روش LIFO برای گزارش‌دهی خارجی، مانند تهیه مالیات، استفاده می‌کنند. این امر در دوره‌های افزایش قیمت‌ها سودمند است زیرا وقتی گزارش‌دهی با روش LIFO انجام می‌شود، بار مالیاتی شرکت کاهش می‌یابد.

ذخیره LIFO به‌عنوان یک حساب معکوس موجودی شناخته می‌شود. موجودی حساب معکوس، تراز مخالف حسابی است که با آن مرتبط است.

LIFO در مقابل FIFO

به عنوان مثال، هنگام استفاده از روش LIFO برای حسابداری موجودی در دوره‌های افزایش قیمت‌ها، هزینه موجودی گزارش‌شده بالاتر از روش FIFO است، که در نتیجه هزینه کالاهای فروخته‌شده (COGS) شرکت را افزایش می‌دهد و درآمد قبل از مالیات آن را کاهش می‌دهد. وقتی درآمد قبل از مالیات کمتر باشد، مبلغ کمتری برای پرداخت مالیات وجود دارد، بنابراین مالیات کمتری پرداخت می‌شود.

سپس، برای اهداف داخلی، مانند گزارش‌دهی به سرمایه‌گذاران، همان شرکت می‌تواند از روش FIFO در حسابداری موجودی استفاده کند، که هزینه‌های پایین‌تر و حاشیه‌های بالاتر را گزارش می‌دهد، که برای سرمایه‌گذاران جذاب است. در دوره‌های افزایش قیمت‌ها، افزایش مداوم هزینه‌ها می‌تواند باعث ایجاد تراز اعتباری در ذخیره LIFO شود، که منجر به کاهش هزینه‌های موجودی هنگام گزارش در ترازنامه می‌شود.

تقریباً تمام تحلیلگران به ذخیره LIFO یک شرکت عمومی نگاه می‌کنند. اغلب لازم است درآمدها برای تغییرات در ذخیره LIFO تنظیم شوند، مانند EBITDA تعدیل‌شده و برخی انواع درآمد تعدیل‌شده به ازای هر سهم (EPS).

محاسبه ذخیره LIFO

هنگام تهیه صورت‌های مالی برای روش LIFO، تفاوت در هزینه‌های موجودی بین LIFO و FIFO ذخیره LIFO است. بنابراین، ذخیره LIFO یک شرکت = (موجودی FIFO) - (موجودی LIFO). ذخیره LIFO معمولاً ردیابی می‌شود تا شرکت‌هایی که از روش‌های مختلف حسابداری استفاده می‌کنند، به‌طور دقیق مقایسه شوند.

برای اطمینان از دقت، ذخیره LIFO در زمانی که روش LIFO پذیرفته شده است، محاسبه می‌شود. تغییرات سال‌به‌سال در تراز ذخیره LIFO همچنین می‌تواند نمایشی تقریبی از تورم در آن سال خاص ارائه دهد، با فرض اینکه نوع موجودی تغییر نکرده باشد.

حرفه‌ای‌های حسابداری استفاده از واژه "ذخیره" را منع کرده‌اند و حسابداران را تشویق می‌کنند تا از اصطلاحات دیگری مانند "ارزیابی مجدد به LIFO"، "اضافه هزینه FIFO نسبت به LIFO" یا "اجازه LIFO" استفاده کنند.

مزایای ذخیره LIFO

همان‌طور که گفته شد، یکی از مزایای ذخیره LIFO این است که به سرمایه‌گذاران و تحلیلگران اجازه می‌دهد شرکت‌هایی که از روش‌های حسابداری مختلف استفاده می‌کنند را به‌طور برابر مقایسه کنند. مهم‌ترین مزیت این است که امکان مقایسه بین LIFO و FIFO و درک هرگونه تفاوت، از جمله تأثیر آن بر مالیات‌ها، را فراهم می‌کند.

این امکان را به شرکت‌ها می‌دهد تا صورت‌های مالی و بودجه خود را در رابطه با فروش، هزینه‌ها، مالیات‌ها و سودها بهتر تنظیم کنند.