صندوق لانگ/شورت چیست؟

صندوق بلند/کوتاه چیست؟

صندوق بلند/کوتاه نوعی صندوق سرمایه‌گذاری مشترک، صندوق پوشش ریسک یا صندوق قابل معامله در بورس (ETF) است که در سرمایه‌گذاری‌ها هم موقعیت‌های بلند و هم کوتاه می‌گیرد. به‌طور خلاصه، این صندوق‌ها در سهامی که انتظار دارند ارزششان افزایش یابد، موقعیت بلند (خرید) و در سهامی که گمان می‌کنند ارزششان کاهش خواهد یافت، موقعیت کوتاه (فروش استقراضی) اتخاذ می‌کنند. این صندوق‌ها اغلب از تکنیک‌های سرمایه‌گذاری مانند اهرم، مشتقات، موقعیت‌های کوتاه و غیره استفاده می‌کنند که ابتدا توسط صندوق‌های پوشش ریسک به کار گرفته شد و بعدها توسط صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و ETFها نیز پذیرفته شد. همان‌طور که از نامش پیداست، اکثر صندوق‌های پوشش ریسک از این نوع هستند، در حالی که سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA) 176 صندوق سرمایه‌گذاری مشترک و ETF را در این دسته فهرست کرده است. صندوق‌های بلند/کوتاه همچنین به‌عنوان صندوق‌های بهبودیافته یا 130/30 شناخته می‌شوند.

نکات کلیدی:

• صندوق‌های بلند/کوتاه از استراتژی سرمایه‌گذاری استفاده می‌کنند که در سهام زیرقیمت موقعیت بلند و در سهام بیش‌قیمت موقعیت کوتاه می‌گیرند.
• معاملات بلند/کوتاه فراتر از سرمایه‌گذاری صرفاً بلند سنتی است و از فرصت‌های سود در اوراق بهادار شناسایی‌شده به‌عنوان هم زیرقیمت و هم بیش‌قیمت بهره می‌برد.
• سهام بلند/کوتاه معمولاً توسط صندوق‌های پوشش ریسک استفاده می‌شود که اغلب چیزی شبیه به نسبت 130/30 دارند، یعنی 130 درصد دارایی‌ها در موقعیت بلند و 30 درصد در موقعیت کوتاه.
• به دلیل نیاز به مدیریت فعال، تحلیل و معاملات زیاد، نسبت هزینه این صندوق‌ها معمولاً بالاتر است.

آشنایی با صندوق‌های بلند/کوتاه

صندوق‌های بلند/کوتاه با هدف افزایش بازده از طریق سرمایه‌گذاری در بازارهای خاص و استفاده از هر دو نوع موقعیت بلند و کوتاه عمل می‌کنند. به دلیل نیاز به مدیریت فعال، تخصص و تحلیل، این صندوق‌ها معمولاً نسبت هزینه بالاتری دارند. تا سال 1403 (2024 میلادی)، میانگین نسبت هزینه برای صندوق‌های بلند/کوتاه فهرست‌شده در پایگاه داده FINRA برابر با 1.98 درصد است، در حالی که این رقم برای همه صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سهام در سال 1402 (2023 میلادی) 0.42 درصد بوده است.

مانند همتایان صندوق پوشش ریسک بلند/کوتاه، این صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و ETFها از استراتژی‌های مشابهی استفاده می‌کنند، اما تفاوت‌های قابل‌توجهی دارند. آن‌ها ترکیبی مشابه از سرمایه‌گذاری‌ها ارائه می‌دهند که ریسک بالاتر و پتانسیل بازده بیشتر را در برابر معیارهای استاندارد متعادل می‌کند. اکثر صندوق‌های بلند/کوتاه نقدینگی بیشتری نسبت به صندوق‌های پوشش ریسک بلند/کوتاه ارائه می‌دهند، دوره قفل سرمایه ندارند و هزینه‌های نسبتاً پایین‌تری دارند. با این حال، همچنان نسبت هزینه بالاتر و نقدینگی کمتری نسبت به سایر صندوق‌های عمومی دارند. علاوه بر این، بسیاری از این صندوق‌ها به حداقل سرمایه‌گذاری بیشتری نیاز دارند و جزو 9 درصد از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترکی هستند که کارمزدهای ورودی و خروجی (کمیسیون) اعمال می‌کنند.

