پیش‌بینی بازارها
سیاست انقباضی چیست؟
سیاست انقباضی یک استراتژی اقتصاد کلان است که توسط بانک مرکزی برای کاهش هزینه‌های دولتی یا نرخ گسترش پولی اجرا می‌شود.
سیاست انقباضی یک استراتژی اقتصاد کلان است که توسط بانک مرکزی برای کاهش هزینه‌های دولتی یا نرخ گسترش پولی اجرا می‌شود.
سیاست انقباضی یک اقدام پولی است که برای کاهش هزینه‌های دولتی یا نرخ گسترش پولی توسط بانک مرکزی اعمال می‌شود. این یک ابزار اقتصاد کلان است که برای مقابله با افزایش تورم استفاده می‌شود.
سیاست‌های انقباضی اصلی که توسط دولت ایالات متحده به کار گرفته می‌شوند شامل افزایش نرخ‌های بهره، افزایش الزامات ذخیره بانکی و فروش اوراق بهادار دولتی است.
نکات کلیدی
- سیاست‌های انقباضی ابزارهای اقتصاد کلان هستند که برای مقابله با تحریف‌های اقتصادی ناشی از اقتصاد بیش‌ازحد گرم طراحی شده‌اند.
- سیاست‌های انقباضی با اعمال محدودیت‌هایی بر جریان پول در اقتصاد، به کاهش نرخ گسترش پولی کمک می‌کنند.
- سیاست‌های انقباضی معمولاً در زمان‌های تورم شدید یا زمانی که دوره‌ای از افزایش گمانه‌زنی و سرمایه‌گذاری کلان به دلیل سیاست‌های انبساطی قبلی رخ داده باشد، اعمال می‌شوند.
درک سیاست‌های انقباضی سیاست‌های انقباضی با هدف جلوگیری از تحریف‌های بالقوه در بازارهای سرمایه انجام می‌شوند. این تحریف‌ها شامل تورم بالا ناشی از افزایش عرضه پول، قیمت‌های غیرمنطقی دارایی‌ها یا اثرات کنار زدن (crowding-out) است، که در آن افزایش ناگهانی نرخ‌های بهره منجر به کاهش سرمایه‌گذاری خصوصی می‌شود و در نتیجه افزایش اولیه کل هزینه‌های سرمایه‌گذاری را تضعیف می‌کند.
اگرچه اثر اولیه سیاست انقباضی کاهش تولید ناخالص داخلی اسمی (GDP اسمی) است، که به‌عنوان تولید ناخالص داخلی ارزیابی‌شده بر اساس قیمت‌های بازار جاری تعریف می‌شود، اما اغلب در نهایت منجر به رشد اقتصادی پایدار و چرخه‌های تجاری روان‌تر می‌شود.
سیاست انقباضی به‌ویژه در اوایل دهه ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که رئیس وقت فدرال رزرو، پل ولکر، سرانجام به تورم سرسام‌آور دهه ۱۹۷۰ پایان داد. در اوج خود در سال ۱۹۸۱، نرخ‌های هدف صندوق فدرال به نزدیک ۲۰٪ رسید. سطح تورم اندازه‌گیری‌شده از حدود ۱۴٪ در سال ۱۹۸۰ به ۳.۲٪ در سال ۱۹۸۳ کاهش یافت.
ابزارهای مورد استفاده برای سیاست‌های انقباضی
سیاست پولی
- افزایش نرخ‌های بهره : افزایش نرخ‌های بهره با محدود کردن میزان پول فعال در گردش در اقتصاد، تورم را کاهش می‌دهد. این همچنین گمانه‌زنی‌های ناپایدار و سرمایه‌گذاری کلان را که ممکن است توسط سیاست‌های انبساطی قبلی ایجاد شده باشد، مهار می‌کند.
- افزایش الزامات ذخیره بانکی : افزایش سطح ذخایر موردنیاز بانک‌ها، وجوه در دسترس برای وام‌دهی به کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان را به‌طور مؤثری کاهش می‌دهد.
- فروش دارایی‌ها مانند اسناد خزانه ایالات متحده : فدرال رزرو از عملیات بازار باز به‌عنوان ابزاری استفاده می‌کند. این فروش‌ها قیمت بازار این دارایی‌ها را کاهش داده و بازده آن‌ها را افزایش می‌دهد.
