تحلیل بنیادین · پیش‌بینی بازارها
دارایی‌های سرمایه‌ای چیست؟
دارایی‌های سرمایه‌ای، دارایی‌هایی هستند که در عملیات کسب‌وکار یک شرکت برای تولید درآمد در دوره‌ای بیش از یک سال استفاده می‌شوند.
دارایی‌های سرمایه‌ای قطعات قابل‌توجهی از اموال مانند خانه‌ها، خودروها، املاک سرمایه‌گذاری، سهام، اوراق قرضه و حتی اقلام کلکسیونی یا آثار هنری هستند. برای کسب‌وکارها، دارایی سرمایه‌ای دارایی‌ای است که عمر مفید آن بیش از یک سال است و برای فروش در جریان عادی عملیات کسب‌وکار در نظر گرفته نشده است. این امر آن را به نوعی هزینه تولید تبدیل می‌کند. برای مثال، اگر شرکتی کامپیوتری برای استفاده در دفتر خود خریداری کند، آن کامپیوتر یک دارایی سرمایه‌ای است. اگر شرکت دیگری همان کامپیوتر را برای فروش خریداری کند، به عنوان موجودی در نظر گرفته می‌شود.
نکات کلیدی
- دارایی‌های سرمایه‌ای، دارایی‌هایی هستند که در عملیات کسب‌وکار یک شرکت برای تولید درآمد در دوره‌ای بیش از یک سال استفاده می‌شوند.
- این دارایی‌ها اغلب به عنوان دارایی در ترازنامه ثبت می‌شوند و در طول عمر مفید دارایی از طریق فرآیندی به نام استهلاک به هزینه تبدیل می‌شوند.
- هزینه کردن دارایی در طول عمر مفید آن به تطبیق هزینه دارایی با درآمدی که در همان دوره زمانی تولید می‌کند، کمک می‌کند.
- دارایی‌های سرمایه‌ای ممکن است ملموس یا غیرملموس باشند، اگرچه اکثر دارایی‌های سرمایه‌ای به ساختمان‌ها، زمین یا تجهیزات، اثاثه و لوازم (FFE) مربوط می‌شوند.
- دارایی‌های سرمایه‌ای از دارایی‌های عادی متفاوت هستند، زیرا دارایی‌های سرمایه‌ای در بلندمدت مفیدتر هستند، در حالی که ارزش اصلی دارایی‌های عادی در عملیات روزمره شرکت است.
انواع دارایی‌های سرمایه‌ای در کسب‌وکار
دارایی‌های ملموس
دارایی سرمایه‌ای معمولاً به دلیل نقش آن در کمک به توانایی کسب‌وکار برای تولید سود مالکیت می‌شود. علاوه بر این، انتظار می‌رود که مزایای حاصل از دارایی بیش از یک سال ادامه یابد. در ترازنامه یک کسب‌وکار، دارایی‌های سرمایه‌ای با رقم اموال، کارخانه و تجهیزات (PP&E) نشان داده می‌شوند.
نمونه‌هایی از PP&E شامل زمین، ساختمان‌ها و ماشین‌آلات هستند. این دارایی‌ها ممکن است در بدترین سناریوها، مانند زمانی که شرکت در حال بازسازی یا اعلام ورشکستگی است، نقد شوند. در موارد دیگر، کسب‌وکار دارایی‌های سرمایه‌ای را در صورتی که در حال رشد است و به چیزی بهتر نیاز دارد، واگذار می‌کند. برای مثال، یک کسب‌وکار ممکن است یک ملک را بفروشد و ملک بزرگ‌تری در مکان بهتری خریداری کند.
در بسیاری از موارد، شرکت‌ها ممکن است دارایی‌های سرمایه‌ای خود را توسعه دهند. برای مثال، یک شرکت ممکن است زمین (یک دارایی سرمایه‌ای) خریداری کند، سپس پول و نیروی کار را برای ساخت یک ساختمان، انبار یا کارخانه تولیدی به کار گیرد. هر یک از این سازه‌ها دارایی سرمایه‌ای است که به احتمال زیاد منفعت بلندمدتی برای شرکت فراهم می‌کند.
دارایی‌های غیرملموس
اگرچه بسیاری از دارایی‌های سرمایه‌ای معمولاً دارایی‌های فیزیکی هستند که می‌توانید لمس کنید، دارایی‌های سرمایه‌ای می‌توانند به طور فنی کالاهای غیرملموس باشند. سهام، اوراق قرضه، علائم تجاری، پتنت‌ها یا سایر کالاهای غیرفیزیکی می‌توانند بسته به استفاده‌شان دارایی‌های سرمایه‌ای باشند. دارایی‌های سرمایه‌ای همچنین ممکن است نمایانگر ادعایی بر بدهی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک یا حقوق اجاره باشند.