از نظر تاریخی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و ETFها، به‌ویژه آن‌هایی که از استراتژی‌های بلند/کوتاه استفاده می‌کنند، محدودیت‌هایی در میزان اهرم و ریسک‌هایی که می‌توانستند بپذیرند داشتند. این محدودیت‌ها که به دوران رکود بزرگ بازمی‌گردد، برای محافظت از سرمایه‌گذاران معمولی که ممکن است پیچیدگی‌های این ابزارهای مالی را به‌طور کامل درک نکنند، وضع شده‌اند. با وجود کاهش برخی از این قوانین در طول سال‌ها، نظارت همچنان سختگیرانه است تا از سرمایه‌گذاران عمومی در برابر ریسک‌های غیرضروری محافظت شود.

صندوق‌های بلند/کوتاه می‌توانند برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال قرار گرفتن در معرض شاخص‌های خاص با مقداری مدیریت فعال هستند، گزینه مناسبی باشند—البته به شرطی که از ریسک‌های موجود آگاه باشند. این صندوق‌ها همچنین امکان پوشش در برابر تغییرات بازار و سایر روندهایی را فراهم می‌کنند که مدیران بهتر می‌توانند برای آن‌ها تنظیم شوند.

استراتژی 130-30

رایج‌ترین استراتژی بلند/کوتاه، تخصیص 130 درصد موقعیت بلند و 30 درصد موقعیت کوتاه (130 - 30 = 100%) از دارایی‌های تحت مدیریت است. برای مثال، یک مدیر صندوق ممکن است بازده مورد انتظار سهام شاخص S&P 500 را از بهترین به بدترین رتبه‌بندی کند.

تیم مدیریت صندوق به حجم عظیمی از داده‌ها دسترسی دارد و از قوانین کمی برای رتبه‌بندی سهام استفاده می‌کند. معیارهای انتخاب می‌توانند شامل بازده کل، عملکرد تعدیل‌شده با ریسک یا قدرت نسبی برای دوره‌ای مشخص—شش ماه، یک سال یا غیره—باشند.

مدیر می‌تواند 100 درصد در سهام با رتبه برتر سرمایه‌گذاری کند و سهام با رتبه پایین را تا 30 درصد ارزش پرتفوی به‌صورت کوتاه بفروشد. درآمد حاصل از فروش‌های کوتاه در سهام با رتبه برتر بازسرمایه‌گذاری می‌شود و امکان قرار گرفتن بیشتر در معرض افزایش قیمت آن‌ها را فراهم می‌کند.

مثال‌های صندوق‌های بلند/کوتاه

بیایید به دو مثال نگاه کنیم تا مشخص شود چگونه دو صندوق در این دسته می‌توانند دارایی‌های خود را به شیوه‌های بسیار متفاوتی تخصیص دهند.

صندوق سهام بلند/کوتاه AQR (QLEIX)

صندوق سهام بلند/کوتاه AQR یکی از بهترین عملکردهای بلندمدت در فضای صندوق‌های سهام بلند/کوتاه داشته است. این صندوق در شرکت‌هایی در سراسر جهان و در بخش‌های مختلف سرمایه‌گذاری می‌کند، همان‌طور که در نمودار زیر نشان داده شده است. می‌توانید درصد موقعیت‌های بلند و کوتاه آن را در هر صنعت مشاهده کنید.

این صندوق تا پایان سه‌ماهه اول سال 1403 (2024 میلادی) بازده سالانه‌ای برابر با 23.04 درصد، 13.32 درصد و 10.6 درصد به ترتیب برای دوره‌های سه، پنج و ده‌ساله داشته است. نسبت هزینه سالانه آن 4.35 درصد بوده است.

صندوق قابل معامله در بورس محافظت‌شده نزولی S&P 500 اینوسکو (PHDG)

صندوق قابل معامله در بورس محافظت‌شده نزولی S&P 500 اینوسکو (PHDG) یک ETF با مدیریت فعال است که هدف آن کسب بازده مثبت در بازارهای صعودی و نزولی، صرف‌نظر از روند سهام و اوراق قرضه، است. این ETF در مقایسه با QLEIX نمونه خوبی از این است که چگونه یک صندوق بلند/کوتاه می‌تواند از روش‌های بسیار متفاوتی برای پوشش ریسک‌های نزولی استفاده کند.

