بازده اسمی چیست؟

بازده اسمی اوراق قرضه، که به‌صورت درصد نشان داده می‌شود، از طریق تقسیم کل بهره پرداختی سالانه بر ارزش اسمی (یا ارزش پار) اوراق محاسبه می‌شود.

نکات کلیدی

• بازده اسمی اوراق قرضه با تقسیم کل بهره پرداختی سالانه بر ارزش اسمی اوراق محاسبه می‌شود.
• دو مؤلفه در تعیین بازده اسمی یک ابزار بدهی نقش دارند: نرخ تورم غالب و ریسک اعتباری ناشر.
• بازده اسمی همیشه نشان‌دهنده بازده جاری نیست، زیرا این درصد بر اساس ارزش اسمی اوراق است، نه قیمتی که واقعاً برای خرید آن پرداخت شده است.

درک بازده اسمی

بازده اسمی همان نرخ کوپن اوراق قرضه است. در واقع، این نرخ بهره‌ای است که ناشر اوراق قرضه به خریداران اوراق وعده می‌دهد. این نرخ ثابت است و در طول عمر اوراق اعمال می‌شود. گاهی اوقات به آن نرخ اسمی یا بازده کوپن نیز گفته می‌شود.

بازده اسمی همیشه بازده جاری را نشان نمی‌دهد، زیرا این درصد بر اساس ارزش اسمی اوراق است، نه قیمتی که برای خرید اوراق پرداخت شده است. خریدارانی که برای اوراق قرضه قیمتی بالاتر از ارزش اسمی (پریمیوم) پرداخت می‌کنند، نرخ بازده واقعی کمتری نسبت به بازده اسمی دریافت خواهند کرد، در حالی که سرمایه‌گذارانی که اوراق را با قیمتی کمتر از ارزش اسمی (تخفیف) خریداری می‌کنند، نرخ بازده واقعی بالاتری خواهند داشت. همچنین值得 ذکر است که اوراق با نرخ‌های کوپن بالا معمولاً زودتر فراخوانده می‌شوند (در صورت قابل فراخوان بودن)، زیرا این اوراق بالاترین بدهی ناشر را نسبت به اوراق با بازده پایین‌تر نشان می‌دهند.

برای مثال، اوراق قرضه‌ای با ارزش اسمی ۱۰۰۰ دلار که سالانه ۵۰ دلار بهره به دارنده اوراق پرداخت می‌کند، بازده اسمی ۵٪ (۵۰ ÷ ۱۰۰۰) خواهد داشت.

• اگر دارنده اوراق، اوراق را به قیمت ۱۰۰۰ دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی و بازده جاری یکسان و برابر با ۵٪ خواهد بود.
• اگر دارنده اوراق با پرداخت پریمیوم، اوراق را به قیمت ۱۰۵۰ دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی همچنان ۵٪ است، اما بازده جاری ۴.۷۶٪ (۵۰ ÷ ۱۰۵۰) خواهد بود.
• اگر دارنده اوراق با تخفیف، اوراق را به قیمت ۹۵۰ دلار خریداری کرده باشد، بازده اسمی همچنان ۵٪ است، اما بازده جاری ۵.۲۶٪ (۵۰ ÷ ۹۵۰) خواهد بود.

چه عواملی بازده اسمی را تعیین می‌کنند؟

اوراق قرضه توسط دولت‌ها برای اهداف هزینه‌های داخلی یا توسط شرکت‌ها برای جمع‌آوری資金 برای تحقیق و توسعه و هزینه‌های سرمایه‌ای (CapEx) منتشر می‌شوند. در زمان انتشار، یک بانکدار سرمایه‌گذاری به‌عنوان واسطه بین ناشر اوراق قرضه (که ممکن است یک شرکت باشد) و خریدار اوراق عمل می‌کند. دو مؤلفه در تعیین بازده اسمی یک ابزار بدهی نقش دارند: نرخ تورم غالب و ریسک اعتباری ناشر .

تورم و بازده اسمی

نرخ اسمی برابر است با نرخ تورم پیش‌بینی‌شده به اضافه نرخ بهره واقعی. در زمان پذیره‌نویسی اوراق، نرخ تورم جاری هنگام تعیین نرخ کوپن اوراق در نظر گرفته می‌شود. بنابراین، نرخ‌های تورم سالانه بالاتر، بازده اسمی را افزایش می‌دهند. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، تورم دو رقمی برای سه سال متوالی وجود داشت. در نتیجه، اوراق خزانه سه‌ماهه، که به دلیل پشتیبانی خزانه‌داری ایالات متحده به‌عنوان سرمایه‌گذاری‌های بدون ریسک در نظر گرفته می‌شدند، در بازار ثانویه در دسامبر ۱۹۸۰ به بازده ۱۵.۴۹٪ رسیدند. در مقابل، بازده همان اوراق خزانه سه‌ماهه در دسامبر ۲۰۱۹ تنها ۱.۵٪ بود. با افزایش و کاهش نرخ‌های بهره، قیمت‌های اوراق قرضه به‌صورت معکوس با نرخ‌ها حرکت می‌کنند و بازده‌های اسمی بالاتر یا پایین‌تری ایجاد می‌کنند.

رتبه اعتباری و بازده اسمی

اوراق قرضه دولتی ایالات متحده به‌عنوان اوراق بدون ریسک در نظر گرفته می‌شوند، در حالی که اوراق قرضه شرکتی معمولاً بازده اسمی بالاتری دارند. شرکت‌ها توسط آژانس‌هایی مانند مودیز رتبه‌بندی اعتباری دریافت می‌کنند؛ ارزش تخصیص‌یافته بر اساس قدرت مالی ناشر تعیین می‌شود. تفاوت در نرخ‌های کوپن بین دو اوراق با سررسید یکسان به‌عنوان گسترش اعتباری شناخته می‌شود. اوراق با درجه سرمایه‌گذاری در زمان انتشار بازده اسمی پایین‌تری نسبت به اوراق غیرسرمایه‌گذاری یا با بازده بالا دارند. بازده‌های اسمی بالاتر با ریسک نکول بیشتری همراه هستند، وضعیتی که در آن ناشر شرکتی قادر به پرداخت اصل و بهره بدهی‌های خود نیست. سرمایه‌گذار بازده اسمی بالاتر را با آگاهی از این که سلامت مالی ناشر ریسک بیشتری برای اصل سرمایه ایجاد می‌کند، می‌پذیرد.