مهم است به خاطر داشته باشید که دارایی‌های غیرملموس ممکن است محدودیت‌های متفاوتی در هنگام هزینه کردن یا استهلاک ارزش دارایی‌ها داشته باشند. تمایز دیگر بین دارایی‌های ملموس و غیرملموس این است که ارزش‌گذاری دارایی ملموس به دلیل بازارهای نقدشونده‌تر و قوی‌تر ممکن است آسان‌تر باشد. دارایی‌های غیرملموس که به عنوان دارایی‌های سرمایه‌ای عمل می‌کنند باید به طور دوره‌ای ارزیابی شوند تا اطمینان حاصل شود که همچنان ارزش خود را حفظ می‌کنند.
مهم
عبارت "دارایی‌های سرمایه‌ای" در صورت‌های مالی استفاده نمی‌شود؛ در عوض، ترازنامه به دارایی‌های جاری و دارایی‌های بلندمدت تقسیم می‌شود.
فروش یا نگهداری دارایی‌های سرمایه‌ای
کسب‌وکارها ممکن است دارایی‌های سرمایه‌ای را با فروش، مبادله، رها کردن یا از دست دادن آن‌ها در سلب مالکیت واگذار کنند. در برخی موارد، محکومیت نیز به عنوان واگذاری محسوب می‌شود. در اکثر موارد، اگر کسب‌وکار دارایی را برای بیش از یک سال در اختیار داشته باشد، در هنگام فروش سود یا زیان سرمایه‌ای متحمل می‌شود. با این حال، در برخی موارد، IRS سود را مانند درآمد عادی در نظر می‌گیرد.
دارایی‌های سرمایه‌ای همچنین ممکن است آسیب ببینند یا منسوخ شوند. هنگامی که یک دارایی دچار کاهش ارزش می‌شود، ارزش منصفانه آن کاهش می‌یابد، که منجر به تعدیل ارزش دفتری در ترازنامه می‌شود. همچنین زیانی در صورت سود و زیان شناسایی می‌شود. اگر مبلغ دفتری از مبلغ قابل‌بازیافت بیشتر باشد، هزینه کاهش ارزش به میزان تفاوت در دوره شناسایی می‌شود. اگر مبلغ دفتری کمتر از مبلغ قابل‌بازیافت باشد، هیچ کاهش ارزشی شناسایی نمی‌شود.
افراد و دارایی‌های سرمایه‌ای
هر دارایی قابل‌توجهی که متعلق به یک فرد است، یک دارایی سرمایه‌ای است. اگر فردی سهام، یک اثر هنری، یک ملک سرمایه‌گذاری یا دارایی سرمایه‌ای دیگری را بفروشد و از فروش آن پول به دست آورد، سود سرمایه‌ای محقق می‌کند. IRS از افراد می‌خواهد که سودهای سرمایه‌ای را گزارش کنند که مالیات بر سود سرمایه‌ای از آن‌ها دریافت می‌شود.
حتی خانه اصلی یک فرد به عنوان دارایی سرمایه‌ای در نظر گرفته می‌شود. با این حال، IRS به زوج‌هایی که به طور مشترک اظهارنامه می‌دهند، معافیت مالیاتی 500,000 دلاری و به افراد مجرد معافیت 250,000 دلاری برای سودهای سرمایه‌ای حاصل از فروش خانه‌های اصلی آن‌ها ارائه می‌دهد. با این حال، فرد نمی‌تواند زیان ناشی از فروش خانه اصلی خود را ادعا کند. اگر فردی دارایی سرمایه‌ای را بفروشد و ضرر کند، می‌تواند این زیان را در برابر سودهای خود ادعا کند، اما زیان‌های او نمی‌توانند از سودهایش بیشتر شوند.
برای مثال، اگر فردی سهامی به ارزش 100,000 دلار خریداری کند و آن را به قیمت 200,000 دلار بفروشد، سود سرمایه‌ای 100,000 دلاری گزارش می‌دهد، اما اگر خانه‌ای به ارزش 100,000 دلار خریداری کند و سال‌ها بعد آن را به قیمت 200,000 دلار بفروشد، به دلیل معافیت 250,000 دلاری نیازی به گزارش سود ندارد. اگرچه هم خانه و هم سهام دارایی‌های سرمایه‌ای هستند، IRS با آن‌ها به طور متفاوتی برخورد می‌کند.
