اخبار
مدل لینتنر چیست؟
مدل لینتنر یک فرمول اقتصادی برای تعیین سیاست بهینه سود سهام یک شرکت است.
مدل لینتنر چیست؟
مدل لینتنر یک فرمول اقتصادی برای تعیین سیاست بهینه پرداخت سود سهام شرکت است. این مدل در سال ۱۹۵۶ توسط جان لینتنر، استاد سابق دانشکده کسب‌وکار هاروارد، پیشنهاد شد و بر دو مفهوم اصلی تمرکز دارد:
- نسبت پرداخت هدف (target payout ratio) شرکت
- سرعت تنظیم سود سهام کنونی به سمت هدف
اگرچه این مدل در ابتدا یک مدل توصیفی بود که برای توضیح نحوه تعیین سود سهام توسط شرکت‌ها طراحی شده بود، اما همچنین به‌عنوان یک مدل تجویزی برای چگونگی تنظیم سیاست سود سهام توسط شرکت‌ها استفاده شده است.
نکات کلیدی
- مدل لینتنر یک فرمول اقتصادی برای تعیین سیاست بهینه سود سهام یک شرکت است.
- این مدل بر نسبت پرداخت سود سهام هدف و زمان لازم برای تثبیت افزایش سود سهام تمرکز دارد.
- با پیروی از این مدل، هیئت‌مدیره یک شرکت می‌تواند اثربخشی سیاست سود سهام خود را به‌راحتی ارزیابی کند.
درک مدل لینتنر
فرمول زیر پرداخت سود سهام یک شرکت بالغ را توصیف می‌کند:
D t = k + P A C ( T D t − D t − 1 ) + e t
که در آن:
- D D = سود سهام
- D t D_t = سود سهام در زمان t t ، تغییر نسبت به سود سهام قبلی در دوره ( t − 1 ) (t-1)
- P A C PAC = ضریب تنظیم جزئی (PAC < 1)
- T D TD = سود سهام هدف
- k k = ثابت
- e t e_t = خطا
در سال ۱۹۵۶، جان لینتنر این مدل سود سهام را از طریق تحقیقات استقرایی با ۲۸ شرکت تولیدی بزرگ و عمومی توسعه داد. اگرچه لینتنر سال‌ها پیش درگذشت، مدل او همچنان نقطه شروع پذیرفته‌شده برای درک رفتار سود سهام شرکت‌ها در طول زمان است.
لینتنر مشاهدات مهمی در مورد سیاست‌های سود سهام شرکت‌ها داشت:
- شرکت‌ها تمایل دارند نسبت‌های بلندمدت سود سهام به سود (dividends-to-earnings ratios) را بر اساس میزان پروژه‌های با ارزش فعلی خالص مثبت (NPV) که در دسترس دارند، تنظیم کنند.
- افزایش سودها همیشه پایدار نیستند. در نتیجه، سیاست سود سهام تا زمانی که مدیران نتوانند ببینند سطوح جدید سود پایدار است، به‌طور اساسی تغییر نمی‌کند.
در حالی که همه شرکت‌ها مایل به حفظ پرداخت سود سهام ثابت برای به حداکثر رساندن ثروت سهامداران هستند، نوسانات طبیعی کسب‌وکار شرکت‌ها را مجبور می‌کند تا سود سهام را در بلندمدت، بر اساس نسبت پرداخت هدف خود، پیش‌بینی کنند.
از فرمول لینتنر، هیئت‌مدیره یک شرکت تصمیمات خود در مورد سود سهام را بر اساس درآمد خالص کنونی شرکت می‌گیرد، اما آن‌ها را برای شوک‌های سیستمیک خاصی تنظیم می‌کند و به‌تدریج آن‌ها را با تغییرات درآمد در طول زمان تطبیق می‌دهد.
مدل لینتنر و تنظیم سود سهام شرکت
هیئت‌مدیره یک شرکت سیاست سود سهام را، از جمله نرخ پرداخت و تاریخ(های) توزیع، تعیین می‌کند. این یکی از مواردی است که سهامداران نمی‌توانند در مورد آن رأی دهند—برخلاف ادغام یا تملیک و مسائل مهم دیگر مانند پاداش مدیران.
سه رویکرد اصلی برای سیاست سود سهام شرکت به شرح زیر است:
- رویکرد باقی‌مانده ، که در آن پرداخت‌های سود سهام تنها پس از برآورده شدن نیازهای سرمایه‌ای پروژه‌های خاص از سهام باقی‌مانده یا اضافی پرداخت می‌شود. شرکت‌هایی که از رویکرد سود سهام باقی‌مانده استفاده می‌کنند، معمولاً سعی می‌کنند تعادل در نسبت بدهی به سهام (D/E) خود را قبل از هرگونه توزیع حفظ کنند.
- رویکرد ثبات ، که در آن هیئت‌مدیره اغلب سود سهام سه‌ماهه را به‌عنوان کسری از درآمد سالانه تعیین می‌کند. این کار عدم اطمینان را برای سرمایه‌گذاران کاهش می‌دهد و منبع درآمد ثابتی برای آن‌ها فراهم می‌کند.
- رویکرد ترکیبی از رویکرد باقی‌مانده و ثبات، که در آن هیئت‌مدیره شرکت نسبت D/E را به‌عنوان هدفی بلندمدت در نظر می‌گیرد. در این موارد، شرکت‌ها معمولاً یک سود سهام ثابت را تعیین می‌کنند که بخش نسبتاً کوچکی از درآمد سالانه است و به‌راحتی قابل حفظ است، همچنین یک پرداخت سود سهام اضافی که تنها زمانی توزیع می‌شود که درآمد از سطوح عمومی فراتر رود.