تحلیل بنیادین
نقدینگی چیست؟
انحلال در حوزه مالی و اقتصادی، فرآیند پایان دادن به یک کسب‌وکار و توزیع دارایی‌های آن بین مدعیان است.
نقدینگی چیست؟
نقدینگی در حوزه مالی و اقتصادی، فرآیندی است که طی آن یک کسب‌وکار به پایان می‌رسد و دارایی‌های آن بین مدعیان توزیع می‌شود. این رویداد معمولاً زمانی رخ می‌دهد که یک شرکت ورشکسته است، به این معنا که نمی‌تواند تعهدات مالی خود را در زمان سررسید پرداخت کند. با پایان یافتن عملیات شرکت، دارایی‌های باقی‌مانده برای پرداخت به طلبکاران و سهام‌داران، بر اساس اولویت ادعاهای آن‌ها، استفاده می‌شود. شرکای عمومی نیز مشمول نقدینگی هستند.
اصطلاح نقدینگی همچنین ممکن است به فروش کالاهای کم‌عملکرد با قیمتی پایین‌تر از هزینه برای کسب‌وکار یا قیمتی کمتر از آنچه کسب‌وکار انتظار دارد، اشاره کند.
نکات کلیدی
- نقدینگی در حوزه مالی و اقتصادی، فرآیند پایان دادن به یک کسب‌وکار و توزیع دارایی‌های آن بین مدعیان است.
- یک کسب‌وکار ورشکسته پس از تکمیل فرآیند نقدینگی و لغو ثبت، دیگر وجود ندارد.
- نقدینگی معمولاً در فرآیند ورشکستگی تحت فصل هفتم قانون ورشکستگی انجام می‌شود.
- عواید حاصل از نقدینگی به ترتیب اولویت بین مدعیان توزیع می‌شود. طلبکاران نسبت به سهام‌داران اولویت دارند.
- نقدینگی همچنین می‌تواند به فرآیند فروش موجودی، معمولاً با تخفیف‌های قابل‌توجه، اشاره داشته باشد.
نحوه عملکرد نقدینگی
فصل هفتم قانون ورشکستگی ایالات متحده، فرآیندهای نقدینگی را تنظیم می‌کند. شرکت‌های دارای توانایی مالی (غیرورشکسته) نیز ممکن است برای فصل هفتم درخواست دهند، اما این مورد غیرمعمول است. همه ورشکستگی‌ها شامل نقدینگی نمی‌شوند؛ برای مثال، فصل یازدهم شامل بازسازی شرکت ورشکسته و بازسازی بدهی‌های آن است. در ورشکستگی فصل یازدهم، شرکت پس از نقدینگی موجودی منسوخ، تعطیلی شعب کم‌عملکرد و بازسازی بدهی‌های مربوطه، به حیات خود ادامه می‌دهد.
برخلاف زمانی که افراد برای ورشکستگی فصل هفتم درخواست می‌دهند، بدهی‌های کسب‌وکار پس از ورشکستگی فصل یازدهم همچنان باقی می‌مانند. این بدهی تا زمانی که دوره محدودیت قانونی آن منقضی شود، ادامه دارد و از آنجا که دیگر بدهکاری برای پرداخت مبلغ بدهی وجود ندارد، طلبکار باید بدهی را حذف کند.
توزیع دارایی‌ها در طول نقدینگی
دارایی‌ها بر اساس اولویت ادعاهای طرف‌های مختلف توزیع می‌شوند، و این فرآیند توسط یک متولی منصوب‌شده توسط وزارت دادگستری ایالات متحده نظارت می‌شود. ارشدترین ادعاها متعلق به طلبکاران تضمین‌شده‌ای است که وثیقه‌ای برای وام‌های اعطا شده به کسب‌وکار دارند. این وام‌دهندگان وثیقه را تصرف کرده و آن را می‌فروشند—اغلب با تخفیف قابل‌توجه، به دلیل محدودیت‌های زمانی کوتاه. اگر این مقدار بدهی را پوشش ندهد، آن‌ها مابقی را از دارایی‌های نقدشونده باقی‌مانده شرکت، در صورت وجود، بازپس می‌گیرند.
در اولویت بعدی، طلبکاران بدون وثیقه قرار دارند. این گروه شامل دارندگان اوراق قرضه، دولت (در صورت بدهی مالیاتی) و کارمندانی (در صورت بدهی دستمزدهای پرداخت‌نشده یا سایر تعهدات) می‌شود.
در نهایت، سهام‌داران هر گونه دارایی باقی‌مانده را دریافت می‌کنند، در صورتی که بعید است چیزی باقی بماند. در چنین مواردی، سرمایه‌گذاران در سهام ممتاز نسبت به دارندگان سهام عادی اولویت دارند. نقدینگی همچنین می‌تواند به فرآیند فروش موجودی، معمولاً با تخفیف‌های قابل‌توجه، اشاره داشته باشد. برای نقدینگی موجودی نیازی به درخواست ورشکستگی نیست.
