فروش دارایی چیست؟

فروش دارایی (Disposition) عملی است که در آن مالکیت یک دارایی یا اوراق بهادار فروخته یا به نحو دیگری منتقل می‌شود، که می‌تواند شامل فروش سهام، اهدا به خیریه‌ها، یا انتقال املاک و مستغلات باشد.

فروش دارایی عمل فروش یا به‌نحو دیگری "رها کردن" یک دارایی یا اوراق بهادار است. رایج‌ترین شکل فروش دارایی، فروش یک سرمایه‌گذاری سهام در بازار آزاد، مانند بورس اوراق بهادار، است.

سایر انواع فروش دارایی شامل اهدا به خیریه‌ها یا تراست‌ها، فروش املاک و مستغلات، چه زمین و چه ساختمان، یا هر دارایی مالی دیگر می‌شود. همچنین، اشکال دیگر فروش دارایی شامل انتقال و واگذاری‌های قانونی است. نکته اصلی این است که سرمایه‌گذار مالکیت یک دارایی را واگذار کرده است.

نکات کلیدی

• فروش دارایی به‌طور کلی به فروش اوراق بهادار یا دارایی‌ها در بازار آزاد اشاره دارد.
• فروش دارایی‌ها همچنین می‌توانند به شکل انتقال یا اهدا به خیریه‌ها، بنیادها یا تراست‌ها باشند.
• برای فروش دارایی‌های تجاری، کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) گزارش‌دهی خاصی را بسته به ماهیت فروش دارایی الزام می‌کند.
• واگذاری‌هایی که به صورت اهدا، واگذاری قانونی یا انتقال هستند، اغلب می‌توانند برای بهره‌مندی از مزایای مالیاتی استفاده شوند.

درک واگذاری

عبارت "فروش دارایی سهام" شاید رایج‌ترین عبارت مرتبط با فروش دارایی باشد. فرض کنید یک سرمایه‌گذار برای مدت طولانی سهامدار یک شرکت خاص بوده است، اما اخیراً عملکرد شرکت چندان خوب نبوده است.

اگر تصمیم به خروج از سرمایه‌گذاری بگیرد، این معادل فروش دارایی آن سرمایه‌گذاری—فروش دارایی سهام—است. به احتمال زیاد، آنها سهام خود را از طریق یک کارگزار در بورس اوراق بهادار می‌فروشند. در نهایت، آنها تصمیم گرفته‌اند که از شر آن سرمایه‌گذاری خلاص شوند یا آن را واگذار کنند.

اگر فروش منجر به هرگونه سود سرمایه‌ای شود، سرمایه‌گذار باید مالیات بر سود سرمایه را بر سود حاصل از فروش پرداخت کند، مشروط بر اینکه شرایط تعیین‌شده توسط سازمان مالیاتی ایالات متحده (IRS) را برآورده کند.

سایر انواع فروش دارایی شامل انتقال و فروش دارایی‌های قانونی است، جایی که شخصی به‌طور قانونی دارایی‌های خاصی را به خانواده، خیریه یا سازمان دیگری منتقل یا واگذار می‌کند. این کار عمدتاً برای اهداف مالیاتی و حسابداری انجام می‌شود، جایی که انتقال یا فروش دارایی، واگذارکننده را از مالیات یا سایر تعهدات معاف می‌کند.

برای مثال، اگر یک سرمایه‌گذار سهامی را به قیمت 5000 دلار خریداری کرده و ارزش سرمایه‌گذاری به 15000 دلار افزایش یافته باشد، سرمایه‌گذار می‌تواند با اهدای آن به یک خیریه از مالیات بر سود سرمایه بر سود خود جلوگیری کند. سپس سرمایه‌گذار می‌تواند کل 15000 دلار را به‌عنوان کسر مالیاتی در نظر بگیرد.

فروش دارایی تجاری

کسب‌وکارها نیز دارایی‌ها را واگذار می‌کنند و اغلب بخش‌ها یا واحدهای تجاری کامل را واگذار می‌کنند. این فرآیند معمولاً به‌عنوان دیوستچر شناخته می‌شود و می‌تواند از طریق جداسازی (اسپین‌آف)، تقسیم‌بندی یا تفکیک انجام شود.

کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) دستورالعمل‌های بسیار خاصی در مورد نحوه گزارش‌دهی و مدیریت این فروش دارایی‌ها دارد. اگر فروش دارایی در صورت‌های مالی شرکت گزارش نشود، صورت‌های مالی پروفرما مورد نیاز است اگر فروش دارایی شرایط آزمون اهمیت را برآورده کند.

"اهمیت" از طریق آزمون درآمد یا آزمون سرمایه‌گذاری تعیین می‌شود. آزمون سرمایه‌گذاری ارزش سرمایه‌گذاری در واحد واگذارشده را در مقایسه با کل دارایی‌ها می‌سنجد. اگر این مقدار بیش از 10٪ در پایان آخرین سال مالی باشد، مهم تلقی می‌شود.

آزمون درآمد می‌سنجد که آیا "سهم در درآمد از عملیات مستمر قبل از مالیات، اقلام غیرعادی و اثرات تجمعی تغییرات در اصول حسابداری" 10٪ یا بیشتر از چنین درآمدی در پایان آخرین سال مالی است. در برخی موقعیت‌ها، سطح آستانه می‌تواند به 20٪ افزایش یابد.

اثر فروش دارایی

اقتصاد رفتاری نیز در مورد تمایل فرد به فروش یک موقعیت برنده در مقابل یک موقعیت بازنده بر اساس مفهوم اجتناب از زیان نظراتی دارد. "اثر فروش دارایی" اصطلاحی است که رفتار سرمایه‌گذار را توصیف می‌کند، که در آن آنها تمایل دارند سرمایه‌گذاری‌های برنده را خیلی زود قبل از تحقق تمام سودهای بالقوه بفروشند، در حالی که سرمایه‌گذاری‌های بازنده را برای مدت طولانی‌تری نگه می‌دارند، به امید اینکه این سرمایه‌گذاری‌ها بهبود یابند و سود تولید کنند.

این اثر ابتدا توسط هرش شفرین و مایر استاتمن در سال 1985 در مقاله‌ای با عنوان "تمایل به فروش زودهنگام برندگان و نگه داشتن طولانی‌مدت بازندگان: نظریه و شواهد" معرفی شد. مطالعات نشان می‌دهند که سرمایه‌گذاران باید دقیقاً برعکس آنچه اثر فروش دارایی بیان می‌کند انجام دهند.