نکته
دارایی‌های سرمایه‌ای نباید با اصطلاح "سرمایه" اشتباه گرفته شوند. سرمایه کلمه دیگری برای پول یا تأمین مالی است، در حالی که دارایی‌های سرمایه‌ای مجموعه‌ای از انواع خاصی از دارایی‌ها (پول یکی از آن‌ها نیست) را نشان می‌دهند.
ثبت و مالیات دارایی‌های سرمایه‌ای
هزینه دارایی‌های سرمایه‌ای ممکن است شامل هزینه‌های حمل‌ونقل، نصب و بیمه مرتبط با دارایی خریداری‌شده باشد. اگر شرکتی ماشین‌آلاتی به ارزش 500,000 دلار خریداری کند و هزینه‌های حمل‌ونقل 10,000 دلار و هزینه‌های نصب 7,500 دلار متحمل شود، هزینه ماشین‌آلات به مبلغ 517,500 دلار ثبت خواهد شد.
هنگامی که یک کسب‌وکار دارایی‌های سرمایه‌ای خریداری می‌کند، سازمان مالیاتی ایالات متحده (IRS) این خرید را هزینه سرمایه‌ای در نظر می‌گیرد. در اکثر موارد، کسب‌وکارها می‌توانند هزینه‌های متحمل‌شده در طول یک سال مالیاتی را از درآمد جمع‌آوری‌شده در همان سال مالی کسر کنند و تفاوت را به عنوان درآمد کسب‌وکار گزارش کنند. با این حال، اکثر هزینه‌های سرمایه‌ای نمی‌توانند در سال خرید ادعا شوند، بلکه باید به عنوان دارایی سرمایه‌گذاری شوند و به تدریج در طول چند سال به هزینه تبدیل شوند.
استهلاک دارایی‌های سرمایه‌ای
با استفاده از استهلاک، یک کسب‌وکار بخشی از ارزش دارایی را در هر سال از عمر مفید آن به هزینه تبدیل می‌کند، به جای اختصاص کل هزینه به سالی که دارایی خریداری شده است. هدف از استهلاک دارایی در طول زمان، تطبیق هزینه دارایی با همان سالی است که دارایی درآمد تولید می‌کند، مطابق با اصل تطبیق در اصول حسابداری پذیرفته‌شده عمومی (GAAP) ایالات متحده.
این بدان معناست که هر سال که تجهیزات یا ماشین‌آلات استفاده می‌شوند، هزینه مرتبط با استفاده از دارایی ثبت می‌شود. در واقع، دارایی‌های سرمایه‌ای با افزایش سن ارزش خود را از دست می‌دهند. نرخی که یک شرکت برای استهلاک دارایی‌های خود انتخاب می‌کند ممکن است منجر به ارزش دفتری شود که با ارزش بازار کنونی دارایی‌ها متفاوت است.
دارایی سرمایه‌ای در مقابل دارایی عادی
دارایی عادی یک آیتم است که ارزش اقتصادی آینده‌ای برای یک شرکت یا فرد دارد و انتظار می‌رود این منفعت اقتصادی در سال آینده استفاده شود. برای مثال، پول نقد یک دارایی عادی است زیرا برای عملیات روزمره کسب‌وکار استفاده می‌شود. نمونه‌های دیگر دارایی‌های عادی شامل موجودی، پیش‌پرداخت‌ها و حساب‌های دریافتنی هستند.
تمایز بین دارایی‌های سرمایه‌ای و دارایی‌های عادی معمولاً در بازه زمانی استفاده از دارایی است. یک کسب‌وکار ممکن است برای دهه‌ها استفاده شود، بنابراین یک دارایی سرمایه‌ای است. موجودی به عنوان بخشی از جریان عادی کسب‌وکار خرید و فروش می‌شود، بنابراین یک دارایی عادی است. دارایی‌های سرمایه‌ای معمولاً به عنوان دارایی‌های بلندمدت در ترازنامه طبقه‌بندی می‌شوند، در حالی که دارایی‌های عادی معمولاً به عنوان کوتاه‌مدت طبقه‌بندی می‌شوند.
دارایی سرمایه‌ای در مقابل دارایی ثابت
در حسابداری، دارایی ثابت نوعی دارایی سرمایه‌ای است که ملموس است و شرکت قصد دارد بیش از یک سال از آن استفاده کند. دارایی ثابت معمولاً یک ساختمان یا PPE است که در طول زمان استهلاک می‌شود.