نقدینگی اوراق بهادار
نقدینگی همچنین می‌تواند به خروج از یک موقعیت در اوراق بهادار اشاره داشته باشد. به ساده‌ترین شکل، این به معنای فروش موقعیت برای دریافت نقدینگی است؛ رویکرد دیگر گرفتن یک موقعیت برابر اما مخالف در همان اوراق بهادار است—برای مثال، با فروش استقراضی همان تعداد سهامی که در یک موقعیت خرید در یک سهام وجود دارد.
یک کارگزار ممکن است به‌صورت اجباری موقعیت‌های یک معامله‌گر را در صورتی که پرتفوی معامله‌گر به زیر الزامات مارجین سقوط کند یا معامله‌گر رویکرد بی‌پروایی به ریسک نشان دهد، نقد کند.
مثال نقدینگی
شرکت ABC به مدت ۱۰ سال در حال فعالیت بوده و در طول این مدت سودآور بوده است. با این حال، در سال گذشته، به دلیل رکود اقتصادی، این کسب‌وکار از نظر مالی با مشکل مواجه شده است. اکنون ABC به نقطه‌ای رسیده که دیگر نمی‌تواند هیچ‌یک از بدهی‌های خود را پرداخت کند یا هزینه‌های خود، مانند پرداخت به تأمین‌کنندگان، را پوشش دهد.
ABC تصمیم می‌گیرد که فعالیت خود را متوقف کرده و کسب‌وکار خود را نقد کند. این شرکت وارد ورشکستگی فصل هفتم می‌شود و دارایی‌هایش فروخته می‌شود. این دارایی‌ها شامل یک انبار، کامیون‌ها و ماشین‌آلات با ارزش کل ۵ میلیون دلار است. در حال حاضر، ABC به طلبکاران خود ۳.۵ میلیون دلار و به تأمین‌کنندگان خود ۱ میلیون دلار بدهکار است. فروش دارایی‌های آن در طول فرآیند نقدینگی، تعهدات آن را پوشش خواهد داد.
نقدینگی یک شرکت چیست؟
نقدینگی یک شرکت زمانی اتفاق می‌افتد که دارایی‌های شرکت فروخته می‌شوند، زیرا دیگر نمی‌تواند تعهدات مالی خود را برآورده کند. گاهی اوقات، شرکت به‌طور کامل عملیات خود را متوقف کرده و از ثبت خارج می‌شود. دارایی‌ها برای بازپرداخت مدعیان مختلف، مانند طلبکاران و سهام‌داران، فروخته می‌شوند. همه دارایی‌ها به ارزش ۱۰۰٪ خود فروخته نمی‌شوند، بنابراین دادگاه‌های تجاری و ورشکستگی ارزش بازیابی تخمینی دارایی‌ها را برای توزیع به طلبکاران تعیین می‌کنند.
نقد کردن پول به چه معناست؟
نقد کردن به معنای تبدیل دارایی‌ها به پول نقد است. برای مثال، یک فرد ممکن است خانه، خودرو یا سایر دارایی‌های خود را بفروشد و در ازای آن پول نقد دریافت کند. این فرآیند به‌عنوان نقدینگی شناخته می‌شود. بسیاری از دارایی‌ها بر اساس میزان نقدشوندگی آن‌ها ارزیابی می‌شوند. برای مثال، یک خانه چندان نقدشونده نیست، زیرا فروش آن زمان‌بر است و شامل آماده‌سازی برای فروش، ارزیابی ارزش، عرضه به بازار و یافتن خریدار می‌شود. از سوی دیگر، سهام نقدشونده‌تر هستند، زیرا می‌توانند به‌راحتی فروخته شوند و در صورت افزایش ارزش، پول نقد حاصل از فروش دریافت شود.
آیا یک شرکت پس از نقدینگی منحل می‌شود؟
خیر، یک شرکت پس از نقدینگی به‌طور خودکار منحل نمی‌شود. نقدینگی یک شرکت و منحل کردن آن دو رویه جداگانه هستند. نقدینگی یک شرکت به معنای فروش دارایی‌های آن به مدعیان است، در حالی که نقدینگی شرکت به معنای لغو ثبت آن است.
نتیجه‌گیری
هنگامی که یک شرکت ورشکسته می‌شود، به این معنا که دیگر نمی‌تواند تعهدات مالی خود را برآورده کند، تحت فرآیند نقدینگی قرار می‌گیرد. نقدینگی فرآیند بستن یک کسب‌وکار و توزیع دارایی‌های آن بین مدعیان است.
فروش دارایی‌ها برای پرداخت به طلبکاران و سهام‌داران به ترتیب اولویت استفاده می‌شود. نقدینگی همچنین به عمل خروج از یک موقعیت در اوراق بهادار، معمولاً با فروش آن موقعیت برای دریافت نقدینگی، اشاره دارد.