اخبار
تسویه بیمه عمر چیست؟
تسویه بیمه عمر به فروش یک بیمه‌نامه عمر موجود به شخص ثالث در ازای دریافت پرداخت نقدی یک‌بار مصرف اشاره دارد.
تسویه بیمه عمر چیست؟
تسویه بیمه عمر به فروش یک بیمه‌نامه عمر موجود به شخص ثالث در ازای دریافت یک پرداخت نقدی یک‌بار مصرف اشاره دارد. مبلغ پرداخت بیشتر از ارزش بازخرید بیمه‌نامه است، اما کمتر از مزایای فوت تعیین‌شده در آن. پس از فروش، خریدار به عنوان ذی‌نفع بیمه‌نامه شناخته می‌شود و پرداخت حق بیمه‌ها را بر عهده می‌گیرد. در نتیجه، هنگامی که بیمه‌شده فوت می‌کند، خریدار مزایای فوت را دریافت می‌کند.
توافق تسویه بیمه عمر ارتباط نزدیکی با توافق تسویه ویاتیکال (viatical) دارد.
نکات کلیدی:
- تسویه بیمه عمر به فروش یک بیمه‌نامه عمر موجود به شخص ثالث در ازای دریافت پرداخت نقدی یک‌بار مصرف اشاره دارد.
- خریدار بیمه‌نامه به عنوان ذی‌نفع آن شناخته شده و پرداخت حق بیمه‌ها را بر عهده می‌گیرد و در زمان فوت بیمه‌شده، مزایای فوت را دریافت می‌کند.
- دلایلی که افراد به تسویه بیمه عمر روی می‌آورند شامل بازنشستگی، ناتوانی در پرداخت حق بیمه‌ها و شرایط اضطراری است.
- توافق‌های ویاتیکال مشابه تسویه‌های بیمه عمر هستند.
- از آنجا که تسویه‌های بیمه عمر شامل انتقال توسط صاحب بیمه‌نامه است، به بیمه عمر متعلق به غریبه (STOLI) منجر نمی‌شوند.
تسویه بیمه عمر چگونه کار می‌کند؟
هنگامی که بیمه‌شده دیگر قادر به پرداخت حق بیمه بیمه‌نامه خود نیست، می‌تواند آن را به یک سرمایه‌گذار—معمولاً یک سرمایه‌گذار نهادی—در ازای مبلغ نقدی مشخصی بفروشد. این پرداخت نقدی برای اکثر صاحبان بیمه‌نامه عمدتاً معاف از مالیات است. بیمه‌شده عملاً مالکیت بیمه‌نامه را به سرمایه‌گذار منتقل می‌کند. همان‌طور که ذکر شد، بیمه‌شده در ازای بیمه‌نامه، پرداخت نقدی دریافت می‌کند که بیشتر از ارزش بازخرید اما کمتر از مبلغ پرداختی بیمه‌نامه در زمان فوت است.
با فروش بیمه‌نامه، بیمه‌شده تمام جنبه‌های بیمه‌نامه عمر را به مالک جدید منتقل می‌کند. این بدان معناست که سرمایه‌گذاری که بیمه‌نامه را خریداری می‌کند، مسئولیت تمام موارد مرتبط با بیمه‌نامه، از جمله پرداخت حق بیمه‌ها و دریافت مزایای فوت را بر عهده می‌گیرد. بنابراین، پس از فوت بیمه‌شده، مالک جدید—که پس از انتقال به عنوان ذی‌نفع شناخته می‌شود—مبلغ مزایای فوت را دریافت می‌کند.
تسویه‌های بیمه عمر در اکثر ایالت‌های آمریکا قانونی هستند. از آنجا که این تسویه‌ها شامل انتقال توسط صاحب بیمه‌نامه است، به بیمه عمر متعلق به غریبه (STOLI) که غیرقانونی است، منجر نمی‌شوند.
