قانون تلفیقی بودجه و آشتی (COBRA) چیست؟

قانون تلفیقی بودجه و آشتی (COBRA) یک قانون فدرال است که امکان ادامه پوشش بیمه درمانی گروهی را برای مدت محدودی پس از از دست دادن شغل یا سایر رویدادهای واجد شرایط فراهم می‌کند.

قانون تلفیقی بودجه و آشتی (کبرا)، که در سال ۱۹۸۵ تصویب شد، یک قانون فدرال برجسته است که ادامه پوشش بیمه درمانی گروهی را برای برخی از کارکنان و خانواده‌هایشان پس از از دست دادن شغل یا سایر رویدادهای واجد شرایط فراهم می‌کند.

نکات کلیدی

• قانون کبرا به بسیاری از کارکنان اجازه می‌دهد پس از از دست دادن شغل خود، برای مدتی در طرح‌های بیمه درمانی گروهی کارفرمایان خود باقی بمانند.
• کارفرمایان بخش خصوصی با بیش از ۲۰ کارمند معمولاً باید گزینه پوشش کبرا را ارائه دهند.
• کارکنان باید کل هزینه بیمه، به علاوه یک حق بیمه اداری کوچک، را پرداخت کنند.
• مزایای کبرا معمولاً حداکثر برای ۱۸ ماه ادامه می‌یابد، اما کارفرمایان می‌توانند این دوره را تمدید کنند.

درک قانون تلفیقی بودجه و آشتی (COBRA) قانون کبرا به کارکنان امکان می‌دهد که پس از از دست دادن پوشش بیمه درمانی به دلیل از دست دادن شغل، در طرح بیمه درمانی گروهی کارفرمای خود باقی بمانند، هرچند با هزینه بیشتری. علاوه بر خود کارکنان، کبرا می‌تواند پوشش درمانی را برای همسران، همسران سابق و فرزندان وابسته نیز فراهم کند.

مهم به عنوان بخشی از قانون طرح نجات آمریکا در سال ۲۰۲۱، دولت فدرال حق بیمه کبرا را برای افرادی (و خویشاوندان تحت پوشش آن‌ها) که به دلیل همه‌گیری ویروس کرونا شغل خود را از دست داده‌اند، از ۱ آوریل تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۱ پرداخت خواهد کرد.

کبرا فقط به طرح‌های درمانی ارائه‌شده توسط کسب‌وکارها و شرکت‌های بخش خصوصی با بیش از ۲۰ کارمند و همچنین دولت‌های ایالتی و محلی اعمال می‌شود. این قانون به طرح‌های ارائه‌شده توسط دولت فدرال، کلیساها یا برخی سازمان‌های مرتبط با کلیسا اعمال نمی‌شود.

رویدادهایی که ممکن است یک کارمند یا خانواده‌اش را برای پوشش کبرا واجد شرایط کند شامل از دست دادن شغل به‌صورت داوطلبانه یا غیرارادی، کاهش ساعات کاری، فوت کارمند، یا طلاق یا جدایی قانونی کارمند و همسرش است.

پوشش کبرا معمولاً حداکثر برای ۱۸ ماه ادامه می‌یابد، اما در شرایط خاصی ممکن است تا ۳۶ ماه تمدید شود. کارفرمایان همچنین می‌توانند پوشش را برای دوره‌ای طولانی‌تر از آنچه کبرا الزام می‌کند، تمدید کنند.

مزایا و معایب کبرا کبرا رایگان نیست. شرکت‌کنندگان اغلب باید کل حق بیمه برای پوشش خود را پرداخت کنند—یعنی هم سهم خود و هم سهمی که کارفرمایشان قبلاً پرداخت می‌کرد—به علاوه یک هزینه اداری، که در مجموع تا ۱۰۲٪ هزینه طرح می‌رسد.

طبق نظرسنجی مزایای درمانی کارفرمایان بنیاد خانواده کایزر در سال ۲۰۲۰، از آنجا که کارفرمایان معمولاً ۶۷٪ تا ۸۴٪ حق بیمه را پرداخت می‌کنند، انتخاب پوشش کبرا اغلب به این معناست که هزینه‌های مستقیم فرد برای پوشش به‌طور قابل‌توجهی افزایش خواهد یافت.

اگرچه شرکت‌کنندگان کبرا معمولاً هزینه بیشتری برای بیمه خود نسبت به کارکنان فعال پرداخت می‌کنند، کبرا ممکن است همچنان ارزان‌تر از خرید یک طرح درمانی فردی (غیرگروهی) با مزایای مشابه باشد، به‌ویژه اگر شرکت‌کننده واجد شرایط یارانه قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه نباشد.

پوشش درمانی خود نباید تغییر کند. در واقع، همان‌طور که اداره امنیت مزایای کارکنان ایالات متحده اشاره می‌کند: «اگر شما پوشش ادامه‌دار را انتخاب کنید، پوششی که به شما داده می‌شود باید با پوششی که در حال حاضر برای کارکنان فعال در شرایط مشابه و خانواده‌هایشان در دسترس است، یکسان باشد (به‌طور کلی، این همان پوششی است که بلافاصله قبل از رویداد واجد شرایط داشتید).»

ملاحظات ویژه طرح‌های درمانی گروهی ملزم هستند که کارکنان را از واجد شرایط بودن برای پوشش کبرا پس از اخراج یا سایر رویدادهای واجد شرایط آگاه کنند. پوشش کبرا معمولاً برای کارکنان تمام‌وقت (و برخی کارکنان پاره‌وقت) در دسترس است، اگر طرح درمانی گروهی شرکت در سال قبل برقرار بوده باشد.

واجد شرایط بودن برای پوشش کبرا معمولاً از روز پس از اخراج کارمند یا تجربه یک رویداد واجد شرایط دیگر آغاز می‌شود. کارکنان باید حداقل ۶۰ روز فرصت داشته باشند تا تصمیم بگیرند که آیا پوشش را بپذیرند یا رد کنند. اگر کارمند تصمیم به پذیرش پوشش کبرا بگیرد، گاهی اوقات کارفرما اولین پرداخت را انجام می‌دهد. پس از آن، مسئولیت پرداخت حق بیمه برای ادامه پوشش بر عهده شرکت‌کننده است.

شرکت‌هایی که مزایای درمانی گروهی به کارکنان خود ارائه نمی‌دهند، از ارائه پوشش کبرا معاف هستند. به‌طور مشابه، شرکت‌هایی که در حال تعطیلی هستند معمولاً ملزم به رعایت الزامات کبرا نیستند، با استثناهایی خاص برای بازنشستگانی که در زمان ورشکستگی تحت پوشش طرح شرکت هستند. پوشش کبرا همچنین می‌تواند در شرایط خاصی، مانند زمانی که کارکنان به دلیل سوءرفتار مرتبط با شغل اخراج شده‌اند، رد شود.

علاوه بر مقررات فدرال، بسیاری از ایالت‌ها قوانین خاص خود را دارند که ادامه پوشش درمانی پس از یک رویداد واجد شرایط را تنظیم می‌کنند. برای مثال، در حالی که کبرای فدرال معمولاً برای شرکت‌هایی با بیش از ۲۰ کارمند اعمال می‌شود، برخی ایالت‌ها پوشش کبرا را برای شرکت‌هایی با تنها دو کارمند الزامی می‌کنند.