واقعیت مهم: سیاست انقباضی اغلب با سیاست پولی مرتبط است، به‌طوری که بانک‌های مرکزی مانند فدرال رزرو ایالات متحده می‌توانند با افزایش نرخ‌های بهره این سیاست را اجرا کنند.
سیاست مالی
- افزایش مالیات : افزایش مالیات عرضه پول را کاهش داده و قدرت خرید مصرف‌کنندگان را کم می‌کند. همچنین ممکن است تولید ناپایدار را کند کرده یا ارزش دارایی‌ها را کاهش دهد.
- کاهش هزینه‌های دولتی : کاهش هزینه‌ها در زمینه‌هایی مانند یارانه‌ها، برنامه‌های رفاهی، قراردادهای پروژه‌های عمومی یا تعداد کارکنان دولتی.
مثال واقعی همه‌گیری کووید-۱۹ توانایی کسب‌وکارها برای تولید و توانایی مصرف‌کنندگان برای مصرف را تحت تأثیر قرار داد. بسیاری از دولت‌ها به محرک‌های مالی بزرگ متوسل شدند که مصرف را افزایش داد و منجر به گلوگاه‌های زنجیره تأمین و فشارهای قیمتی شد.
حمایت دولت در طول بحران به بازگشت اقتصادی قوی کمک کرد، به‌طوری که تولید ناخالص داخلی و اشتغال در سال ۲۰۲۱ با سرعت قابل‌توجهی بهبود یافت.
با این حال، در سال ۲۰۲۲، با نشانه‌های رو به رشد تورم، و برای دستیابی به حداکثر اشتغال و حفظ تورم در نرخ ۲ درصد در بلندمدت، فدرال رزرو تصمیم گرفت محدوده هدف برای نرخ صندوق‌های فدرال را افزایش دهد.
فدرال رزرو افزایش‌های مداوم در محدوده هدف را برای دستیابی به موضع سیاست پولی که به اندازه کافی محدودکننده باشد تا تورم را در طول زمان به ۲ درصد بازگرداند، مناسب می‌بیند.
سیاست انقباضی در مقابل سیاست انبساطی سیاست انقباضی تلاش می‌کند با کاهش عرضه پول و دفع تورم، اقتصاد را کند کند.
سیاست انبساطی تلاشی است که بانک‌های مرکزی برای تحریک اقتصاد با افزایش تقاضا از طریق محرک‌های پولی و مالی استفاده می‌کنند. سیاست انبساطی برای جلوگیری یا تعدیل کاهش‌های اقتصادی و رکودها طراحی شده است.
اثرات سیاست انقباضی چیست؟ سیاست انقباضی اغلب منجر به سخت‌تر شدن اعتبار از طریق افزایش نرخ‌های بهره، افزایش بیکاری، کاهش سرمایه‌گذاری تجاری و کاهش هزینه‌های مصرف‌کننده می‌شود. معمولاً کاهش کلی در تولید ناخالص داخلی (GDP) رخ می‌دهد.
هدف اصلی سیاست انقباضی چیست؟ هدف سیاست انقباضی کند کردن رشد به سطح اقتصادی سالم، معمولاً بین ۲٪ تا ۳٪ در سال برای GDP است. اقتصادی که بیش از ۳٪ رشد می‌کند، پیامدهای منفی مانند تورم ایجاد می‌کند.
چرا سیاست انقباضی نامحبوب است؟ سیاست‌های انقباضی نیازمند آن است که مقامات منتخب مالیات‌ها را افزایش دهند و هزینه‌های دولتی مانند برنامه‌های اجتماعی و رفاهی را کاهش دهند، که هر دو نزد رأی‌دهندگان نامحبوب هستند.
نتیجه‌گیری سیاست انقباضی ابزاری است که برای کاهش هزینه‌های دولتی یا نرخ گسترش پولی توسط بانک مرکزی به منظور مقابله با افزایش تورم استفاده می‌شود. سیاست‌های انقباضی اصلی که توسط ایالات متحده به کار گرفته می‌شوند شامل افزایش نرخ‌های بهره، افزایش الزامات ذخیره بانکی و فروش اوراق بهادار دولتی است. اجرای سیاست‌های انقباضی اغلب دشوار است، زیرا ممکن است شامل افزایش نرخ‌های مالیاتی، نرخ‌های بالاتر بیکاری و کاهش برنامه‌ها و یارانه‌های دولتی باشد.