چرا تسویه بیمه عمر انتخاب می‌شود؟
دلایل متعددی وجود دارد که افراد تصمیم به فروش بیمه‌نامه‌های عمر خود می‌گیرند و این کار معمولاً زمانی انجام می‌شود که بیمه‌شده به بیماری تهدیدکننده زندگی شناخته‌شده‌ای مبتلا نباشد. اکثریت افرادی که بیمه‌نامه‌های خود را برای تسویه بیمه عمر می‌فروشند، افراد مسن‌تر هستند—کسانی که برای بازنشستگی به پول نیاز دارند اما نتوانسته‌اند پس‌انداز کافی داشته باشند. به همین دلیل، تسویه‌های بیمه عمر اغلب به عنوان تسویه‌های سالمندی شناخته می‌شوند. با دریافت پرداخت نقدی، بیمه‌شده می‌تواند درآمد بازنشستگی خود را با پرداختی که عمدتاً معاف از مالیات است، تکمیل کند.
سایر دلایل انتخاب تسویه بیمه عمر شامل موارد زیر است:
- ناتوانی در پرداخت حق بیمه‌ها : به جای اجازه دادن به لغو یا انقضای بیمه‌نامه، بیمه‌شده می‌تواند با استفاده از تسویه بیمه عمر، بیمه‌نامه را بفروشد. عدم پرداخت حق بیمه‌ها ممکن است منجر به دریافت ارزش بازخرید نقدی کمتر یا حتی هیچ‌گونه پرداختی نشود، بسته به شرایط بیمه‌نامه. اما تسویه بیمه عمر برای یک بیمه‌نامه فعال معمولاً منجر به پرداخت نقدی بیشتری از سوی سرمایه‌گذار می‌شود.
- عدم نیاز به بیمه‌نامه : ممکن است زمانی فرا برسد که دلایل داشتن بیمه‌نامه دیگر وجود نداشته باشد. بیمه‌شده ممکن است دیگر نیازی به بیمه‌نامه برای حمایت از وابستگان خود نداشته باشد.
- موارد اضطراری : در مواردی که یک رویداد غیرمنتظره مانند فوت یا بیماری یکی از اعضای خانواده رخ می‌دهد، صاحب بیمه‌نامه ممکن است نیاز به فروش بیمه‌نامه برای تأمین هزینه‌های نقدی داشته باشد.
- بیمه‌نامه‌های کلیدی برای افراد در شرکت‌ها : این مورد معمولاً برای افرادی که دیگر برای شرکت کار نمی‌کنند، صدق می‌کند. با انتخاب تسویه بیمه عمر، شرکت می‌تواند بیمه‌نامه‌ای که پیش‌تر غیرنقدینه بود را به پول نقد تبدیل کند.
نکته مهم
تسویه‌های بیمه عمر معمولاً برای فروشنده مبلغی بیشتر از ارزش بازخرید بیمه‌نامه اما کمتر از مزایای فوت آن به همراه دارند.
تسویه بیمه عمر در مقابل تسویه ویاتیکال
فروش بیمه‌نامه‌ها در دهه 1360 شمسی / 1980 میلادی زمانی محبوب شد که افراد مبتلا به ایدز بیمه‌نامه‌های عمری داشتند که دیگر به آن‌ها نیاز نداشتند. این امر به ایجاد بخشی دیگر از صنعت منجر شد—صنعت تسویه ویاتیکال، که در آن افراد مبتلا به بیماری‌های لاعلاج بیمه‌نامه‌های خود را برای دریافت پول نقد می‌فروختند. این بخش از صنعت پس از اینکه افراد مبتلا به ایدز شروع به زندگی طولانی‌تر کردند، جذابیت خود را از دست داد.
هنگامی که فردی به بیماری لاعلاج مبتلا می‌شود و طول عمر بسیار کوتاهی دارد، ممکن است بیمه‌نامه عمر خود را به شخص دیگری بفروشد. در ازای دریافت مبلغ کلانی پول، خریدار پرداخت حق بیمه‌ها را بر عهده می‌گیرد و مالک جدید بیمه‌نامه می‌شود. پس از فوت بیمه‌شده، مالک جدید مزایای فوت را دریافت می‌کند.