تفاوت بین این دو این است که دارایی‌های سرمایه‌ای مجموعه گسترده‌تری از دارایی‌ها هستند. یک دارایی سرمایه‌ای ممکن است به هر دارایی شرکت با عمر مفید بیش از یک سال اشاره داشته باشد که برای خرید یا فروش در جریان عادی کسب‌وکار در نظر گرفته نشده است. اگرچه دارایی‌های سرمایه‌ای ممکن است عمدتاً دارایی‌های ثابت باشند، دارایی‌های سرمایه‌ای همچنین ممکن است شامل دارایی‌های غیرثابت مانند اموال نگهداری‌شده برای سرمایه‌گذاری مانند سهام و اوراق قرضه برای سود شخصی باشند.
چه چیزی یک دارایی سرمایه‌ای را تعریف می‌کند؟
دارایی سرمایه‌ای دارایی‌ای است که اغلب منفعت اقتصادی آینده‌ای فراتر از یک سال دارد. شرکت‌ها و افراد دارایی‌های سرمایه‌ای را برای منفعت بلندمدت نگه می‌دارند، و این گروه از دارایی‌ها با ماهیت ارزش پایدار، منحصربه‌فرد بودن در رابطه با عدم بخشی از جریان عادی کسب‌وکار، و اغلب ارزش دلاری بالاتر آن‌ها تعریف می‌شود.
آیا طلا یک دارایی سرمایه‌ای است؟
طلا می‌تواند از نظر فنی یک دارایی سرمایه‌ای باشد اگر به عنوان سرمایه‌گذاری نگهداری شود. اگر طلا به عنوان یک آیتم موجودی یا ماده خام برای استفاده در فرآیند تولید نگهداری شود، مناسب‌تر است که به عنوان دارایی عادی طبقه‌بندی شود.
آیا دارایی‌های سرمایه‌ای بهتر از دارایی‌های عادی هستند؟
دارایی‌های سرمایه‌ای و دارایی‌های عادی به روش‌های متفاوتی استفاده می‌شوند. اگر شرکتی بخواهد برای امنیت مالی در آینده تلاش کند، ممکن است پیگیری دارایی‌های سرمایه‌ای بهتر باشد، زیرا این آیتم‌ها معمولاً دارای ارزش اقتصادی سفت و سخت، پایدار و مقیاس‌پذیر هستند. از سوی دیگر، یک شرکت برای عملیات به دارایی‌های عادی نیاز دارد. بدون پول نقد، موجودی یا سایر آیتم‌هایی که در چرخه عادی کسب‌وکار جابه‌جا می‌شوند، شرکت نمی‌تواند فعالیت کند. بنابراین، نمی‌توان گفت یکی بهتر از دیگری است - این دو نوع دارایی صرفاً اهداف متفاوتی دارند.
چگونه یک شرکت می‌تواند دارایی‌های سرمایه‌ای بیشتری به دست آورد؟
دو روش معمول برای به دست آوردن دارایی‌های سرمایه‌ای توسط یک شرکت وجود دارد. اول، دارایی‌های سرمایه‌ای به پول زیادی نیاز دارند، چیزی که شرکت‌های جدید معمولاً ندارند. بنابراین، دارایی‌های سرمایه‌ای ممکن است از طریق سرمایه اولیه از طریق سرمایه‌گذاری‌ها به دست آیند. ایده این است که یک سرمایه‌گذار پول را به کسب‌وکار تزریق کند، کسب‌وکار از آن پول برای خرید دارایی‌های سرمایه‌ای استفاده کند، دارایی‌های سرمایه‌ای به تولید درآمد عملیاتی کمک کنند، و آن درآمد عملیاتی به سرمایه‌گذار بازگردد.
روش دیگر برای تأمین مالی دارایی‌های سرمایه‌ای از طریق عملیات است که چرخه‌ای از استفاده از دارایی را ایجاد می‌کند. اگر شرکتی دارایی‌های سرمایه‌ای را خود تأمین مالی کند (شاید از طریق بدهی)، اکنون می‌تواند از آن دارایی‌ها برای تولید درآمدی استفاده کند که می‌تواند برای خرید دارایی‌های سرمایه‌ای جدید در آینده استفاده شود.
نتیجه‌گیری
دارایی‌های سرمایه‌ای معمولاً دارایی‌های ملموس، غیرنقدشونده و بلندمدتی هستند که در مقایسه با دارایی‌های عادی ارزش بالاتری دارند. دارایی‌های سرمایه‌ای اغلب منفعتی فراتر از یک سال دارند و شرکت‌ها معمولاً از دارایی‌های سرمایه‌ای به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از عملیات کسب‌وکار خود استفاده می‌کنند. دارایی‌های سرمایه‌ای همچنین اغلب دارایی‌های شخصی یک فرد را نشان می‌دهند؛ در این موقعیت، دارایی‌های سرمایه‌ای قطعات قابل‌توجهی از سرمایه‌گذاری هستند که فرد مالک آن‌هاست.