در حالی که QLEIX معمولاً در همان بخش‌هایی که موقعیت بلند دارد، کوتاه می‌فروشد، PHDG دارایی‌های خود را در اجزای شاخص دینامیک VEQTOR S&P 500 توزیع می‌کند. این شاخص شامل سهام نمایندگی‌کننده شاخص S&P 500، یک پوشش نوسانات به نمایندگی شاخص آتی کوتاه‌مدت VIX S&P 500 و پول نقد است. نمودار دارایی‌های آن در زیر نشان داده شده است.

اینوسکو می‌گوید صندوقش عملکرد بازارهای سهام گسترده‌تر را دنبال می‌کند در حالی که در برابر نوسانات ضمنی پوشش می‌دهد. این صندوق قرار گرفتن خود را بر اساس سهام و نوسانات شاخص S&P 500 تنظیم می‌کند. نسبت هزینه صندوق در فروردین 1403 (آوریل 2024) برابر با 0.39 درصد بود—که برای یک صندوق با مدیریت فعال نسبتاً پایین است، اگرچه ویژگی‌های یک صندوق شاخصی را دارد که معمولاً هزینه کمتری دارد. در همین حال، بازده سه، پنج و ده‌ساله آن به ترتیب 4.41 درصد، 7.05 درصد و 4.69 درصد بوده است.

تفاوت بین سرمایه‌گذاری بلند و کوتاه چیست؟

سرمایه‌گذاری بلند شامل خرید اوراق بهاداری است که با هدف فروش آن‌ها به قیمت بالاتر در آینده انجام می‌شود. در مقابل، سرمایه‌گذاری کوتاه شامل قرض گرفتن سهام از یک کارگزار، فروش آن و سپس بازخرید آن به قیمت پایین‌تر برای بازگرداندن به کارگزار است. هدف، کسب سود از کاهش ارزش اوراق بهادار است.

سایر سرمایه‌گذاری‌های مشابه صندوق‌های بلند/کوتاه کدام‌اند؟

به‌طور کلی، معاملات اختیار معامله و سایر مشتقات اغلب برای پوشش ریسک‌های نزولی سهام استفاده می‌شوند. با این حال، صندوق‌های بلند/کوتاه این ویژگی را در خود دارند. صندوق‌های بازارخنثی تلاش می‌کنند از تفاوت‌های قیمتی بین سهام سود ببرند، در حالی که قرار گرفتن در معرض کلی بازار را به حداقل می‌رسانند. آن‌ها موقعیت‌های بلند و کوتاه را در سهام‌هایی که به‌دقت تطبیق داده شده‌اند می‌گیرند تا ریسک‌های گسترده‌تر بازار را پوشش دهند. همچنین معاملات جفتی وجود دارد که در آن یک موقعیت بلند در یک سهام و یک موقعیت کوتاه همزمان در سهامی نزدیک به آن گرفته می‌شود. هدف، کسب سود از اختلافات موقت در قیمت‌های آن‌هاست.

چرا فروش کوتاه از خرید بلند پرریسک‌تر است؟

فروش کوتاه عمدتاً به این دلیل پرریسک‌تر تلقی می‌شود که هیچ محدودیتی برای افزایش قیمت اوراق بهادار وجود ندارد. وقتی موقعیت بلند می‌گیرید، ضرر شما به 100 درصد محدود است. در فروش کوتاه، هیچ محدودیتی وجود ندارد.

نتیجه‌گیری

صندوق‌های بلند/کوتاه صرفاً در سهام زیرقیمت سرمایه‌گذاری نمی‌کنند. این صندوق‌ها به دلیل مشارکت در فروش کوتاه و کسب سود از کاهش ارزش قیمت‌ها متمایز هستند. این فعالیت اضافی شانس کسب بازده بیشتر را افزایش می‌دهد، اما هزینه‌ای دارد: صندوق‌های بلند/کوتاه معمولاً پرریسک‌تر از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک معمولی هستند، هزینه‌های بالاتری دارند و نقدینگی کمتری ارائه می‌دهند.