تسویه‌های ویاتیکال معمولاً پرریسک‌تر هستند، زیرا سرمایه‌گذار اساساً روی فوت بیمه‌شده شرط‌بندی می‌کند. حتی اگر صاحب اصلی بیمه‌نامه بیمار باشد، هیچ راهی برای دانستن زمان دقیق فوت او وجود ندارد. اگر بیمه‌شده طولانی‌تر زندگی کند، بیمه‌نامه ارزان‌تر می‌شود، اما بازده واقعی پس از محاسبه پرداخت‌های حق بیمه در طول زمان کاهش می‌یابد.
ملاحظات ویژه
تسویه‌های بیمه عمر به طور مؤثری یک بازار ثانویه برای بیمه‌نامه‌های عمر ایجاد می‌کنند. این بازار ثانویه سال‌ها در حال شکل‌گیری بوده است. احکام قضایی متعددی این بازار را مشروع کرده‌اند—یکی از برجسته‌ترین آن‌ها پرونده دیوان عالی ایالات متحده در سال 1290 شمسی / 1911 میلادی، گریگسبی علیه راسل، بود.
جان بورچارد قادر به ادامه پرداخت حق بیمه بیمه‌نامه عمر خود نبود و آن را به پزشک خود، ای. اچ. گریگسبی، فروخت. هنگامی که بورچارد فوت کرد، گریگسبی تلاش کرد مزایای فوت را دریافت کند. مجری وصیت‌نامه بورچارد علیه گریگسبی شکایت کرد تا پول را دریافت کند و برنده شد. اما پرونده به دیوان عالی رسید.
در حکم خود، قاضی دیوان عالی، الیور وندل هولمز، بیمه عمر را به اموال عادی تشبیه کرد. او معتقد بود که بیمه‌نامه می‌تواند به خواست صاحب آن منتقل شود و از نظر قانونی جایگاه مشابهی با سایر انواع اموال مانند سهام و اوراق قرضه دارد. علاوه بر این، او اظهار داشت که بیمه عمر به عنوان یک دارایی حقوقی حقوقی به همراه دارد:
- صاحب بیمه‌نامه می‌تواند ذی‌نفع را تغییر دهد، مگر اینکه بیمه‌گر محدودیت‌هایی اعمال کرده باشد.
- بیمه‌نامه می‌تواند به عنوان وثیقه برای وام استفاده شود.
- صاحبان می‌توانند از بیمه‌نامه وام بگیرند.
- بیمه‌نامه‌ها می‌توانند به شخص یا نهادی دیگر فروخته شوند.
کارگزار تسویه بیمه عمر نماینده چه کسی است؟
کارگزار تسویه بیمه عمر نماینده صاحب بیمه‌نامه است و ممکن است ملزم به رعایت وظیفه امانتداری نسبت به او باشد. وظیفه کارگزار یافتن بالاترین پیشنهاددهنده برای بیمه‌نامه است.
کدام گزینه تسویه بیمه عمر پرداخت‌ها را تضمین می‌کند؟
تسویه بیمه عمر می‌تواند به صورت سالیانه (annuity) تنظیم شود که پرداخت‌های تضمین‌شده‌ای را تا زمان فوت ذی‌نفعان بیمه‌نامه ارائه می‌دهد.
گزینه تسویه تک‌نفره چیست؟
در تسویه تک‌نفره، هرگونه پرداخت توافق‌شده با فوت دریافت‌کننده سالیانه یا ذی‌نفع متوقف می‌شود. در مقابل، در تسویه مشترک، پرداخت‌ها تا زمان فوت همسر دریافت‌کننده (در صورتی که از او بیشتر عمر کند) ادامه می‌یابد.